Η Λόλα είναι χορεύτρια σε ένα καμπαρέ στη Νάντη. Οι άντρες την περικυκλώνουν, εκείνη όμως περιμένει καρτερικά ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψει ο μοναδικός άντρας τον οποίο ερωτεύτηκε πραγματικά, έστω κι αν επέλεξε να την εγκαταλείψει πριν εφτά χρόνια, λίγο καιρό πριν εκείνη φέρει στον κόσμο τον γιο τους. Τα βήματα της Λόλα διασταυρώνονται με έναν καλόκαρδο Αμερικανό ναύτη και με ένα μελαγχολικό νεαρό, παλιό της γνώριμο, ο οποίος της είχε κάποτε εξομολογηθεί την αγάπη του και ετοιμάζεται σύντομα να κάνει το ίδιο.
Η όμορφη χορεύτρια ταλαντεύεται ανάμεσα στο φάντασμα μιας παλιάς αγάπης και στην προοπτική μιας καινούργιας. Στους γεμάτους πιθανότητες δρόμους της Νάντης, όμως, η τύχη παίζει τα πιο μυστηριώδη παιχνίδια. Και οι υποθέσεις της καρδιάς είναι τόσο πολύτιμες και μαζί εφήμερες, όσο και η ίδια η ιδέα του έρωτα.
Με ένα μελαγχολικό κλείσιμο του ματιού, ο Ντεμί επισημαίνει στα τελευταία του πλάνα ότι η ευτυχία κάποιου ανθρώπου μπορεί την ίδια στιγμή να σημαίνει τη θλίψη ενός άλλου.
Στην πρώτη σκηνοθετική του δουλειά, την οποία γύρισε εξ ολοκλήρου στην γενέτειρά του και αφιέρωσε ανοιχτά στον Μαξ Οφίλς, ο Ζακ Ντεμί κινηματογραφεί τα αισθηματικά διλήμματα τριών γυναικών και τριών αντρών, με καθεμιά από τις ιστορίες να καθρεφτίζει κατά κάποιον τρόπο μέσα της το κεντρικό love story της βασικής ηρωίδας, αυτής της σχεδόν φαντασματικής γυναίκας του καμπαρέ που μοιάζει να ξεπήδησε από κάποιο μυθικό φιλμ του παρελθόντος (θα μπορούσε να ήταν ο «Γαλάζιος Άγγελος» του Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ).
Ολόκληρη η ταινία του Ντεμί επικαλείται, άλλωστε, και ταυτόχρονα σχολιάζει τις αμέτρητες ρομαντικές χίμαιρες με τις οποίες το σινεμά ανέκαθεν παραμύθιαζε τρυφερά τους θεατές του, εκείνη την καθησυχαστική σκέψη πως, όταν στην αληθινή ζωή τίποτα δεν είναι όπως το εύχεται κανείς, «στη μεγάλη οθόνη όλα μοιάζουν καλύτερα». Την γλυκιά κινηματογραφική πλάνη επιλέγει και ο Γάλλος δημιουργός για φινάλε της ταινίας του, έστω κι αν με ένα μελαγχολικό κλείσιμο του ματιού επισημαίνει στα τελευταία του πλάνα ότι η ευτυχία κάποιου ανθρώπου μπορεί την ίδια στιγμή να σημαίνει τη θλίψη ενός άλλου.
Με την κάμερα να γλιστρά με τρόπο σχεδόν χορογραφικό ανάμεσα στους χαρακτήρες και να περιδιαβαίνει αεικίνητα τις γωνιές της πόλης, σαν να μοιράζεται το καρδιοχτύπι των ηρώων της, η «Lola» μεταμορφώνει το λιμάνι της Νάντης σε μια τοποθεσία όπου τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα ενός 13χρονου κοριτσιού και ο κρυφός έρωτας μιας μεσήλικης γυναίκας έχουν την ίδια υπέροχη μέθη και κάθε άνθρωπος έχει ίσο δικαίωμα και μερίδιο στη λαχτάρα, έστω κι αν το χάπι εντ παραμένει προνόμιο λίγων. Η αιθέρια σκηνοθεσία του Ντεμί μετατρέπει τη «Lola» σε ένα μαυρόασπρο όνειρο. Το παρακολουθεί κανείς με τα μάτια ανοιχτά και έπειτα το κουβαλά μέσα του, σαν τις σκόρπιες αναμνήσεις μιας χαμένης αγάπης.
LOLA
Γαλλία, Ιταλία / 1961
Σκηνοθεσία: Ζακ Ντεμί Σενάριο: Ζακ Ντεμί Φωτογραφία: Ραούλ Κουτάρ Μουσική: Μισέλ Λεγκράν Πρωταγωνιστούν: Ανούκ Αιμέ, Μαρκ Μισέλ, Ζακ Αρντέν, Άλαν Σκοτ, Ανί Ντιπερού Διάρκεια: 90’
