Ένας φιλότεχνος νεαρός βρίσκεται συμπτωματικά στην σουίτα του Σαλβαδόρ Νταλί και της Γκαλά, κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’70 στη Νέα Υόρκη. Δουλεύοντας δίπλα στον περίφημο ζωγράφο θα καταστεί μάρτυς της ιδιωτικής (ή και όχι τόσο) ιστορίας των ύστερων χρόνων της ζωής και του γάμου του. Σκανδαλοθηρικό, καρικατουρίστικο κι εν τέλει ανούσιο ψευτο-biopic που μπορεί να περηφανεύεται μηδενικό ενδιαφέρον στα γενεσιουργά αίτια μιας καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Ο Ηρακλής Πουαρό επιστρέφει στην ενεργό δράση αποφασισμένος να λύσει ένα ακόμη μυστήριο, αυτή τη φορά με φόντο ένα ξεπεσμένο παλάτι στη μεταπολεμική Βενετία του 1947.
Ο Ηρακλής Πουαρό επιστρέφει στην ενεργό δράση αποφασισμένος να λύσει ένα ακόμη μυστήριο, αυτή τη φορά με φόντο ένα ξεπεσμένο παλάτι στη μεταπολεμική Βενετία του 1947.
Όπως κάθε καινούργια ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν χαιρετίζεται ως κινηματογραφικό γεγονός, αναμένεται με ανυπομονησία και εξαργυρώνεται σε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, έτσι και το «Οπενχάιμερ» δεν αποτελεί εξαίρεση. Όμως κατά πόσο πίσω από την δικαιολογημένη προσμονή, τον σταθερό θαυμασμό για το όνομα του σκηνοθέτη και την υπόσχεση ενός νέου φιλμικού κατορθώματος κρύβεται μια αληθινά σπουδαία ταινία;
Το φετινό καλοκαίρι δεν υπάρχει χώρος για animation Β’Εθνικής, το απέδειξαν και σχετικές απόπειρες, ο «Απίθανος Μορίς» όμως δείχνει λίγο περισσότερο της προκοπης από το τρέιλερ του, έχει κι ένα χαριτωμένο chonk ως κεντρικό χαρακτήρα, οπότε ίσως κάνει την εισπρακτική έκπληξη.
