Η δίκη Ντεπ εναντίον Χερντ μετατράπηκε σε τηλεοπτικό και σοσιομιντιακό show, το οποίο με τη σειρά του μετατράπηκε σε μια αντιπαράθεση ανάμεσα στους metoo-μάχους και στους metoo-λάτρες, αν μας επιτρέπετε τον νεολογισμό. Αμφότεροι θέλησαν να δουν στους δύο ηθοποιούς ένα σύμβολο των πεποιθήσεων και των αξιών που πρεσβεύει η κάθε πλευρά και που απειλεί η άλλη, σε σημείο να αγνοεί ακόμα και η δημοσιογραφική κάλυψη της δίκης ότι, στο τέλος της μέρας, πρόκειται για ένα πολιτικό δικαστήριο, ότι το αντικείμενο της δίκης ΔΕΝ ήταν η ενοχή του Ντεπ ή της Χερντ για κακοποιητική συμπεριφορά – δεν μπορεί να είναι αρμόδιο ένα πολιτικό δικαστήριο να αποφανθεί γι’ αυτό- και ότι, αν και αμφότερες οι πλευρές εκτοξεύουν κατηγορίες για ποινικά αδικήματα, καμία δεν προχώρησε σε ποινική δίωξη της άλλης. Επίσης αμφότεροι χρησιμοποίησαν τα social media και σφετερίστηκαν τα αιτήματα του (σοσιομιντιακού) αγώνα των δύο πλευρών, προκειμένου να φύγουν από την αίθουσα με μια θετική απόφαση. Μόνο θλίψη μπορεί να προκαλέσει το γεγονός ότι ζητήματα πάρα πολύ σοβαρά πρέπει να απλοποιηθούν, να ποδοσφαιροποιηθούν, να προσωποποιηθούν ώστε να ικανοποιηθούν ποταπά και ρεβανσιστικά στον πυρήνα τους συναισθήματα πίσω από το πληκτρολόγιο.
Και, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, είναι κρίμα ένα κοινωνικοπολιτικό ρεύμα που, μεταξύ άλλων, έχει οδηγήσει σε σημαντικές και απαραίτητες αλλαγές στον εργασιακό τομέα σε κλάδους πέραν της βιομηχανίας του θεάματος, έχει βοηθήσει χιλιάδες γυναίκες, οι οποίες κάποτε δεν τολμούσαν να περάσουν την πόρτα του αστυνομικού τμήματος, δεν έβρισκαν (δικαιολογημένα) το σθένος να το πράξουν και έχει αναγκάσει τις Αρχές να τις αντιμετωπίζουν συχνότερα με τη δέουσα σοβαρότητα, να εξετάζεται ΜΟΝΟ υπό το πρίσμα των αρνητικών παρενεργειών και των παρεκβάσεών του. Είναι κρίμα να διακυβεύεται η αξιοπιστία του και το δίκαιο των αιτημάτων από την έκβαση μιας (επαναλαμβάνουμε) πολιτικής δίκης ανάμεσα σε δύο αντιδίκους που, αν προσπεράσεις τις όποιες ιδεοληψίες, δεν μπορεί να μην βλέπεις ότι μέσα στα χρόνια της αντιπαράθεσής τους εκμεταλλεύτηκαν το metoo αναίσχυντα (και επαίσχυντα) προκειμένου να αποσπάσουν το αποτέλεσμα που ήθελαν.
Μια σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο «Depp vs Heard» έρχεται στις 16 Αυγούστου στο Netflix και διατείνεται ότι θα χρησιμοποιήσει υλικό από τη δίκη και από τα social media για να ερευνήσει το φαινόμενο. Στην πραγματικότητα, όμως, αν το τρέιλερ δεν είναι εντελώς αποπροσανατολιστικό, μοιάζει λιγότερο να την μέλλει πώς το έλασσον γίνεται μείζον, πώς τα social μπορούν να τροφοδοτήσουν τις εμμονές μας και να οδηγήσουν σε προβολές τους πάνω στα γεγονότα της επικαιρότητας, και περισσότερο να την ενδιαφέρει να «πει την αλήθεια». Μετά διαβάζουμε ότι προέρχεται από την ίδια δημιουργική ομάδα που είχε κάνει εκείνο το αίσχος, το μνημείο κιτρινισμού και συνωμοσιολογίας που λεγόταν «Marilyn Monroe:The Unheard Tapes», οπότε χαμηλώνουμε τον πήχη των προσδοκιών περίπου στο ύψος του πάτου του βαρελιού και απλά περιμένουμε να ξεκινήσει ένας νέος γύρος αντιπαραθέσεων στα social, στον οποίο, ας μην γελιόμαστε, μάλλον στηρίζονται τόσο οι δημιουργοί, όσο και η πλατφόρμα, ώστε το πρόγραμμα να παραμείνει για περισσότερες μέρες στο top-10 των most-watchedπρογραμμάτων του Netflix. Λαμπρά.
