Σε έναν πανζουρλισμό «δημιουργίας» νέων EGOT, η ανάδειξη του Έλτον Τζον είναι ένα μικρό ξέφωτο. Ο 77χρονος τραγουδοποιός έχει το έργο, έχει την πορεία, την επιτυχία και τον ιδρώτα να είναι ένας τίμιος EGOT και όχι το προϊόν μιας διαφημιστικής ανάγκης ανάδειξης προσωπικοτήτων και δημιουργίας ειδήσεων.
Προς τι η «γκρίνια»; Τα Έμμι υπάρχουν από το 1949, τα Όσκαρ από το 1929, τα Γκράμι από το 1959 και τα Τόνι από το 1947. Μέχρι το 2000 είχαμε 7 EGOT, έκτοτε έχουμε 12. Το 2018 αναδείχθηκαν τρεις! Από το 2020 μέχρι σήμερα τέσσερεις κιόλας, δύο εκ των οποίων η Τζένιφερ Χάντσον και η Βαϊόλα Ντέιβις. Αν βέβαια το κάνεις…ετήσιο θεσμό, αν το δίνεις για να δημιουργήσεις EGOT, μια υποτιθέμενη ακροστιχίδα καλλιτεχνικού κύρους, τότε η μοναδικότητα πάει περίπατο, όλοι έχουν. Τέλος γκρίνιας.
Ο Σερ Έλτον Τζον είναι εγνωσμένα μεγάλος. Δισκογραφεί πάνω από 50 χρόνια, έχει κάνει πάνω από 30 δίσκους, έχει υπογράψει σάουντρακ, μιούζικαλ, έχει υπάρξει παρών σε ιστορικές στιγμές που χρειάστηκαν την μουσική του. Χρειάζεται έργο για να πάρεις μια αρμαθιά βραβεία, χρειάζονται υποψηφιότητες, και ο Έλτον Τζον (ή Τζον Έλτον για να θυμηθούμε το μνημειώδες σκετς του Ρόουαν Άτκινσον) έχει κάνει τη δουλειά. Καλά.
Χθες τιμήθηκε με Έμμι για Καλύτερο Variety Special («Farewell From Dodger Stadium») και έκλεισε ένας κύκλος. Δεν ήταν παρών, γιατί έχει κάνει ένα χειρουργείο γόνατος, οπότε ο παραγωγός Μπεν Γουίνστον δέχτηκε το βραβείο για λογαριασμό του. «Είναι μια χαρά και στέλνει την αγάπη και τις ευχαριστίες του για το βραβείο», είπε. Το Special αυτό είναι μέρος της τελευταίας τουρνέ του δημιουργού, η οποία ξεκίνησε το 2018.
Σε δήλωσή του ο Βρετανός μουσικός σημείωσε: «Αισθάνομαι απίθανα ταπεινός που εισέρχομαι σε ένα απίστευτα ταλαντούχο γκρουπ νικητών EGOT. Το ταξίδι ως εδώ ήταν γεμάτο πάθος, αφοσίωση και συμπαράσταση από τους φανς σε όλο τον κόσμο. Απόψε δίνεται μια απόδειξη της δύναμης των τεχνών και της χαράς που φέρνουν στη ζωή μας. Ευχαριστίες προς όλους που με στήριξαν στην καριέρα μου. Είμαι απίστευτα ευγνώμων.»
Ο Τζον πήρε το πρώτο Γκράμι του το 1987 για το «That's What Friends Are For» (μαζί με Ντιον Γουόργουικ, Στίβι Γουόντερ και Γκλάντις Νάιτ), έκτοτε έχει πάρει άλλα πέντε, πήρε το Όσκαρ του Πρωτότυπου Τραγουδιού για το «Can You Feel the Love Tonight» το 1994 (ξέρετε), έχει κι άλλο ένα από το 2019 και το «Rocketman», και το Τόνι του το 2000 για την μουσική για την «Aida» που έφτιαξαν με τον μεγάλο Τιμ Ράις – επίσης EGOT. Μια ωραία, αναλογική τιμή, για έναν σπουδαίο καλλιτέχνη στην τελευταία (καλλιτεχνική) στροφή της ζωής του.
