Τα 12-13 χρόνια που έχουν περάσει από το κλείσιμο της τριλογίας του «Σκοτεινού Ιππότη» δεν έχουν επισκιάσει ούτε το ενσταντανέ/δραματικό φινάλε του χαρακτήρα της Κοτιγιάρ, ούτε εδώ που τα λέμε και το έργο συνολικά. Κι αν για το δεύτερο δεν θα συμφωνήσουμε ποτέ – κάποιοι πάντα θα θεωρούμε αυτήν καλύτερη της τριλογίας – για το πρώτο η κουβέντα, σοβαρή κουβέντα κιόλας (…), αναθερμάνθηκε μετά από πρόσφατες δηλώσεις της Γαλλίδας που παίρνει το φταίξιμο για την ερμηνεία της: «Δεν βρήκα την σωστή θέση. Είχα άγχος. Ενίοτε συμβαίνει, τα σκατώνουμε. Αυτό το σκάτωσα εγώ, δεν την πέτυχα την σκηνή», λέει η φίλη Μαριόν, της οποίας η καριέρα, κακά τα ψέματα, είναι σε σοβαρή κοιλιά εδώ και κοντά 10 χρόνια. Αυτή είναι πάντοτε στο ύψος της, τα σχέδια όμως…
Άλλος θα συμφωνήσει μαζί της, άλλος δεν ενδιαφέρεται καν για το θέμα του πώς πεθαίνει η Τάλια. Εμείς θα πούμε ότι υπάρχει μια αδεξιότητα στη σκηνή, δύσκολο να την αψηφίσεις – όπως δύσκολο είναι και να αψηφίσεις όλη την διαδικτυακή σαχλαμάρα περί της σκηνής αυτής. Ναι μεν εκείνη δεν την έβγαλε την σκηνή, αλλά γι' αυτό εφευρέθηκαν οι…λήψεις, γι' αυτό κάθεται ένας (δύο-τρεις-τέσσερεις) μοντέρ κι ένα σκηνοθέτης σε μια μουβιόλα, για να διαλέξουν το καλύτερο take. Αν κανένα δεν ήταν καλύτερο, και με δεδομένο ότι η Κοτιγιάρ δεν είναι καμμιά τυχάρπαστη, και πάλι ευθύνεται ο φίλος Νόλαν, το στήσιμο και η ερμηνευτική του διεύθυνση στη σκηνή.
Πάει, το λύσαμε κι αυτό, πάμε για νέες περιπέτειες.
