Η αντιφατική εποχή μας, και στα περί του κινηματογράφου των εργατών και των μέσων του, βρήκε έναν σύμμαχο. Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, ίσως και στη μέθη ευτυχίας που μοντάρει το σχέδιο της ζωής του αυτή την εποχή, έκατσε κάτω για διάλειμμα και απάντησε διαδικτυακά σε ερωτήσεις φίλων και θαυμαστών. Και η βασική είδηση είναι η αισιοδοξία του ότι είμαστε στην χαραυγή μιας «χρυσής εποχής για τον κινηματογράφο».
Πώς κι έτσι; Και μάλιστα εν μέσω μιας διπλής απεργίας που αποσταθεροποιεί μεν αλλά εμφαίνει στο ότι το στο Χόλιγουντ οι μέρες της αφθονίας μοιάζουν να είναι μετρημένες; Γιατί…Barbenheimer. Το καθαρό boost αιθουσιακής αδρεναλίνης που βιώνει η Αμερική και ο κόσμος όλος αυτή την περίοδο δείχνει να δικαιολογεί αισιοδοξία ότι η αίθουσα είναι πάντα εδώ. Το σινεμά στο κάτω-κάτω πάντα καλά είναι, σας χαιρετά, αλλάζει βέβαια, άλλοτε ανεβαίνει, άλλοτε κάμπτεται, αλλά τα αγαθά κόποις κτώνται.
«Δεν τις έχω δει ακόμη. Αλλά το γεγονός ότι οι άνθρωποι γεμίζουν αίθουσες για ταινίες που δεν είναι σίκουελς και πρίκουελς και δεν υπάρχει αριθμός δίπλα στον τίτλο τους, είναι μια νίκη για το σινεμά.» Σε ξεχωριστή ερώτηση ο Κόπολα διαχώρισε την θέση του από τον πεσιμισμό πολλών, θεωρώντας ότι υπάρχει ακόμα περισσότερη επιτυχία στο μέλλον. «Η διαίσθησή μου είναι ότι είμαστε στις παρυφές μιας χρυσής εποχής. Θαυμάσιο και διαφωτιστικό σινεμά ιδωμένο σε μεγάλες αίθουσες.»
Ακόμα κι αν είναι δύσκολο να συμμεριστείς 100% την σύνδεση μιας επιτυχίας όπως αυτής που βιώνεται αυτή την περίοδο στην αίθουσα (και γενικά το τελευταίο έτος πάει καλά) με το μέλλον του σινεμά γενικότερα, οπωσδήποτε μια κάποια σύνδεση υπάρχει, αν μη τι άλλο στην μενταλιτέ και την αισθητική σινεμά που πραγματοποιείται με γνώμονα την αίθουσα κι όχι τις πλατφορμίτσες. Ωστόσο μεσολαβούν πολλά για να φθάσουμε σε χρυσή εποχή, εκ των οποίων βασικό είναι ο κόσμος να επανεντάξει την αίθουσα στις εξόδους του, να επανακτήσει την πειραματική του διάθεση (δεν χρειάζεται να μας θωπεύουν όλα τα έργα που βλέπουμε στο σινεμά), να επιλέξει την μεγάλη οθόνη ως διέξοδο αισθητικής καλοπέρασης, όχι ως μέρος ενός μάρκετινγκ πειράματος που εξελίχθηκε τελικά η φάση του Barbenheimer.
Και μακάρι ο Κόπολα να παραμείνει το ίδιο αίσιος και όταν διαπιστώσει ότι η Megalopolis του ίσως τελικά να μην είναι μέρος της αυγής μιας νέας εποχής για την αίθουσα. Η ιστορία προχωρά αμείλικτα.
