Σ' έναν κόσμο που κανένας δεν εμπιστεύεται κανέναν για την ενημέρωσή του (διόρθωση: κανένας δεν εμπιστεύεται κανέναν άλλον από αυτόν που γουστάρει), για την τροφοδότηση της σκέψης του, οι φωνές δεν παύουν να υπάρχουν. Και, όπως στο χθεσινό δημοσίευμα του Deadline, δεν παύουν να εκλιπαρούν στην κατανόηση της θέσης του άλλου, των προβλημάτων που κάθε νέα εξέλιξη, εν προκειμένω στον πόλεμο της Ουκρανίας, προκαλεί.
Ρώσος μεγαλοπαραγωγός συντάσσει μια επιστολή, όχι σπαραξικάρδια, όχι μελοδραματική, αλλά στην καρδιά της, στον βαθμό που μπορούμε να γνωρίζουμε, τρομαγμένη και αληθινά σπαρακτική.
Μιλά έναν ολόκληρο κόσμο που έχει καταρρεύσει στη Ρωσία, γνωρίζοντας εκ προοιμίου ότι κάθε ρωσική καταστροφή δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που συμβαίνει στους ανθρώπους της Ουκρανίας. Μιλά ανοιχτά για πόλεμο που στην χώρα του βαφτίζεται «Ειδική Επιχείρηση» – και αστειεύεται για memes στη χώρα που μιλούν για το νέο τίτλο του αριστουργήματος του Τολστόι «Ειδική Επιχείρηση και Ειρήνη». Μιλά για αυτούς που διαδηλώνουν ριψοκινδυνεύοντας ακόμα και 15 χρόνια φυλακή. Ή για αυτούς που με ελάχιστα χρήματα και απαξιωμένα ρούβλια πια φεύγουν για τις μόνες κατευθύνσεις που τους έχουν απομείνει, την Κωνσταντινούπολη, το Γιερεβάν ή το Ελσίνκι.
Μιλά για τον πατριωτισμό του, αυτού και των ομοίων του, για τη Ρωσία που χτίστηκε τα τελευταία 10 χρόνια πολιτιστικά και εξαφανίστηκε εν ριπή οφθαλμού. Από ανθρώπους που δεν ήταν καν σε ηλικία να ψηφίσουν όταν ο Πούτιν ήρθε στην εξουσία. Μιλά και για το ρίσκο που σε οδηγεί να μιλάς ανώνυμα, γιατί η πιθανότητα να πληγωθούν οι αγαπημένοι σου, αλλάζει την οπτική γωνία.
Υπερασπίζεται την Ρωσία και την κουλτούρα της, ισχυριζόμενος ότι είναι οι κατέχοντες την εξουσία που δεν έπρεπε να λέγονται Ρώσοι. Και αποδέχεται ολόσωμη την ευθύνη για αυτό το ιδιότυπο Σύνδρομο της Στοκχόλμης «πολλών από εμάς που επαναπαυθήκαμε και δεν διαφωνήσαμε ανοιχτά, δεν διαδηλώσαμε προτού κηρυχθεί παράνομο».
Αναφέρεται βέβαια στους μεγάλους Ρώσους και του σινεμά που αντιτάχθηκαν στην ασφυκτική Αρχή (τον Πάστερνακ, τον Αϊζενστάιν, τον Ταρκόφσκι) και εκλιπαρεί σε βοήθεια μια Δύση που δεν πρέπει να εξακολουθήσει την διαδρομή που ξεκίνησε: «Δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας, δίχως την βοήθεια του Δυτικού κόσμου».
Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή εδώ.
