Ουδείς εύχεται αποτυχία, ούτε (έχων σώας φρένας) επιθυμεί να κάνει την Κασσάνδρα με τις δουλειές των ανθρώπων.
Έχοντας πει αυτό, απορεί κανείς με κάποιους καλλιτέχνες (εδώ λέγε με Λάιονελ Ρίτσι) πόσο μακριά μπορεί να στέκουν από τα τεκταινόμενα σε μιας άλλης τέχνης την ποπ πλευρά. Ο Γκόρντον Γκριν, μπορεί κάποτε να ξεκίνησε με κάποιες ταινίες που σήμερα πραγματικά μοιάζουν με έργα κάποιου που δολοφόνησε ο Γκριν και του τα οικειοποιήθηκε («George Washington», «All the Real Girls», «Undertow» κι όχι μόνο), όμως γρήγορα άρχισε να κατρακυλά ανάμεσα στην θεμιτή και έξοχη επιθυμία του για δουλειά και μια αρμάδα ταινιών που πραγματικά δεν ξέρεις από που/ποιον ήρθαν. Κι αν η τριλογία του Halloween ήταν ένα exploitation στιγμών (ατήρητης) υπόσχεσης, πάρε μετά έναν «Εξορκιστή: Believer», πάρε και πέρυσι ένα «Nutcrackers», που το ξεκινάς γιατί χρειάζεσαι Μπεν Στίλερ και το κλείνεις συνοφρυωμένος για την άγνοια και την πεζολογία του.
Από την άλλη, ο Λάιονελ Ρίτσι, δεν είναι τυχαίος. Μπορεί σήμερα να είναι άγνωστος εκτός ΗΠΑ, μπορεί το μουσικό του ιδίωμα να έχει εγκαταλειφθει ως παρωχημένο, αλλά ο άνθρωπος είναι γλυπτό σε κάποιο Rushmore ποπ μουσικής. Στα 75 του σήμερα στρογγυλοκάθεται στον ποπ θρόνο του, έχει πουλήσει μερικά εκατομμύρια δίσκους (κανονικούς, όχι ψηφιακούς, τους ακούς δεν τους αρχειοθετείς), έχει πάρει μερικά Γκράμι, ένα Όσκαρ, δεκάδες ακόμα βραβεία, στις αρχές του ΄80 ο ίδιος και άλλοι έλεγαν τραγούδια του που πήγαιναν στο #1 του κόσμου, είναι και η ψυχή του We Are The World, ήταν και frontman των Commodores παλαιότερα, θέλω να πω είναι ο φέκιν (αλα Ινισέριν) Λάιονελ Ρίτσι. Στο δισκάδικο του High Fidelity θα τον πέταγαν έξω ίσως, αυτόν και τους αγοραστές των δίσκων του, αλλά, με το συμπάθειο, αυτά που αγαπά ο καθένας.
Η ταινία είναι στην Ντίσνεϊ, ο Πίτερ Τσιαρέλι το γράφει, δεν θα είναι παράξενο αν ακόμα και μέσα στο έτος μπει σε παραγωγή. Τι να πούμε, καλή τύχη, θα είναι κρίμα μια εποχή με την γοητεία της να κακοπέσει.
