Suzanne (1966)
«Έτυχε κάποια μέρα να πετύχω στους δρόμους του Μόντρεαλ την υπέροχη Σουζάν Βαγιανκούρ, σύζυγο ενός πολύ καλού φίλου που είχα. Οι δυο τους θεωρούνταν ένα εκθαμβωτικό ζευγάρι στο τότε Μόντρεαλ. Όλοι οι άντρες ήταν ερωτευμένοι με την πανέμορφη Σουζάν Βαγιανκούρ και όλες οι γυναίκες ήταν ερωτευμένες με τον ελκυστικό Αρμάν Βαγιανκούρ. Από τη μεριά μου δεν υπήρξε ποτέ η παραμικρή σκέψη ότι θα μπορούσα να φλερτάρω ή να αποπλανήσω μια τέτοια γυναίκα. Κατ’ αρχάς ήταν παντρεμένη με έναν πραγματικό φίλο και έπειτα, βλέποντας τους δυο ως ζευγάρι, καταλάβαινες πόσο απόλυτα αχώριστοι ήταν και πόσο αδύνατο θα ήταν για κάποιον να εισχωρήσει ανάμεσά τους. Πέτυχα, λοιπόν, την Σουζάν στη διάρκεια ενός απογεύματος και ευθύς με προσκάλεσε στο σπίτι της που βρισκόταν "κοντά στο ποτάμι", όπως αναφέρω και στο τραγούδι. Μου σέρβιρε τσάι Constant Comment, το οποίο περιείχε μικρά κομμάτια από πορτοκάλι μέσα του. Και καθώς τα πλοία διέσχιζαν ήρεμα τον ποταμό που απλωνόταν μπροστά μας, εγώ "άγγιζα το τέλειο σώμα της με το μυαλό μου", γιατί δεν υπήρχε καμιά άλλη ευκαιρία και αγγίξεις το κορμί της κάτω από συνθήκες όπως αυτές που σας περιέγραψα. Οι στιγμές εκείνου του απογεύματος και το όνομα της Σουζάν χώρεσαν χρόνια αργότερα στο τραγούδι μου.
Sisters of Mercy (1967)
«Εμπνεύστηκα το κομμάτι από δυο νεαρές γυναίκες που έτυχε να συναντήσω στη διάρκεια μιας χιονοθύελλας στο Έντμοντον. Βρισκόμουν σε περιοδεία εκείνο τον καιρό, τραγουδούσα ολομόναχος σε μια σειρά κολέγια και τις βρήκα να στέκονται στην είσοδο ενός από αυτά. Δεν είχαν μέρος να μείνουν, δεν έβρισκαν δωμάτιο σε ξενοδοχείο και προσφέρθηκα να τις φιλοξενήσω εγώ στο δικό μου. Αποκοιμήθηκαν στο διπλό μου κρεβάτι και εγώ έγειρα σε μια καρέκλα. Ήταν τόσο αξιαγάπητες, έτσι ήσυχα όπως κοιμόντουσαν. Για έναν άνθρωπο που αγωνιζόταν να νικήσει την μοναξιά του, η παρουσία τους εκείνο το βράδυ στάθηκε ευεργετική».
Bird on a Wire (1968)
«Έγραψα το τραγούδι αυτό στο νησί της Ύδρας, αφότου είδα να τοποθετούν εκεί ηλεκτροφόρα καλώδια για πρώτη φορά. Βρίσκονταν τεντωμένα ακριβώς έξω από το παράθυρό μου και αρχικά με ενοχλούσαν, επειδή με εμπόδιζαν να αγναντεύω την πανέμορφη θέα. Μέχρι που, ένα πρωινό, είδα ένα πουλί ακουμπισμένο πάνω στο σύρμα και το θέαμα με βοήθησε να αντικρίσω τα πράγματα από μια ολότελα καινούρια μεριά. Η εικόνα ενός πουλιού το οποίο δεν μπορούσε να διακρίνει ανάμεσα σε αυτό το σύρμα και σε ένα κλαδί δέντρου έκανε ξαφνικά τα ηλεκτροφόρα καλώδια να μοιάζουν όμορφα στα μάτια μου».
Famous Blue Raincoat (1971)
«Είναι από τα τραγούδια που με σαστίζουν λίγο επειδή πάντα θεωρούσα ότι υπήρχε κάτι ασαφές μέσα του. Μου αρέσουν οι ξεκάθαρες εικόνες και δεν ήμουν έτοιμος να δεχτώ ότι είχα γράψει ένα ιμπρεσιονιστικό κομμάτι. Ανησυχούσα μήπως ζητούσα από τον ακροατή να δεχτεί μερικά πράγματα έτσι ακριβώς όπως του προσφέρονται, χωρίς πολλές ερωτήσεις. Εξακολουθώ να αναρωτιέμαι αν κάτι τέτοιο είναι σωστό και δίκαιο από μέρους ενός τραγουδοποιού προς τον άνθρωπο που τον ακούει. Δεν έχω βρει την απάντηση…»
Chelsea Hotel Νο 2 (1974)
«Δεν είναι το πιο ευγενικό πράγμα από μέρους μου να το παραδεχτώ, αλλά έγραψα αυτό το κομμάτι για την Τζάνις Τζόπλιν. Το γεγονός ότι συσχέτισα ένα τραγούδι με το όνομα μιας γυναίκας και μέσα στο τραγούδι χρησιμοποίησα τον στίχο "μου έπαιρνε πίπα σε ένα ξέστρωτο κρεβάτι καθώς οι λιμουζίνες περίμεναν στον δρόμο" ήταν μεγάλη αδιακρισία από μέρους μου και με κάνει να νιώθω μέχρι σήμερα πολύ άσχημα. Δεν έχω μιλήσει ποτέ σε κομμάτι μου για γυναίκα με την οποία διατηρούσα σχέσεις και δεν ξέρω πώς ονόμασα την Τζάνις Τζόπλιν σε αυτό το τραγούδι, δεν ξέρω πότε ξεκίνησε ετούτη η ιστορία, αλλά συνέδεσα το όνομά της και το συνέδεσα άσχημα. Αν υπήρχε κάποιος τρόπος να απολογηθώ στο φάντασμά της, θα το έκανα ευθύς, για να διαγράψω μια και καλή μια τέτοια απρέπεια».
«Ακόμη και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες αξίζει κανείς να υψώνει το ανάστημά του και να ψάλλει "Αλληλούια"»
Death Of A Ladies’ Man (1977)
«Το τραγούδι προέρχεται από τον δίσκο στον οποίο οφείλω την πιο παράξενη συνεργασία που είχα ποτέ με παραγωγό. Θα πρέπει να ήταν 1977 ή’ 78 και ο παραγωγός που με έσπρωξε να κυκλοφορήσω αυτό το γκροτέσκο άλμπουμ που ονομαζόταν "Death of a Ladies' Man" ήταν ο Φιλ Σπέκτορ. Ο δίσκος συνέπεσε με μια ιδιαίτερα σκοτεινή φάση που βίωνα τότε στη ζωή μου. Η οικογένειά μου διαλυόταν, ζούσα στο Λος Άντζελες το οποίο παρέμενε μια πόλη ξένη σε εμένα, έχανα συνεχώς τον έλεγχο της δουλειάς μου. Όταν συνάντησα τον Σπέκτορ στο στούντιο ήξερα ότι είχα να κάνω με έναν εξαιρετικά εκκεντρικό άνθρωπο, όχι όμως και με έναν γνήσιο τρελό. Δεν είναι τρελός πια ο Φιλ και το ξέρω, γιατί μιλήσαμε πρόσφατα στο τηλέφωνο και ήταν μια χαρά, εκείνη την εποχή όμως εγώ διένυα μια περίοδο αποτραβήγματος και μελαγχολίας, ενώ εκείνος διένυε μια φάση παράνοιας και μεγαλομανίας, μαζί με μια ψυχωτική αφοσίωση στην οπλοχρησία την οποία έβρισκα αφόρητη. Όλοι οι άνθρωποι που τον περιστοίχιζαν- από σωματοφύλακες μέχρι φίλους- ήταν οπλισμένοι μέχρι το κόκαλο. Ο ίδιος ο Σπέκτορ περιφερόταν ως μια βαγκνερική, χιτλερική φιγούρα, μονίμως μεθυσμένη και εκτός ελέγχου, μονίμως με ένα περίστροφο στο χέρι, για την οποία η μουσική είχε πλέον περιέλθει σε δεύτερη μοίρα. Θυμάμαι κάποια μέρα που με είχε πλησιάσει με ένα μπουκάλι ακριβό κόκκινο κρασί στο ένα χέρι και ένα γεμάτο σαρανταπεντάρι στο άλλο. Έβαλε το σαρανταπεντάρι στο λαιμό μου και τρεκλίζοντας μου είπε "Λέοναρντ, σε αγαπώ". Τον κοίταξα και του απάντησα "Φιλ, ελπίζω να το εννοείς"».
Hallelujah (1984)
«Ήθελα να γράψω κάτι που να βρίσκεται πολύ κοντά στην παράδοση των εκκλησιαστικών χορωδιών και να αντιπροσωπεύει την άποψη ότι σε αυτή την ζωή δεν υπάρχει τελειότητα και πως, μπορεί να ανήκουμε όλοι σε έναν ρημαγμένο κόσμο, με ρημαγμένες καρδιές και ρημαγμένες ζωές, αυτό όμως δεν αποτελεί κανενός είδους άλλοθι. Ακόμη και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες αξίζει κανείς να υψώνει το ανάστημά του και να ψάλλει ¨Αλληλούιᨻ.
If It Be Your Will (1984)
«Χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω νομίζω ότι είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έγραψα ποτέ, για τον απλούστατο λόγο ότι μοιάζει απολύτως αληθινό σε μένα και με κάνει να αισθάνομαι ότι κλείνει μέσα του όλα όσα υπήρξε η ζωή και η δουλειά μου στο πέρασμα τόσων ετών. Θα το τοποθετούσα στην ίδια θέση με το "Anthem" και το "Τake This Waltz" που επίσης αγαπώ ξεχωριστά».
Tower Of Song (1988)
«Αισθάνομαι προνομιούχος που μου δόθηκε η δυνατότητα να μπορώ να ζήσω, χωρίς ποτέ να έχει χρειαστεί να γράψω την παραμικρή λέξη που να μην θέλω να γράψω, που να μην πιστεύω. Αισθάνομαι τυχερός επειδή κατάφερα να μην δουλεύω για τα λεφτά, αλλά να πληρώνομαι για τη δουλειά μου. Σε όλα αυτά τα χρόνια, βέβαια, οφείλω να πω πως δεν παραμύθιασα ποτέ τον εαυτό μου. Ήξερα ποια είναι η θέση μου σε αυτό το μεγάλο παιχνίδι που ονομάζεται μουσική, όπως ακριβώς ξέρω και την θέση μου σε αυτό που φαντάστηκα εδώ ως έναν τεράστιο πύργο από τραγούδι, γεμάτο αμέτρητους ορόφους και αναρίθμητους ενοίκους. Γράφω για τον Χανκ Γουίλιαμς που βρίσκεται "εκατό ορόφους πιο πάνω από εμένα", όχι επειδή θέλω να φανώ μετριόφρων, αλλά επειδή έχω συνειδητοποιήσει από πολύ νωρίς ότι μπροστά σε εκείνον και την τέχνη του εγώ είμαι ένας ήσσονος σημασίας συνθέτης. Νιώθω ευγνωμοσύνη εντούτοις που, έστω και στα τόσο χαμηλά, υπήρχε για μένα φυλαγμένο πάντα ένα μικρό παράθυρο. Ένα παραθυράκι από το οποίο μπορούσα όλα αυτά τα χρόνια να σας μιλάω με γλυκές κουβέντες».
