Το αγαπητικό πορτρέτο μιας γενιάς που ζει για να δουλεύει, στο όνομα των «καλύτερων ημερών» που κάποτε της υποσχέθηκαν, σε μια γλυκόπικρη κινηματογραφική διαδρομή σπαρταριστών στιγμιοτύπων και συγκινητικών στάσεων. Το «Εκεί που Ζούμε» είναι αυτή η καλοστημένη αφηγηματική ταινία με αρχή, μέση και τέλος, που τόσο πολύ λείπει από την εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή.
Ερευνώντας το μυστηριώδη θάνατο ενός απόστρατου αξιωματικού, δύο βετεράνοι του Α’ Παγκοσμίου και το πιο όμορφο κορίτσι του κόσμου παρασύρονται σε μια συνομωσία πανεθνικού βεληνεκούς που απειλεί να ανατρέψει τις πολιτικές ισορροπίες στις Η.Π.Α.
Τουλάχιστον είναι σινεμά και όχι «θεματικό πάρκο», όπως έλεγε κι ο Σκορσέζε, καθώς υπάρχει από πίσω ένας σκηνοθέτης με αίσθηση του ρυθμού και του τόνου. Από εκεί και πέρα κρατά 161 λεπτά και του φαίνεται και, πιθανότατα, όσοι φαν προσεγγίζουν το MCU με τη λογική (κινηματογραφικής) σειράς, θα λογαριάσουν αυτό το «επεισόδιο» για filler.
Ας καταναλώσουμε όλοι μαζί τον Δυτικό Πολιτισμό σε ένα σατιρικών διαθέσεων θέαμα με crowdpleasing αρετές, κινούμενο κάπου ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και στο θρίλερ και με πρωταγωνιστές τους Ρέιφ Φάινς, Άνια Τέιλορ-Τζόι και Νίκολας Χουλτ. Αν αναρωτιόσασταν πώς θα έμοιαζε το «Τρίγωνο της Θλίψης» με την υπογραφή του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν, το «Μενού» έχει την απάντηση.
Όμορφος στην όψη φόρος τιμής σε ένα ξεχασμένο κινηματογραφικό υπο-είδος, εύπεπτος, ευγενικός, αλλά και εντελώς minor προσθήκη στον ντισνεϊκό κανόνα.
