Το 1943, αν και μόλις στην αρχή της καριέρας της, η Τζένιφερ Τζόουνς κερδίζει το Όσκαρ για την ερμηνεία της στο επικό δράμα «Τραγούδι της Μπερναντέτ». Πρώτη μιας σειράς δημιουργιών που επρόκειτο να γυρίσει για λογαριασμό του Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, η ταινία πείθει το μεγαλοπαραγωγό ότι στα χέρια του βρίσκεται μια αληθινή σταρ. Αποφασισμένος να μονοπωλήσει το ταλέντο της, παρακινούμενος κι από μια διογκούμενη εμμονή με το πρόσωπό της, που έμελλε να οδηγήσει το 1949 σε γάμο, αγκαζάρει την Τζόουνς σε μια σειρά εμπορικών σχεδίων που βρίσκουν ιδανική ανταπόκριση στο κοινό της εποχής. Πιο αναπάντεχο από αυτά, το «Πορτρέτο της Τζένι», διασκευή ενός λυρικού μυθιστορήματος του Ρόμπερτ Νέιθαν στην πιο προσωπική στιγμή της μεγαλεπήβολης φιλμογραφίας του παραγωγού.
Ο Σέλζνικ έδειξε από νωρίς τις προθέσεις του να ξεπεράσει τις διαστάσεις μιας φαινομενικά μικρής και οπωσδήποτε αρκετά ασυνήθιστης σε θέμα ταινίας, για το λόγο αυτό επέβλεπε τα διαρκείας ενός έτους γυρίσματα, διαθέτοντας όσα περισσότερα χρήματα μπορούσε προκειμένου να εξασφαλίσει ότι σε τεχνικό τουλάχιστον επίπεδο, η νέα παραγωγή του δε θα έβρισκε όμοιά της. Η δικαίωσή του ήρθε με τον πιο ειρωνικό τρόπο. Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ για τα πολυέξοδα και ιδιαίτερα απαιτητικά ειδικά εφέ της, όσο και διθυράμβους για την αρτιότητα της παραγωγής της, αναδείχτηκε όμως σε μια από τις μεγάλες εισπρακτικές αποτυχίες της φιλμογραφίας του. Το κοινό της εποχής έδειξε παγερή αδιαφορία απέναντι στην ιστορία ενός υπερβολικού έρωτα, από αυτούς που έβρισκαν ιδανικό αντίκρισμα μόνο στις σελίδες και τους στίχους των σουρεαλιστών, που κατορθώνει να νικήσει το χώρο και το χρόνο (δεν είναι περίεργο που ο Λουίς Μπουνιουέλ στάθηκε ένας από τους μεγαλύτερους θαυμαστές της).
…ο σκηνοθέτης απογειώνεται μαζί με τους ήρωές του σε ένα μυσταγωγικό φινάλε που φέρνει το σινεμά κοντά στην καθαρή ποίηση
Αγγίζοντας τις έννοιες του πεπρωμένου, της αιώνιας αγάπης και της ανθρώπινης εμμονής, ο Γουίλιαμ Ντίτερλε χρωματίζει τον έρωτα ενός φτωχού ζωγράφου για μια νεκρή γυναίκα με τις σαγηνευτικές μουσικές παρτιτούρες του Ντεμπισί και την ιμπρεσιονιστική κάμερα του εξαίρετου διευθυντή φωτογραφίας. Βαθιά αισιόδοξος, αντλεί από το χώρο της ρομαντικής φαντασίας για να αποδείξει ότι η σφοδρή και ζωοποιός δύναμη της αγάπης είναι ικανή να νικήσει τα πάντα. Τοποθετώντας επίτηδες την ταινία του στη σκοτεινή περίοδο του μεγάλου οικονομικού κραχ. βυθίζει τα πάντα σε μια γοητευτικά απόκοσμη ατμόσφαιρα ονείρου.
Αναζητώντας φυγή από την απαισιόδοξη εικόνα ενός κόσμου που επιχειρεί να ορθοποδήσει από τα συντρίμμια και το δράμα του Β' Παγκοσμίου πολέμου, ο σκηνοθέτης απογειώνεται μαζί με τους ήρωές του σε ένα μυσταγωγικό φινάλε που φέρνει το σινεμά κοντά στην καθαρή ποίηση. Αποδεικνύοντας την τυφλή εμπιστοσύνη του στο θρίαμβο της φαντασίας πάνω σε κάθε ρεαλισμό και στο μεγαλύτερο δώρο της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι η δυνατότητα να ονειρεύεσαι..
PORTRAIT OF JENNIE
ΗΠΑ,1948
Σκηνοθεσία: Γουίλιαμ Ντίτερλε Σενάριο: Λεονάρντο Μπερκοβίτσι, Πίτερ Μπερνέις, Πολ Όσμπορν Φωτογραφία: Τζόζεφ Χ. Όγκαστ Μουσική: Ντμίτρι Τιόμκιν (βασισμένη σε θέματα του Κλοντ Ντεμπισί) Πρωταγωνιστούν: Τζόζεφ Κότεν, Τζένιφερ Τζόουνς, Έθελ Μπάριμορ, Λίλιαν Γκις Διάρκεια: 86΄
