Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να λέμε ότι το πώς χρησιμοποιείται η λεκτική επικοινωνία (η γλώσσα μας πάλι δηλαδή) αποκαλύπτει και την θέση μας απέναντι σε αυτά που εκφράζουμε. Στον χώρο του θεάματος, όσο και αν φαίνεται επουσιώδες ίσως σε κάποιους, η εισαγωγή και κατάχρηση της λέξης «περιεχόμενο» ως τρόπου περιγραφής της καλλιτεχνικής δημιουργίας μαρτυρά ότι η πλάστιγγα έχει γείρει αποφασιστικά προς τους μπακάληδες της τέχνης, τους παραγωγούς δηλαδή, τους μάστορες της μόστρας και της ποσοτικοποίησης.
Προφανώς δεν ρίχνουμε πόρτες με το παραπάνω, είναι όμως καλό να ξέρουμε ότι πρακτικά υιοθετούμε την οπτική ενός όταν χρησιμοποιούμε την ορολογία του. Και η λογική που βλέπει ως «περιεχόμενο» την πνευματική (και σωματική, φυσικά) εργασία των ανθρώπων που κάνουν κινηματογράφο και τηλεόραση, είναι η λογική αυτού που μετατρέπει τον κινηματογράφο σε σωρεία χρωματιστών εικονιδίων που πατάς και διαλέγεις όπως ακριβώς όταν παραγγέλνεις online σούπερ μάρκετ και λοιπά παρόμοια.
Enter Έμα Τόμσον να τα πει καλύτερα: «Νομίζω ότι η σχέση μεταξύ παραγωγών και δημιουργών πρέπει να γίνει πολύ στενότερη. Το να ακούς ανθρώπους να μιλούν για 'περιεχόμενο' μοιάζει σαν την γέμιση ενός μαξιλαριού καναπέ. 'Περιεχόμενο', τι εννοείς 'περιεχόμενο'; Είναι αγενές, αλήθεια. Είναι απλώς μια αγενής λέξη προς δημιουργικούς ανθρώπους. […] Είναι επίσης μια πολύ αποπροσανατολιστική λέξη. Και γι' αυτό νομίζω ότι η γλώσσα που χρησιμοποιούμε μεταξύ μας, και ο τρόπος που οι παραγωγοί μιλούν στους ανθρώπους-δημιουργούς πρέπει να βελτιώσει την κατανόηση του ενός από τον άλλον και να συνδυαστούν καλύτερα.»
Η Τόμσον αναφέρθηκε και στην «πολύ-πολύ σκληρή πραγματικότητα» στο Χόλιγουντ αυτή τη στιγμή και στις απεργίες, ενώ το θέμα που έθιξε ήταν αντικείμενο μιας αναφοράς και του Νίκολας Γουίντνγκ Ρεφν πρόσφατα ο οποίος επίσης μιλώντας περί του «περιεχομένου» είπε: «Δεν μιλάμε ποτέ για τους λόγους που δημιουργούμε περιεχόμενο. Μιλάμε μόνο για το ότι το φτιάχνουμε, όσο πιο γρήγορα μπορούμε, και γίνεται ένας σίφουνας όχι απαραίτητα υγιεινός ως καθρέφτισμα της κοινωνίας μας. Όσο πιο άδειο είναι, όσο λιγότερες θερμίδες έχει, τόσο πιο εύκολα καταναλώνεται, τόσο πιο γρήογροα πας παρακάτω. Ποτέ δεν είχαμε τόσο περιεχόμενο όσο σήμερα και νομίζω οι άνθρωποι περνούν περισσότερο χρόνο αποφασίζοντας τι ΔΕΝ θα δούν παρά τι θα δουν. Και αυτό είναι ένα μεγαλύτερο πρόβλημα απ' όσο φαίνεται στενεύοντας τη συζήτηση σε μια αναφορά περί κερδών.»
Δεν είναι άλλη από μια πορεία που έρχεται σαν αποτέλεσμα μιας προηγούμενης ρότας, ενός συνεχιζόμενου (και επιταχυνόμενου) συμβάντος που τελικά θα έπρεπε να μας απασχολεί περισσότερο και από τους δημιουργούς καθαυτούς – οι οποίοι βέβαια εν τέλει από εμάς προκύπτουν. Το πώς σχετιζόμαστε με (αντί καταναλώνουμε) τις ταινίες δείχνει τον γενικό δρόμο, πάντοτε υπάρχουν εξαιρέσεις, προς τον οποίο θα πορεύεται η mainstream συνισταμένη.
