Με τη «Σκύλα», που μια δεκαετία αργότερα ενέπνευσε το «Scarlet Street» του Φριτς Λανγκ, ο μέγιστος Γάλλος σκηνοθέτης διασκεύαζε ένα υπογείως καυστικό μυθιστόρημα του Ζορζ Ντε Λα Φουσαρντιέρ, χρησιμοποιώντας τις αυθεντικές τοποθεσίες της Μονμάρτρης, φυσικό ήχο (από τις πρώτες φορές που κάποιος το επιχειρούσε τότε) και μια χούφτα έξοχων ερμηνευτών προκειμένου να διηγηθεί με τον πλέον νατουραλιστικό τρόπο πώς ένας μεσήλικας και παντρεμένος υπάλληλος τραπέζης (αξέχαστος ο Μισέλ Σιμόν) αφήνεται να παρασυρθεί στην καταστροφή και στην εξαθλίωση εξαιτίας του έρωτά του για μια πόρνη, οι προθέσεις της οποίας είναι να τον χαλιναγωγήσει και να τον εκμεταλλευτεί.
Το υλικό στο οποίο βασίζεται η ταινία μοιάζει πλησιέστερα σε νοοτροπία με το απλοϊκό περιεχόμενο μιας ηθικής παραβολής ή ενός φθηνού μελοδράματος, από εκείνα που τότε μεσουρανούσαν ως λαϊκή και λίαν ευπώλητη λογοτεχνία. Ο αβίαστος ρεαλισμός με τον οποίο ο Ρενουάρ αντικρίζει την ιστορία του, ωστόσο, σαν να επρόκειτο για λογική προέκταση της ίδιας της ζωής, και η κατανόηση με την οποία προσεγγίζει τους χαρακτήρες του κρύβουν μέσα τους μια σπάνια διαύγεια και μια αντίληψη της ανθρώπινης κατάστασης η οποία ποτέ δεν κρίνει και ποτέ δεν νουθετεί.
Ο Ρενουάρ αντικρίζει την ιστορία του σαν να επρόκειτο για λογική προέκταση της ίδιας της ζωής
Με την αυτοπεποίθηση ενός φτασμένου σκηνοθέτη, παρ' όλο που βρισκόταν μόλις στο ξεκίνημα της καριέρας του, και έχοντας εξασφαλίσει εξαρχής τον απόλυτο καλλιτεχνικό έλεγχο του φιλμ. ο Ρενουάρ εισάγει στην ταινία και δουλεύει ανενόχλητος τις περίτεχνες κινήσεις της κάμερας και τις δεξιοτεχνικές γωνίες λήψης που θα σφράγιζαν το μετέπειτα έργο του. Εκτός αυτού, παραμένει καθ' όλο το ξεδίπλωμα της πλοκής του ένας ανεπαίσθητος παρατηρητής, έστω κι αν η ταινία του δεν στερείται συναισθηματικά έντονων σκηνών.
Είναι ακριβώς αυτή η διακριτικότητά του, εντούτοις, η βεβαιότητά του ότι ένα δράμα δεν χρειάζεται ξεκάθαρες και συχνές σημάνσεις για να φτάσει ασφαλές στον προορισμό του, που φέρνουν τη «Σκύλα» υπεράνω εύκολων χαρακτηρισμών περί καλού και κακού, την κάνουν ανθεκτική απέναντι σε κάθε ηθικολογία και την στολίζουν με τις τραγικές ειρωνείες μιας ζωής που δεν υποσχέθηκε ποτέ σε κανέναν ότι θα είναι δίκαιη.
LA CHIENNE
Γαλλία, 1931
Σενάριο και σκηνοθεσία: Ζαν Ρενουάρ Φωτογραφία: Τεοντόρ Σπαρκούλ Πρωταγωνιστούν: Μισέλ Σιμόν, Ζανί Μαρές, Ζορζ Φλαμάν, Ροζέ Γκαγιάρ Διάρκεια: 96'
