Ο Κόλτρεϊν, μια διόλου τυχαία περίπτωση ηθοποιού και ένας γνήσια αγαπητός άνθρωπος και συνεργάτης, αφήνει εμφανές συναισθηματικό κενό σε φίλους, συνεργάτες και κόσμο.
Ως ηθοποιός, ενδεικτικά, τιμήθηκε με υποψηφιότητα BAFTA στο πρώτο έργο της σειράς («Philosopher's Stone») του Πότερ, ενώ καταγράφει ένα ρεκόρ με πέντε διαδοχικές υποψηφιότητες για το βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας για το κλασικό πια «Cracker», την βρετανική αστυνομική σειρά. Έπαιξε σε δύο Μποντ, ήταν αξέχαστη φιγούρα, γεμάτη με ένα καλοσυνάτο φλέγμα, ένα σκωτσέζικο ταμπεραμέντο που κανείς δεν μοιάζει να πιστεύει ότι θα μπορούσε να αντικαταταθεί σε χαρακτήρες που ολοκλήρωσε.
Και ειδικά στα Χάρι Πότερ.
Ο Ντάνιελ Ράντκλιφ τον θυμάται στον «Αιχμάλωτο του Αζκαμπάν», «όταν όλοι βρίσκαμε καταφύγιο από την τρομερή βροχή στο σπίτι του Χάγκριντ κι εκείνος μας έλεγε ιστορίες και αστεία για να κρατήσει ψηλά το ηθικό μας. Αισθάνομαι εξαιρετικά τυχερός που τον συνάντησα και δούλεψα μαζί του, είναι πολύ λυπηρό που έφυγε. Απίθανος ηθοποιός και υπέροχος άνθρωπος», λέει ο «Χάρι Πότερ».
Τίποτα διαφορετικό κι από τον Ρούπερτ Γκριντ, τον Ρον της τριπλέτας των νεαρών μάγων της σειράς. «Συντετριμμένος για τον θάνατο του Ρόμπι. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την μυρωδιά των πούρων και της κόλλας για το γένι, απίστευτος συνδυασμός. Κανείς ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι ο Χάγκριντ, μόνο ο Ρόμπι. Όπως και στα βιβλία ο Χάγκριντ έτσι και στις ταινίες ο Ρόμπι, ήταν ζεστός, συμπονετικός και αστείος. Είχε μια τεράστια καρδιά, που νοιαζόταν ακόμα για μας τόσα χρόνια μετά. Θα σε δω στην άλλη πλευρά Bobser», συμπληρώνει ο «Ρον».
Η Έμα Γουάτσον, η Ερμιόνη, ήταν από τους πρώτους που αντέδρασαν στην δύσκολη είδηση: «Ο Ρόμπι ήταν ο πιο αστείος θείος που είχα ποτέ μου, όμως περισσότερο ήταν τόσο μα τόσο πολύ συμπονετικός απέναντί μου τόσο σαν παιδί όσο και σαν ενήλικη. Το ταλέντο του ήταν γιγάντιο, και ήταν λογικό που υποδυόταν έναν γίγαντα – μπορούσε να γεμίσει κάθε χώρο με την λαμπρότητά του. Ρόμπι, αν μπορέσω ποτέ να είμαι τόσο ευγενική όσο ήσουν εσύ μαζί μου σ' ένα πλατώ, θα το κάνω στο όνομα και τη μνήμη σου. Σε λατρεύω και σε θαυμάζω. Μου λείπει η γλυκύτητα, τα παρατσούκλια, η ζεστασιά, τα γέλια και οι αγκαλιές σου. Μας έκανες οικογένεια. Να το ξέρεις ότι ήσουν αυτό για μας. Δεν υπήρχε καλύτερος Χάγκριντ, ήταν απολαυστικό εξαιτίας σου να είμαι η Ερμιόνη», κλείνει η Γουάτσον.
Κλείνουμε με δύο αποχαιρετισμούς δύο φίλων από τα παλιά, από τις πρώτες μέρες του Κόλτρεϊν στην πατρίδα. Η πρώτη από τον Χιου Λόρι:
«Ελπίζω είναι οκ να αναβλύσω αναμνήσεις: Τρέχαμε μαζί με το MGA από το Μάντσεστερ στο Λονδίνο. Του έστριβα τσιγάρα ενώ ανέλυε περί του κόσμου και των ανθρώπων και δεν νομίζω ποτέ στη ζωή μου να έχω γελάσει τόσο»:
I hope it’s OK to spout memories: I used to ride with Robbie Coltrane between Manchester and London in his sort-of-restored MGA. I’d roll him cigarettes while he discoursed on the ways of the world, and I don’t think I’ve ever laughed or learned so much in my life.
— Hugh Laurie (@hughlaurie) October 14, 2022
I first met Robbie Coltrane almost exactly 40 years ago. I was awe/terror/love struck all at the same time. Such depth, power & talent: funny enough to cause helpless hiccups & honking as we made our first TV show, “Alfresco”. Farewell, old fellow. You’ll be so dreadfully missed
— Stephen Fry (@stephenfry) October 14, 2022
Ενώ ο Στίβεν Φράι συμπληρώνει:
«Τον πρωτοσυνάντησα ακριβώς 40 χρόνια πριν. Έπαθα δέος, τρόμο και έρωτα με την μία. Τέτοιο βάθος, τόση δύναμη και τόσο ταλέντο. Αστείος αρκετά για να προκαλέσει λόξυγγα, όταν κάναμε την πρώτη μας σειρά, το «Alfresco». Αντίο παλιόφιλε. Θα λείπεις τρομακτικά πολύ.»
Όπως κάθε μεγάλο κενό, έτσι και τούτο του αγαπημένου Κόλτρεϊν, μιας από εκείνες τις φιγούρες που μαθαίνεις με τον καιρό να εκτιμάς σαν θησαυρούς στο σινεμά, δεν θα αναπληρωθεί ποτέ.
