Στα 77 του ο Καναδός auteur, έξι χρόνια μετά από εκείνο το ωραιότατο «Οδηγός Ευτυχίας» και βέβαια το προηγούμενο, «διαφοροποιημένο» σερί του με «Επικίνδυνη μέθοδο» και «Cosmopolis» στην και πάλι αραιοκατοικημένη δεκαετία του '10, παρουσιάζεται ερμηνευτικά στο «Star Trek: Discovery», υπόσχεται ότι θα μείνει εκεί για καιρό («Είμαι φτηνός, διαθέσιμος, μένω στο Τορόντο και η σειρά γυρίζεται εδώ», χαριτολογεί) και κουβεντιάζει την σκηνοθετική επιστροφή του.
Η οποία επιστροφή, σε μια εποχή που οι σκηνοθέτες ως επί το πλείστον τοποθετούνται στο πηδάλιο παραγωγών από επιτροπές, οι προϋπολογισμοί δεν βρίσκουν χώρο για παραγωγές τύπου Κρόνενμπεργκ (λίγα λεφτά, αλλά αβέβαιο εισόδημα) και το μέσο γούστο έχει υποστεί ακόμα πιο καίρια πλήγματα, μοιάζει δύσκολη. Ίσως γι΄αυτό κιόλας ο δικός μας Κρόνενμπεργκ επιστρέφει μπροστά από την κάμερα, στην οποία έχει άλλωστε ουκ ολίγες, κυρίως horror, παρουσίες.
Ο ίδιος λέει «αν επιστρέψω στην σκηνοθεσία, δεν θα είναι για να κάνω ένα επεισόδιο σε μια σειρά. Υπάρχουν δύο έτοιμα σενάρια για κινηματογραφική ταινία κι ένα για τηλεοπτική σειρά. Αναζητείται οικονομική υποστήριξη». Είναι εντυπωσιακό και μοιάζει περίπου ζοφερό να «τελειώνεις» έναν δημιουργό τέτοιας περιωπής, αν και το επιχείρημα που θα συνέτασσε κάποιος βασισμένος στις απογοητευτικές οικονομικές απολαβές των δύο τελευταίων ταινιών του δεν είναι αβάσιμο. Γνώριμη η κουβέντα, μολονότι η στρατηγική της αδηφάγου διανομής φέρει την κυριότερη ευθύνη που ένα ολόκληρο είδος σινεμά δεν βρίσκει τον χωροχρόνο του να ευδοκιμήσει.
Δυστυχώς, αν πάει έτσι, σε λίγα μόλις χρόνια, μια ανάλογη αισθητική κινηματογράφου θα αναζητείται με το κυάλι σε σύγχρονες παραγωγές.
