Ίσως να φταίει η μουσική των Τίκβερ-Χάιλ-Κλίμεκ, το δέσιμό της με την επιλογή των στιγμών είναι παροιμιώδες. Ίσως να ευθύνεται και η ευαίσθητη εποχή που έρχεται φορτωμένη ιστορίες, ανθρώπους, μνήμη. Και το σινεμά, για όσους τουλάχιστον το χρειάζονται βιωματικά, είναι γυμνό νεύρο της μνήμης αυτής.
Πόσο μάλλον όταν κάμποσες από τις επιλογές του ακόλουθου μοντάζ βρίσκουν ακριβώς τη στιγμή για την οποία γελάσαμε, δακρύσαμε, ανυψωθήκαμε.
