Το 1989 αποφασίζει και πηγαίνει τα τραγούδια του στο Μάνο Χατζιδάκη. Από τότε μέχρι και σήμερα κυκλοφόρησε επτά προσωπικούς δίσκους, συμμετείχε σε δουλειές πολυάριθμων καλλιτεχνών και εμφανίστηκε σε μικρούς και μεγάλους συναυλιακούς χώρους σε όλη την Ελλάδα. Με τη μόνη διαφορά πως στην περίπτωση του σημασία δεν έχουν οι αριθμοί. Σημασία έχει μόνο ότι χρησιμοποιεί τη λέξη αφοσίωση στο λεξιλόγιό του . Και πως δύσκολα σας έρχεται στο μυαλό άλλος Ελληνας μουσικός που αφηγείται τις ιστορίες του με τόσο ιδιαίτερο τρόπο. Ετσι κάπως στις 15 Δεκεμβρίου κυκλοφορεί από την εξαίρετη ομάδα της Inner Ear η νέα του δουλειά με τίτλο «Ο Αόρατος Ανθρωπος», με τη συμμετοχή και της Αρλέτας σε ένα τραγούδι, ενώ στις 22 Δεκεμβρίου ακολουθεί πάρτυ για την κυκλοφορία στο Fuzz live music Club. Παρακάτω θα διαβάσετε τις μαγικές περιπέτειες του Φοίβου Δεληβοριά .
Από το «Σείριο» στη Sony Music και από εκεί στην Inner Ear. Τι σηματοδοτεί η μετάβαση σε μια ανεξάρτητη ετικέτα;
Πω-πω, με κάνετε και νιώθω σαν την Κύπρο! Η αλήθεια είναι πως η μουσική μου εδώ και κάνα-δυο χρόνια άλλαξε πολύ. Υπάρχει γύρω μας ένα κλίμα αποφασιστικό, ένα κλίμα ευφορίας και ζεστασιάς, τόσο αντίθετο με την υπερπροβαλλόμενη κρίση…Από παντού ξεπηδάνε συγκροτήματα, θεατρικές ομάδες, σκηνοθέτες, κομίστες, ζωγράφοι. Για κανέναν απ’αυτούς το ζήτημα δεν είναι τα λεφτά, μόνο η δουλειά και η αφοσίωση και οι απόλυτα προσωπικές εμμονές. Πώς θα μπορούσα να πενθώ μαζί με τις πολυεθνικές για το τέλος της μουσικής, τη στιγμή που εγώ αισθάνομαι το εντελώς αντίθετο; Άλλωστε όταν αυτοί μιλάνε για τέλος της μουσικής, εννοούν απλά ότι το λαϊκοπόπ δεν πουλάει πλέον δίσκους. Τα παιδιά στην Inner Ear κάνουν ό,τι έκαναν και πριν από την κρίση. Λατρεύουν την μουσική, διαφωνούν γι’αυτήν, διαπληκτίζονται, πανηγυρίζουν αν ένας καλλιτέχνης που ανακάλυψαν πουλήσει έστω κι ένα αντίτυπο, φτάσει έστω και σ’ένα ξένο σπίτι. Κάνουνε τα καλύτερα εξώφυλλα και την αυστηρότερη κριτική! Είναι τιμή μου να ανήκω στο δυναμικό τους.
Από ποιους και τι θα θέλατε να μένατε αόρατος ;
Ζούμε στην εποχή που το πιο δύσκολο πράγμα είναι να μπορείς όταν το θες να είσαι αόρατος. Υπάρχει στρατιά ανθρώπων που παρακολουθεί τα events που πας, ξέρει πώς έμοιαζες στην παιδική σου ηλικία, από ποιο προφίλ δείχνεις ηλίθιος, σε ποια πράγματα δυσκολεύεσαι. Εννοείται πως αυτό έγινε επειδή το θέλαμε, δεν μας πίεσε κανένας. Είναι όμως ένα ενδιαφέρον παιχνίδι να ψάχνει κανείς τι εξακολουθεί να μένει αόρατο ακόμα κι όταν όλα τα’χεις δείξει.Αυτό ήθελα να κάνω με τον δίσκο. Να κάνω τη μουσική που κανείς δεν θα περίμενε από μένα κι όμως εγώ την έχω δίπλα μου καθημερινά. Ίσως έτσι μπορέσω να διώξω για πάντα από κοντά μου τους ακροατές της συνήθειας, αυτούς που δεν θέλουν ν’αλλαζει τίποτα με άλλοθι εσένα, τους εταιριάρχες-εφημεριδοπώλες, τους κυνηγούς του next big thing που οι ίδιοι όμως παραμένουν χτεσινοί. Να, σε κάτι τέτοιους θέλω να’μαι αόρατος.
Πόσο σημαντική είναι η παρέα στην καλλιτεχνική δημιουργία; Είναι ιδιαίτερα τιμητικό που αναφέρετε ονομαστικά και συγκεκριμένα όλους τους συντελεστές του δίσκου σας.
Μα η παρέα είναι εκείνη που κάνει τη διαφορά. Εσύ με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα γράφεις όλα αυτά που αισθάνεσαι από φόβο να μην μείνουν ανέκφραστα, να μην σε δηλητηριάσουν. Και ξαφνικά μια δοξαριά του Σταμάτη, ένα βλέμμα ψυχοπαθούς δολοφόνου του Γιώργου πάνω από το θέρεμιν δίνουνε στα κομμάτια σου την ύπαρξη. Από δίπλα, σαν μία εκνευριστική Τίνκερμπελ, η Ρένα να σε κρατάει στη γραμμή που εκτός της είσαι ψεύτικος, ο Πετρόλιας να σας φωτογραφίζει, αλλά όπως θα το’κανε ένας γλύπτης. Και ο Παναγιώτης να φροντίζει να τολμάς ακόμα περισσότερο, να μην αφήσεις καμιά σύμβαση να σε κρατήσει πίσω.Αν ο δίσκος μου φέρει μέσα του κάτι αόρατο, αυτό σίγουρα δεν είναι οι συνεργάτες μου. Αυτοί θέλω να είναι περίοπτοι και φωτισμένοι.
Οι στίχοι σας έχουν την ιδιαιτερότητα να αφηγούνται απλές καθημερινές ιστορίες με έναν ακρως ποιητικό αλλά καθόλου γλυκανάλατο τρόπο. Είναι εύκολο ή δύσκολο να διατηρείτε τον αυθορμητισμό σας και να αποφεύγετε την επανάληψη;
Δεν γράφω ποτέ άμα δεν έχω όρεξη. Μπορεί να γράψω μόνο τρεις φορές τον χρόνο, αλλά εκείνες δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Μ’έχει επισκεφτεί ένα τραγούδι, ερήμην μου. Αν δοθείς σε μια τέτοια στιγμή, δεν σε απασχολεί η πρωτοτυπία. Σε απασχολεί ν’ακούσεις τι σου λέει το τραγούδι, να το μεταφέρεις ακριβώς.Δεν πρέπει να φοβηθείς αν είναι σαχλό, αν θυμίζει κάποιο άλλο, αν λέει κάτι που θ’ακουστεί σκληρό σε κάποιον.Πολλές φορές την ώρα που γράφω, βλέπω από πριν τον τελευταίο στίχο και ψάχνω το νήμα προς τα κει. Κάτι τέτοιες στιγμές αισθάνομαι μεγάλη πίστη για τα πράγματα.
Θα θέλατε να μας πείτε μερικά από τα ομορφότερα τραγούδια που ακούσατε τελευταία;
“Sprawl (Flatland)” των Arcade Fire, “That Look You Gave That Guy” των Eels, “Even In The Rain” των Fiery Furnaces, “I Can Be A Frog” των Flaming Lips “L’autre bout du monde” της Emilie Loizeau, “La Celestina” της Lhasa de Sela.. “You are my destiny” στην εκτέλεση του Βασιλικού, “Sad big blue eyes” των Tango with Lions, “Eίμαι αυτός” του Boy. Σταματήστε με!
Οι 5 ταινίες που άλλαξαν τον τρόπο που βλέπετε τον κόσμο
1.Ζέλιγκ του Γούντι Αλεν
2. Στιγμιότυπα του Ρόμπερτ Αλτμαν
3. 8 1/2 , του Φεντερίκο Φελίνι
4. Επιστροφή στο Μέλλον του Ρομπερτ Ζεμέκις
5. Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού του Μισέλ Γκοντρί
Νίκη Ξένου
Info
Τετάρτη 22.12.2010
Doors Open: 20.00
Ώρα Έναρξης: 21.30
Τιμή Εισιτηρίου: 15 ευρώ
Σημεία Προπώλησης: Public, Ιανός
Fuzz Live Music Club
Πειραιώς 209 & Πατρ. Ιωακείμ 1, Ταύρος
