Από τον Μανώλη Κρανάκη
«Το Splendour καλεί βοήθεια». Με αυτές τις λέξεις ο 51 ετών ηθοποιός Ρόμπερτ Βάγκνερ και ο καπετάνιος του ιδιωτικού γιοτ Splendour Ντένις Ντάβερν σήμαναν συναγερμό περίπου στις 01.30 της 29ης Νοεμβρίου του 1981, όταν ο Βάγκνερ συνειδητοποίησε ότι η σύζυγός του Νάταλι Γουντ είχε εξαφανιστεί.
Εξι ώρες μετά, το πτώμα της 43χρονης Γουντ, ντυμένο με ένα βαμβακερό νυχτικό, ένα κόκκινο μπουφάν και μπλε μάλλινες κάλτσες, θα βρισκόταν να επιπλέει με το πρόσωπο στραμμένο στον βυθό του Ειρηνικού Ωκεανού, περίπου ένα χιλιόμετρο μακριά από το γιοτ, και 150 μέτρα από το Blue Cavern Point στο νησί Καταλίνα. Λίγο πιο νότια, η φουσκωτή βάρκα με το όνομα Prince Valiant, που ανήκε στο Splendour, θα βρισκόταν στα βράχια με την ασφάλεια στο off, τις ταχύτητες στο νεκρό και με τα κουπιά ψηλά και κλειδωμένα.
Ενα διήμερο που θα ξεκινούσε με όλες τις προδιαγραφές ενός ανέμελου διαλείμματος από τη φρενίτιδα του Λος Αντζελες είχε μόλις καταλήξει σε μία τραγωδία. Αφήνοντας τα ερωτήματα γύρω από τη μυστηριώδη εξαφάνιση της Γουντ και τις λεπτομέρειες γύρω από το «σαββατοκύριακο του τρόμου» να πληθαίνουν επικίνδυνα, καθώς κανείς -σε ολόκληρο το Χόλιγουντ- δεν μπορούσε να πιστέψει πως ο μεγαλύτερος φόβος της Νάταλι Γουντ είχε μόλις πραγματοποιηθεί, με ένα πιστοποιητικό που κατονόμαζε ως βέβαια αιτία θανάτου τον πνιγμό.
Ο τέταρτος άνθρωπος
Λίγες μέρες μετά την τραγωδία, ο χρηματιστής από το Λος Αντζελες Τζον Πέιν και η κοπέλα του Μέριλιν Γουέιν επικοινώνησαν με την αστυνομία και κατέθεσαν πως τη νύχτα του πνιγμού βρίσκονταν με το δικό τους γιοτ στο ίδιο ακριβώς σημείο με το Splendour και πως γύρω στα μεσάνυχτα άκουσαν μία γυναίκα να φωνάζει: «Βοηθήστε με, σας παρακαλώ». Το ζευγάρι δήλωσε πως δεν προσπάθησαν να επέμβουν, επειδή σε ένα από τα διπλανά γιοτ γινόταν ένα θορυβώδες πάρτι και νόμιζαν πως κάποιος απλά «έκανε πλάκα». Επίσης πως άκουσαν τη φωνή ενός πολύ μεθυσμένου άντρα να φωνάζει «Οk γλυκιά μου, ερχόμαστε να σε πάρουμε» και πίστεψαν πως η φωνή ανήκε σε κάποιον από το πάρτι.
Μόνο που, απ όσους βρίσκονταν πάνω στο Splendour, κανείς δεν είχε αντιληφθεί την απουσία της Γουντ. Ούτε ο καπετάνιος Ντένις Ντάβερν, ούτε ο ιδιοκτήτης Ρόμπερτ Βάγκνερ, ούτε ο «επίτιμος» φιλοξενούμενος Κρίστοφερ Γουόκεν.
Τέταρτος άνθρωπος και ίσως κλειδί στη λύση του όποιου μυστηρίου, ο ηθοποιός Κρίστοφερ Γουόκεν ήταν προσκεκλημένος της Νάταλι Γουντ για εκείνο το σαββατοκύριακο των Ευχαριστιών. Συμπρωταγωνιστής της εκείνη την εποχή στο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας «Βrainstorm», ο Γουόκεν ξεκίνησε μαζί με τους Βάγκνερ και τον Ντάβερν το μεσημέρι της Παρασκευής, 27 Νοεμβρίου με προορισμό το νησί Καταλίνα, 22 μίλια μακριά από την ακτή της Καλιφόρνια. Το επόμενο απόγευμα έφτασαν μέχρι ένα απομονωμένο σημείο στην άκρη του νησιού και δείπνησαν πριν επιστρέψουν στο Splendour.
Το προσωπικό του εστιατορίου θυμάται την παρέα να πίνει πολύ και τη Νάταλι Γουντ να συμπεριφέρεται κάπως βίαια. Οταν η παρέα έφυγε, ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου προειδοποίησε τον υπεύθυνο του λιμανιού να προσέχει λίγο περισσότερο το συγκεκριμένο γιοτ. Επιβιβάστηκαν στο Valiant και σε 10 λεπτά βρίσκονταν στο Splendour. Το τι ακριβώς συνέβη στην συνέχεια της μοιραίας νύχτας είναι κάτι που η Ιστορία αυτού του κόσμου δεν θα μάθει ποτέ. Η Νάταλι Γουντ θα αποσυρόταν κάποια στιγμή προκειμένου να πάει να ξεκουραστεί, ο Ρόμπερτ Βάγκνερ θα την αναζητούσε ώρα μετά, πριν αντιληφθεί ότι μάλλον είχε συμβεί κάτι τραγικό και το Χόλιγουντ θα βρισκόταν ήδη αντιμέτωπο -χωρίς να το ξέρει- με ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια που «ξέβρασε» ποτέ η απέραντη θάλασσα της λάμψης του.
Στη μέση της νύχτας
Η αυτοψία ήταν σαφής. Η Γουντ είχε πεθάνει από πνιγμό και το σώμα της είχε «επιφανειακές πληγές» στα χέρια και στα κάτω άκρα και ένα κυκλικό σημάδι στο μάγουλο ακριβώς σαν αυτό που μπορεί να προκληθεί από την πτώση στο νερό. Η τοξικολογική εξέταση έδειξε ότι τα επίπεδα του αλκοόλ στο αίμα της ήταν τουλάχιστον 14%, 4% περισσότερο από τα επίπεδα που εκείνη την εποχή αρκούσαν για να σου αφαιρέσουν την άδεια οδήγησης στην Καλιφόρνια.
Ολες οι ενδείξεις κατέληγαν στο ίδιο αποτέλεσμα: πως η Γουντ πνίγηκε στην προσπάθειά της να επιβιβαστεί στη βάρκα του Splendour. Σημάδια από γρατσουνιές στην επιφάνεια της βάρκας πρόδιδαν ότι προσπάθησε να κρατηθεί από τη βάρκα αλλά το μπουφάν που φορούσε, ήδη ποτισμένο με νερό, την τραβούσε στο νερό. Φυσικά δεν σκέφτηκε ποτέ να βγάλει το μπουφάν, προφανώς συγχυσμένη διανοητικά από το αλκοόλ.
Αυτό όμως που δεν μπορούσε να «δείξει» καμία έρευνα ήταν η αιτία για την οποία η Γουντ εγκατέλειψε εκείνο το βράδυ τον Βάγκνερ και τον Γουόκεν και φυσικά ο λόγος για τον οποίο μία γυναίκα, που είχε δηλώσει πως «μου αρέσει να είμαι πάνω στο νερό, κοντά στο νερό, αλλά όχι μέσα στο νερό», αποφάσισε να επιβιβαστεί σε μία βάρκα στη μέση της νύχτας.
Ο ιατροδικαστής Τόμας Νογκούτσι θα διέτασσε «ψυχολογική αυτοψία» προκειμένου να αναζητηθούν τα κίνητρα της Γουντ, αλλά τα αποτελέσματα της έρευνας δεν θα ανακοινώνονταν ποτέ, μετά από πιέσεις για να μην κυκλοφορήσουν στον αδηφάγο Τύπο «αισθησιακές» και «φρικιαστικές» λεπτομέρειες γύρω από την υπόθεση. Το 1983, όμως, στο βιβλίο που εξέδωσε με μερικές από τις πιο διάσημες υποθέσεις του («Coroner») θα έθετε τα ερωτήματα που ακόμη και σήμερα αναζητούν απάντηση: Δεν ήταν παράξενο που οι δύο άντρες δεν είχαν καν αντιληφθεί πως η Γουντ είχε εγκαταλείψει το πλοίο; Γιατί είχε φτάσει στην άκρη του γιοτ, είχε λύσει τη βάρκα και είχε κατέβει από τη σκάλα μέσα στη μέση της νύχτας; Τι έκανε; Και πού πήγαινε; Και γιατί; Γιατί δεν προσπάθησε να ξαναπιάσει τη σκάλα του γιοτ όταν είδε ότι έχανε τον έλεγχο της βάρκας;
Ολα τα παραπάνω, διανθισμένα με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για σπασμένα πόδια και αιματηρά χτυπήματα στο πρόσωπο, θα οδηγούσαν ολόκληρο το Χόλιγουντ σε μαζική υστερία. Ο Φρανκ Σινάτρα -φίλος του ζευγαριού- θα δήλωνε «είναι πολύ δύσκολο να περιγράψεις τη φρίκη όσων έχουν συμβεί», η αδελφή της Γουντ, Λάνα θα ξεκινούσε τις αποκαλύψεις για την ασταθή συναισθηματική ζωή της Νάταλι και τα περιοδικά που ειδικεύονταν στα κουτσομπολιά για τη ζωή των διασήμων θα γέμιζαν με θάλασσες, γιοτ και αποκλειστικές φωτογραφίες από το διήμερο στο Splendour.
H κατάθεση του Κρίστοφερ Γουόκεν θα προσπαθούσε να κατευνάσει τα αγριεμένα από το κουτσομπολιό πλήθη, αυξάνοντας ουσιαστικά τις υποψίες πως, ακόμη κι αν δεν ήταν αυτό που είχε οδηγήσει τη Γουντ στο νερό, κάτι παραπάνω είχε συμβεί εκείνη την ημέρα στη μέση του Ειρηνικού Ωκεανού. «Οσοι είναι πεπεισμένοι ότι συνέβη κάτι περισσότερο από το πόρισμα των ερευνών δεν θα ικανοποιηθούν ποτέ με την αλήθεια. Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν συνέβη τίποτα περισσότερο. Ηταν ένα ατύχημα».
Ο Ρόμπερτ Βάγκνερ, από την άλλη, στην αυτοβιογραφία του «Ηeart To Ηeart» θα υποστήριζε τη μάλλον κρατούσα εκδοχή: «Η Νάταλι προφανώς δεν μπορούσε να κοιμηθεί με τη βάρκα να χτυπάει πάνω στο γιοτ. Είχε συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν και πάντοτε έβγαινα έξω και τραβούσα τα σχοινιά για να τη δέσω σφιχτά πάνω στο γιοτ. Πιθανότατα γλίστρησε σε κάποιο από τα σκαλιά αφού είχε λύσει τα σχοινιά. Τα σκαλιά είναι πάντα υγρά από την επαφή τους με την θάλασσα. Μετά από την πτώση της, ελπίζω να ήταν αναίσθητη όταν έπεσε το νερό… Η εκδρομή ήταν τόσο χαρούμενη πριν συμβεί αυτό».
Αλλά και οι ανακρίσεις του από την αστυνομία δεν θα βοηθούσαν πολύ στο να ξεκαθαρίσουν τα γεγονότα. Δήλωσε ότι βρίσκονταν και οι τρεις στο σαλόνι όταν η Γουντ αποσύρθηκε στην κρεβατοκάμαρα της. Και πως μετά από 15 λεπτά, ο ίδιος και ο Γουόκεν αντιλήφθηκαν την απουσία της. Και πως η συζήτησή τους, ακριβώς πριν φύγει η Γουντ, περιστρεφόταν γύρω από το πόσο συχνά λείπει από το σπίτι και πόσο πολύ της λείπουν τα παιδιά της.
Οh captain, my captain
Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο καπετάνιος του Splendour Ντένις Ντάβερν ήταν ο μόνος που ισχυρίστηκε πως εκείνο το μοιραίο βράδυ συνέβη κάτι περισσότερο. Υποστηρίζοντας πως γνωρίζει τι οδήγησε τη Γουντ στο να εγκαταλείψει το γιοτ στη μέση της νύχτας, ο Ντάβερν εκμεταλλεύτηκε δεόντως την εμπλοκή του στο ατύχημα: προσπάθησε χωρίς επιτυχία να πείσει εκδότες για τη δημοσίευση ενός σχετικού βιβλίου, αλλά πέτυχε να εμφυσήσει την αμφιβολία για όσα με σθένος υποστήριξαν ο Βάγκνερ και ο Γουόκεν για τα γεγονότα εκείνου του σαββατοκύριακου.
«Δεν νομίζω πως ο R.J. (όπως ήταν γνωστός στους φίλους του ο Βάγκνερ) ήξερε τον Κρίστοφερ», υποστηρίζει ο Ντάβερν. «Ηταν ένας νέος κινηματογραφικός σταρ (ήδη με Οσκαρ β αντρικού ρόλου για τον «Ελαφοκυνηγό» του Μάικλ Τσιμίνο), ενώ ο Βάγκνερ ήταν ήδη στο στερέωμα πολλά χρόνια». Και ίσως η Γουντ γνώριζε πως το να βάλει τους δύο άντρες σε αντιπαράθεση θα ήταν μάλλον καταστροφικό. Γι αυτό και ο Γούοκεν δεν ήταν ο μόνος που είχε προσκληθεί για το σαββατοκύριακο των ευχαριστιών. Η Γουντ είχε προσκαλέσει και την παραγωγό του τηλεοπτικού «Ηart Το Ηart», Μαρτ Κρόουλεϊ και τη γραμματέα της, αλλά και οι δύο αρνήθηκαν, δηλώνοντας πως δεν θα μπορέσουν να ακολουθήσουν λόγω φόρτου εργασίας.
Ο Ντάβερν φρόντισε από νωρίς να αναφερθεί στην εμπλοκή του Γουόκεν, χαρακτηρίζοντάς τον ως «αντιπαθητικό» και αρκούντως «δύσκολο» ως φιλοξενούμενο, και θα είχε να διηγηθεί περισσότερες από μία ιστορίες και περισσότερες από μία εκδοχές για κάθε ιστορία. Θα υποστήριζε πως η κουβέντα της Γουντ με τον Βάγκνερ λίγο πριν την εξαφάνισή της περιστρεφόταν γύρω από το πόσο έλειπε η Γουντ στον Βάγκνερ και πως ο Γουόκεν έπαιρνε συνεχώς το μέρος της Γουντ, δικαιολογώντας την. Και πως ο Βάγκνερ εκνευριζόταν όλο και περισσότερο.
Σε μία πιο πρόσφατη εκδοχή του, τα πράγματα συνέβησαν λίγο διαφορετικά και περισσότερο βίαια, αφού υποστήριξε πως η Γουντ και ο Γουόκεν φλέρταραν ακόμη και μπροστά στον Βάγκνερ, ο οποίος θα πετούσε ένα μπουκάλι κρασί στον αέρα, φωνάζοντας στον Γουόκεν: «Χριστέ μου, τι προσπαθείς να κάνεις; Να γαμήσεις τη γυναίκα μου;»
Fame, fame, fatal fame
Στις αρχές της δεκαετίας του 80, η Νάταλι Γουντ θα προσπαθούσε να αποδείξει πως το Χόλιγουντ ήταν αυτό που είχε φύγει από τη μόδα και όχι η ίδια, ανίκανη να πιστέψει πως οι μέρες της δόξας της είχαν πια περάσει ανεπιστρεπτί. Ο Ρόμπερτ Βάγκνερ ζούσε με τον θρίαμβο του τηλεοπτικού «Ηart To Ηart», αλλά και με τις διαρκώς αυξανόμενες υποψίες για την παράνομη σχέση του με την τηλεοπτική του σύζυγο Στέφανι Πάουερς. Ο Κρίστοφερ Γουόκεν ήταν το νέο «παιχνίδι» στην ατέλειωτη λίστα των φλερτ της Νάταλι Γουντ, που περιλάμβανε πολλούς περισσότερους από τον Τζέιμς Ντιν, τον Γουόρεν Μπίτι, τον Μάικλ Κέιν και τον Ντένις Χόπερ. Και, φυσικά, ο καιρός το πρωί που θα ξεκινούσε η εκδρομή ήταν γκρίζος και κρύος. Ακριβώς όσο γκρίζα και κρύα ήταν και η νύχτα κατά την οποία θα γραφόταν η τελική πράξη στη ζωή της Νάταλι Γουντ.
Στις 2 Δεκεμβρίου του 1981, η κηδεία της στο Westwood Village Memorial Park θα αποτελούσε το μεγαλύτερο γεγονός εκείνης της χρονιάς για ολόκληρο το Χόλιγουντ. Η εικόνα του Ρόμπερτ Βάγκνερ να συνοδεύει τις κόρες της και να σκύβει στο φέρετρο θα έμενε χαραγμένη για πάντα στη μνήμη όσων γνώρισαν, λάτρεψαν, αποθέωσαν τη Νάταλι Γουντ ως ύστατο icon της δεκαετίας του 50 και του 60.
Τα χρόνια που ακολούθησαν θα πρόσθεταν και θα αφαιρούσαν φήμες και «αλήθειες» γύρω από το τι τελικά συνέβη. Ο Τόμας Ναγκούτσι θα συνέχιζε να αναρωτιέται γύρω από τις μαρτυρίες του Βάγκνερ και του Γουόκεν, θα διέψευδε απροκάλυπτα την εκδοχή της βάρκας που έκανε θόρυβο μέσα στη νύχτα. Μαζί με τον Ντάβερν θα απασχολούσαν μέχρι και στις αρχές της τρέχουσας δεκαετίας τον Τύπο με τις «αποκαλύψεις» τους, και τελικά θα βύθιζαν οριστικά και αμετάκλητα την αλήθεια ακόμη πιο βαθιά στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Αλλά και λεπτομέρειες για ολόκληρο τον βίο και την πολιτεία της Νάταλι Γουντ (τη σχέση της με τον Ντένις Χόπερ, τους δύο γάμους της με τον Ρόμπερτ Βάγκνερ) θα διέρρεαν ως τρεχούμενο νερό από απανωτές βιογραφίες και έρευνες που άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια.
«Ημουν ανίκανη να πάρω μία απόφαση οποιουδήποτε είδους. Αλλοι μου έλεγαν τι να κάνω σε ολόκληρη τη ζωή μου», θα εκμυστηρευόταν κάποτε η Νάταλι Γουντ. Αφήνοντας όλες τις πιθανότητες ανοιχτές για το τελευταίο ταξίδι της και γράφοντας, στην πραγματικότητα, ένα σενάριο από αυτά που θα μπορούσε να σκεφτεί μόνο το Χόλιγουντ. Που ξεκινάει με μία ιστορία τραγική και ένα εκ πρώτης όψεως απλό δυστύχημα, αλλά τελικά καταλήγει σε μία σειρά γεγονότων, εκμυστηρεύσεων και παθών. Που μοιάζουν -αν δεν είναι- με βαθιά νερά. Ειδικά για όσους δεν έμαθαν ποτέ καλό κολύμπι.
Γυναίκα στη θάλασσα
Το τραγικό τέλος της Νάταλι Γουντ ήταν απλά η κορύφωση της περιπετειώδους σχέσης της με τη θάλασσα. Στα γυρίσματα του «Splendor In The Grass», ο Ελία Καζάν αντιλήφθηκε τον φόβο της. Λίγο πριν από το γύρισμα μίας σκηνής στη θάλασσα, η Γουντ εξομολογήθηκε στον σκηνοθέτη ότι είχε φοβία με το νερό και ειδικά το «μαύρο νερό και να είμαι αβοήθητη μέσα σε αυτό». Ο Καζάν, ειδικευμένος στη μέθοδο του Στανισλάβσκι, αντιλήφθηκε πόσο ιδανικό θα ήταν αυτό για τον ρόλο της Γουντ. Η Γουντ του ζήτησε αν θα μπορούσε να γυριστεί η σκηνή σε μία μικρή δεξαμενή μέσα στο στούντιο, αλλά ο Καζάν αρνήθηκε. Τελικά η σκηνή γυρίστηκε και γυρίστηκε καλά. Αλλά όταν πάτησε τα πόδια της στη γη, θυμάται ο Καζάν, έτρεμε από φόβο και γελούσε υστερικά.
Δεν ήταν όμως η πρώτη φορά που ο φόβος της δημιούργησε θέμα. Στα 11 της χρόνια κι ενώ γύριζε το «Τhe Green Ρromise» του Γουίλιαμ Ντ. Ράσελ, έπρεπε να διασχίσει μία γέφυρα που προοριζόταν να καταρρεύσει μόλις θα έφτανε στην απέναντι πλευρά. Κάποιος όμως βιάστηκε και η Γουντ έπεσε στο κενό. «Δεν θυμάμαι καν πως με ψάρεψαν έξω», θυμάται η Γουντ.
Ακόμη ένα περιστατικό συνέβη στα γυρίσματα του «Τhe Star» με την Μπέτι Ντέιβις, το 1952. Ειρωνικά, συνέβη στην Καταλίνα (εκεί όπου θα γραφόταν και η τελική πράξη στη ζωή της). Ο σκηνοθέτης Στούαρτ Χέσλερ ήθελε η Γουντ να πηδήξει από το γιοτ του Στέρλινγκ Χέιντεν. «Απλά πήδα» της είχε πει. «Θα υπάρχουν άντρες για να σε πιάσουν». Οταν όμως έπεσε στο νερό πανικοβλήθηκε και άρχισε να φωνάζει. Και τελικά η σκηνή έγινε με κασκαντέρ. Η ειρωνεία θα ήθελε τη σκηνή αυτή να κόβεται από το τελικό cut της ταινίας.
Τέσσερα χρόνια μετά το «Splendor In The Grass», η Γουντ θα αντιμετώπιζε για ακόμη μία «συναρπαστική» φορά τον φόβο της, στα γυρίσματα μίας σκηνής με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ για την ταινία «Ιnside Daisy Clover» του Ρόμπερτ Μάλιγκαν. Ο Ρέντφορντ θα παρέμενε ψύχραιμος, παρόλο που η βάρκα μέσα στην οποία βρίσκονταν μαζί με τη Γουντ θα αναποδογυριζόταν από ένα επικίνδυνο κύμα. Σαν τη μοιραία βάρκα που θα συνδεόταν με το τελευταίο ταξίδι της ζωής της, ιδιοκτησία του ιδιωτικού γιοτ Splendour που ονομάστηκε έτσι -φυσικά- σαν φόρος τιμής στην ίσως πιο διάσημη ταινία της, το «Splendor In The Grass».
Και ίσως όλα να είναι πιο ξεκάθαρα αν αναλογιστεί κανείς τα όσα συνέβησαν τον Απρίλιο του 1958, στον πρώτο μήνα του μέλιτος του ζευγαριού. Ταξιδεύοντας με το γιοτ «Μy Lady», θα βρίσκονταν εγκλωβισμένοι μέσα σε μία πρωτοφανή θύελλα που θα χτυπούσε τη Φλόριντα και ο Βάγκνερ θα δήλωνε στη διάσημη κοσμικογράφο Λουέλα Πάρσονς: «Ημουν τόσο ανήσυχος για τη Νατ. Ηταν ένα πραγματικό βασανιστήριο γι αυτήν».
Βιο – γραφικά και άλλα
Το 2004 ο συγγραφέας και σεναριογράφος Γκάβιν Λάμπερ κυκλοφόρησε μία βιογραφία της φίλης του Νάταλι Γουντ, με τίτλο «Νatalie Wood: Α Life». Μέσα στις αποκαλυπτικές σελίδες της ξεσκεπάζει το μυστήριο γύρω από την εμπλοκή του Κρίστοφερ Γουόκεν στα γεγονότα της μοιραίας βραδιάς. Σύμφωνα με όσα υποστηρίζει, η ζήλια και οι υπερβολικές ποσότητες αλκοόλ ήταν οι επίσημοι καλεσμένοι «δαίμονες» στο Splendour. «Μόνο ο Γουόκεν… ξέρει στα σίγουρα πού οδηγούσε το φλερτ του με τη Γουντ και φυσικά πόσο ρόλο – κλειδί έπαιξε στο να προκαλέσει τον Ρόμπερτ Βάγκνερ. Η Γουντ έριξε τον εαυτό της με τα μούτρα στο «Βrainstorm» (στη φωτογραφία από τα γυρίσματα της ταινίας) και στον συμπρωταγωνιστή της Κρίστοφερ Γουόκεν. Η φωνή του ήταν ό,τι πιο πειστικό. Προφανώς τη γοήτευσε».
