Τέσσερα χρόνια μετά την έκρηξη της πανδημίας ο κόσμος ως συνισταμένη της ψυχολογίας των ανθρώπων που τον αποτελούν είναι ένας άλλος κόσμος. Ένας κόσμος που πάντα υπήρχε, τα ΜΚΔ τον αποτύπωναν ευκρινώς, όμως δεν ήταν τόσο έκδηλος όσο, πλέον σήμερα. Ένας κόσμος νευρικός, εχθρικός, «mad as hell» που δεν σηκώνει κουβέντα πια. Ξέρει αυτά που χρειάζεται να ξέρει, δεν ενδιαφέρεται αν τα ξέρει καλά ή λιγότερο καλά, ούτε αν υπάρχει κάτι ακόμα να προσθαφαιρεθεί σε δαύτα. Ένας κόσμος σαφώς και έκδηλα χειρότερος από πριν, σε μια κατάσταση εγκατεστημένου πανικού.
Και τι θέλετε εσείς; Στην πράξη τίποτα – και συγγνώμη κιόλας για την παρέμβαση. Μόνο ένα βίντεο, από εκείνους τους μοναχικούς ανθρώπους (και) της πανδημίας που περνά, που βρίσκουν στην τέχνη και το πνεύμα – στο σινεμά εν προκειμένω – την συντροφιά ανθρώπων στην ίδια κατάσταση, την κατανόηση των ανθρωπίνων, την ίσως παντελώς χαμένη σημασία, πρωτίστως για εμάς τους ίδιους, της συμπόνιας, της συμπάθειας.
Με αφορμή τον Τσάπλιν και τους «Μοντέρνους Καιρούς», ένα πέρασμα από την «Έβδομη Σφραγίδα» και μια χαρακτηριστική σκηνή από το «Blindspotting» (2018), το κανάλι του Thomas Flight επιχειρεί ένα ευγενικό, προσωπικό και συμπονετικό σχόλιο στο πώς η παρακολουθητική διαδικασία μας φέρνει κοντύτερα στο ανθρώπινο δράμα, στην βαθύτερη εννόηση του ότι σε αυτό που περνάμε δεν είμαστε ολότελα μόνοι. Κι ίσως έτσι το άγχος ελαφραίνει, ίσως έτσι μας δείχνεται ένας δρόμος να είμαστε λιγότερο μόνοι, λιγότερο εχθρικοί προς τον διπλανό μας και τελικά τον ίδιο μας τον εαυτό. Λίγη παραπάνω προσπάθεια θέλει.
