Το Μπλέιν είναι μια φιλήσυχη κωμόπολη του Μιζούρι που πίσω από την ατάραχη καθημερινότητα και τα φιλόξενα χαμόγελα των κατοίκων του κρύβει τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Κατέχει τον τίτλο της πρωτεύουσας των ξύλινων σκαμνιών, δέχτηκε πολύ πριν από το Ρόσγουελ επισκέψεις από εξωγήινους (που, εκτός από ένα μυστηριώδες κυκλικό σχήμα στο έδαφος, άφησαν πίσω τους κι έναν αυτόπτη μάρτυρα ο οποίος από τη «στενή επαφή» θυμάται μόνο ότι για ένα μυστηριώδη λόγο τον πονούσαν τα… οπίσθιά του) και γιορτάζει τώρα τα 150 χρόνια από την ίδρυσή του.
Γι’ αυτό το γεγονός έχουν προγραμματιστεί ένα σωρό εκδηλώσεις, με αποκορύφωμα μια θεατρική παράσταση που θα λάβει χώρα στο γυμναστήριο του λυκείου. Το δημαρχιακό συμβούλιο της πόλης επέλεξε για το φιλόδοξο ανέβασμα του έργου έναν πρώην off-off-off-off Broadway σκηνοθέτη που τυγχάνει να είναι ντόπιος, ακούει στο όνομα Κόρκι Σεν Κλερ και για τον οποίο όλοι προσπαθούν να καταλάβουν αν είναι γκέι ή όχι. Ο Κόρκι έχει συγκεντρώσει γύρω του μια ερμηνευτική ομάδα από τους πιο ταλαντούχους (κατά τη γνώμη του) κατοίκους της κωμόπολης, βοηθώντας τους να φέρουν σε πέρας το μεγάλο… υποκριτικό βάρος των ρόλων τους. Με τα μάτια ενός διεισδυτικού παρατηρητή, η κάμερα παρακολουθεί όλη τη διαδικασία του θεατρικού ανεβάσματος, από την επιλογή των συντελεστών και τις οντισιόν, μέχρι τις πρόβες και τη βραδιά της μεγάλης πρεμιέρας.
Ένα από τα κρυφά διαμάντια της μοντέρνας αμερικανικής κωμωδίας
Ελάχιστα από τα παραπάνω κρύβουν στην πραγματικότητα κομμάτι κάποιας αλήθειας. Το Μπλέιν είναι μια φανταστική κωμόπολη με ανύπαρκτη ιστορία, ο Κόρκι μοιάζει από σκηνοθεσία να έχει μαύρα μεσάνυχτα, οι ηθοποιοί που επέλεξε είναι πιθανότατα οι πιο ατάλαντοι άνθρωποι στον κόσμο και το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει περισσότερο με παρωδία θεατρικού έργου παρά με σοβαρή παράσταση. Αυτό από την πλευρά του βοηθά να γίνει το «Περιμένοντας τον Γκάφμαν» ένα από τα πιο ξεκαρδιστικά ψευδοντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν ποτέ. Καθόλου δύσκολο να το πιστέψεις, μιας και στη σεναριακή πένα του Κρίστοφερ Γκεστ χρωστάμε εν μέρει και το εξαιρετικό «This is Spinal Tap», αλλά και μερικά από τα πιο αστεία νούμερα που ξεπήδησαν ποτέ από τη διάσημη σχολή χιούμορ του Second City.
Η ταινία του αγγίζει μετά βίας τη μιάμιση ώρα και βασίζεται σε ένα μάλλον προσχηματικό σεναριακό εύρημα, ο Γκεστ κατορθώνει, ωστόσο, να στήσει μια θαυμάσια σάτιρα πάνω στην ανθρώπινη ανοησία και την ρουτίνα της αμερικανικής επαρχίας. Η ειρωνική ματιά με την οποία πλησιάζει τους ήρωες μοιάζει ανελέητη, αντί όμως να τους υποβιβάζει σε καρικατούρες, τους εξανθρωπίζει, αγκαλιάζοντας γλυκά τη χάρτινη σταυροφορία τους προς το ανέφικτο.
Η Μέριλ Στριπ έχει δηλώσει ότι είναι η αγαπημένη της ταινία
Συνεπικουρούμενο από ένα πνευματώδες χιούμορ και μια σειρά από απίθανα διαλογικά μέρη, το «Περιμένοντας τον Γκάφμαν» αποτελεί ένα από τα κρυφά διαμάντια της μοντέρνας αμερικανικής κωμωδίας. Η επίδοσή του στις αίθουσες ήταν ασήμαντη (στη χώρα μας κυκλοφόρησε κατευθείαν στο βίντεο), σύντομα, όμως, αντίκρισε αμέτρητους θαυμαστές να εκδηλώνουν τον ενθουσιασμό τους γι’ αυτήν. Έκτοτε, και για το κοινό τουλάχιστον των ΗΠΑ, χαίρει ενός μικρού cult φαινομένου, ενώ, ανάμεσα στους οπαδούς του μετρά και τους Έντουαρντ Νόρτον, Γουινόνα Ράιντερ και Μέριλ Στριπ, με την τελευταία να έχει δηλώσει ότι είναι η αγαπημένη της ταινία. Ελάχιστη ένδειξη ότι ένα καλό φιλμ ποτέ δε χάνεται, έστω κι αν σπάνια ανταμείβεται.
WAITING FOR GUFFMAN
ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ, 1996
Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Γκεστ Σενάριο: Κρίστοφερ Γκεστ, Γιουτζίν Λέβι Φωτογραφία: Ρομπέρτο Σέφερ Μουσική: Κρίστοφερ Γκεστ, Μάικλ Μακ Κιν, Χάρι Σίαρερ, Γουίλιαμ Ρος Πρωταγωνιστούν: Κρίστοφερ Γκεστ, Γιουτζίν Λέβι, Κάθριν Ο΄Χάρα, Φρεντ Γουίλαρντ, Πάρκερ Πόουζι, Μπομπ Μπάλαμπαν, Λιούις Αρκέτ Διάρκεια: 84΄
