Μια δεκαετία μετά την ανορθόδοξη επιστημονική φαντασία του «Κάτω από το Δέρμα», και μόλις στην τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία μιας ιδιοσυγκρασιακής καριέρας που μετρά αισίως 23 χρόνια, ο βρετανικής καταγωγής σκηνοθέτης υπογράφει όχι απλά την καλύτερη ταινία της χρονιάς αλλά και μια δημιουργία που θα αποτελεί στο εξής σημείο αναφοράς στο μοντέρνο σινεμά.
Μια δεκαετία μετά την ανορθόδοξη επιστημονική φαντασία του «Κάτω από το Δέρμα», και μόλις στην τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία μιας ιδιοσυγκρασιακής καριέρας που μετρά αισίως 23 χρόνια, ο βρετανικής καταγωγής σκηνοθέτης υπογράφει όχι απλά την καλύτερη ταινία της χρονιάς αλλά και μια δημιουργία που θα αποτελεί στο εξής σημείο αναφοράς στο μοντέρνο σινεμά.
Στα 87 του ο Κεν Λόουτς αποχαιρετά το σινεμά με το ύστατο κάλεσμά για συντροφικότητα κι αλληλεγγύη. Βάζοντας το μήνυμα μπροστά και πάνω απ' τις εικόνες, η «Τελευταία Παμπ» είναι το απλό και κατανοητό δράμα που θα περίμενε κι ο τελευταίος θεατής από τον πλέον συνεπή των στρατευμένων του κινηματογράφου.
Στα 87 του ο Κεν Λόουτς αποχαιρετά το σινεμά με το ύστατο κάλεσμά για συντροφικότητα κι αλληλεγγύη. Βάζοντας το μήνυμα μπροστά και πάνω απ' τις εικόνες, η «Τελευταία Παμπ» είναι το απλό και κατανοητό δράμα που θα περίμενε κι ο τελευταίος θεατής από τον πλέον συνεπή των στρατευμένων του κινηματογράφου.
Ένας φιλότεχνος νεαρός βρίσκεται συμπτωματικά στην σουίτα του Σαλβαδόρ Νταλί και της Γκαλά, κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’70 στη Νέα Υόρκη. Δουλεύοντας δίπλα στον περίφημο ζωγράφο θα καταστεί μάρτυς της ιδιωτικής (ή και όχι τόσο) ιστορίας των ύστερων χρόνων της ζωής και του γάμου του. Σκανδαλοθηρικό, καρικατουρίστικο κι εν τέλει ανούσιο ψευτο-biopic που μπορεί να περηφανεύεται μηδενικό ενδιαφέρον στα γενεσιουργά αίτια μιας καλλιτεχνικής δημιουργίας.
