Carte Blanche

Τετάρτη βράδυ και η Τεχνόπολη μοιάζει να ετοιμάζεται ήσυχα και σταθερά για τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις που θα φιλοξενήσει. Εκεί συναντηθήκαμε με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, καλλιτεχνικό διευθυντή και συνιδρυτή του φεστιβάλ Synch , συνιδιοκτήτη του δισκοπωλείου Θρι Σιξτι και συνέταιρο στην Φ a b r i k a Sonic Arts.

Διαφωνήσαμε επιχειρηματολογώντας αλλά συμφωνήσαμε στα βασικά με μια φράση του που μετουσίωσε ολόκληρη την κουβέντα μας «Μια ζωή ζεις, τουλάχιστον να υπηρετείς αυτό που αγαπάς». Πολυπράγμων, σαφής και ιδεολόγος ο Δημήτρης Παπαϊωάννου αφοπλίζει με την ειλικρίνεια του και μιλάει με ζέση για τα εγχώρια μουσικά δεδομένα και όχι μόνο.

Τι είναι το Synch Festival?

Το Synch είναι μια ιδέα δική μου και του Γιώργου Καρναβά και ξεκίνησε το 2004. Η σκέψη μας ήταν πάρα πολύ απλή, να κάνουμε ένα πολιτιστικό event προτείνοντας ότι πιο επίκαιρο στη μουσική και στις τέχνες. Είναι ένα τριήμερο event το οποίο έχει χαρακτήρα, ρισκάρει. Φυσικά ήμασταν πολύ τυχεροί που είχαμε από πίσω την STEFI PRODUCTIONS που μοιράστηκε το όραμά μας, το υποστήριξε και το υποστηρίζει ακόμα και από το 2007 τελούμε υπό την αιγίδα του Φεστιβάλ Αθηνών .Ξεκίνησε στο Λαύριο. Χρειάστηκε πολύς καιρός για να πείσουμε το αθηναϊκό κοινό και επειδή δεν το υποστήριζε ο κόσμος εκεί χρειάστηκε να φύγουμε, δε βγαίναμε. Ήρθαμε λοιπόν στην πόλη για να το κάνουμε πιο προσβάσιμο για τον κόσμο.

Ποια ήταν τα προβλήματα που αντιμετωπίσατε?

Σκέψου ότι έχουμε βραβευτεί στο εξωτερικό ως το καλύτερο Ευρωπαικό Φεστιβάλ και ότι μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το Synch είναι το πιο πολυδιαφημισμένο event της Ελλάδας, αλλά η ανταπόκριση εδώ δεν είναι αντίστοιχη. Ένα πρόβλημα είναι ότι πραγματοποιείται σε μια απαίδευτη μουσικά και καλλιτεχνικά χώρα που όταν μιλάμε για διασκέδαση, η πλειοψηφία λειτουργεί σε συγκεκριμένα καλούπια, με πεισματική άρνηση προς τη δοκιμή νέων προτάσεων. Είμαστε μακράν η πιο συντηρητική χώρα στην Ευρώπη, δε μπορουμε καν να συγκριθούμε με τα Βαλκάνια, όταν η Γιουγκοσλαβία για παράδειγμα είναι 50 χρόνια μπροστά, στη Ρουμανία που παρότι ζουν τώρα τα ‘90s όταν γίνεται κάτι το στηρίζουν, βγαίνουν έξω και διασκεδάζουν. Εδώ βγαίνουν και κάθονται με ένα ποτό και συζητάνε.

Τι πιστεύεις ότι φταίει?

Το κεφάλι μας. Υπάρχει μια στενομυαλιά. Είμαστε πολύ συντηρητικοί. Δεν ξέρουμε τι είμαστε. Ευρωπαίοι, Ανατολίτες ή Βαλκάνιοι? Κι αυτό το πληρώνουμε εσσαεί. Ξέρεις τι σημαίνει να σε παίρνουν τηλέφωνο από μεγάλα πρακτορεία που κάνουν προπώληση εισιτηρίων και να σε ρωτάνε, για στατιστικούς λόγους, σε πόση ώρα κάνετε σολντ άουτ ? Άντε τώρα να εξηγήσω οτι δεν κάνουμε σολντ άουτ.

Ακούγεσαι απογοητευμένος.

Θα έλεγα συνηδητοποιημένος παρά απογοητευμένος . Ζούμε σε μια χώρα που δεν καταλαβαίνουν γιατί δεν μας δίνουν τα μάρμαρα πίσω. Το 90 % των ελλήνων πιστεύει ότι δεν μας τα δίνουν πίσω επειδή δεν είχαμε μουσείο. Και τώρα που έχουμε, πρέπει να μας τα δώσουν. Οι Άγγλοι λένε πως άσχετα με το μουσείο, η κατάσταση της χώρας δεν έχει καμία σχέση με αυτό που αντιπροσωπεύουν τα μάρμαρα, όπως για παράδειγμα τα θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης. Κι εγώ είμαι κατά της επιστροφής των μαρμάρων και καλά θα κάνουν να πάρουν τον Παρθενώνα από κει να τον πάνε στο νέο μουσείο πριν καταστραφεί από την ατμοσφαιρική ρύπανση της πόλης και στη θέση του να κτίσουν ένα μόλ, ένα μακντόναλντ, κάτι που θα μας θυμίζει που πραγματικά βρισκόμαστε. Γιατί αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα. Ποιος είναι αυτή τη στιγμή ο νεοέλληνας για να πάρει πίσω τα αγάλματα που αντιπροσωπεύουν μια ολόκληρη δυτική κουλτούρα σκέψης? Γιατί απλά υπερηφανευόμαστε ότι είναι δική μας? Εγώ ξέρω ότι αν κάτι είναι δικό μου, το προστατεύω. Το ίδιο πράγμα ισχύει και στη μουσική, στις τέχνες. Κι ενώ έχεις ανθρώπους, ένα φοβερό δυναμικό δεν έχεις τι να το κάνεις. Είναι σαν να έχεις πολύ καλούς ηθοποιούς και να μην έχεις θέατρα. Τι να το κάνω αν δεν υπάρχει ο μηχανισμός, το γρανάζι. Γιατί γρανάζια φτιάχνουν τη μηχανή. Δεν παράγουμε τίποτα σαν χώρα.

Ποια είναι η διαδικασία επιλογής των καλλιτεχνών που συμμετέχουν στο Φεστιβάλ?

Το Synch αλλάζει από χρόνο σε χρόνο καθολικά το λάιν απ. Ένας καλλιτέχνης που έπαιξε πέρσι δεν θα εμφανιστεί και φέτος. Και κάθε χρόνο πέρα από τη μουσική, εντάσσουμε στο πρόγραμμα του φεστιβάλ και κινηματογράφο και μουλτιμίντια, δείχνοντας έτσι και την αγάπη μας για τις τέχνες.Το λάιν απ είναι η συνεχής ενασχόλησή μας με τη μουσική. Ξέρουμε τι γίνεται μουσικά παγκοσμίως, κάνουμε προτάσεις, μας κάνουν προτάσεις. Κάποιοι καλλιτέχνες έρχονται επειδή γουστάρουν το φεστιβάλ. Ξέρουμε το τώρα και το πριν στη μουσική. Τι έχει επηρεάσει, τι επηρεάζει. Βέβαια, το 50% των καλλιτεχνών που φωνάζουμε δεν έχουν καν διανομή στην Ελλάδα.. Δηλαδή, βλέπεις πόσο μόνοι νιώθουμε. Αυτό όμως με πείσμωσε πιο πολύ. Κι έτσι κάναμε το δισκάδικο και το στούντιο.

Τα τελευταία χρόνια, η εδραίωση του FREE PRESS ως φορέα κουλτούρας νομίζω ότι έχει προκαλέσει σύγχυση στο κοινό.

Διαφωνώ με αυτό γιατί πολλά πράγματα δεν θα έβγαιναν προς τα έξω αν δεν υπήρχαν τα φρι πρες και μια γενιά μουσικών δημοσιογράφων όπως ο Δημητρακόπουλος, ο Ιλό, ο Μένεγος, ο Μηλάτος, η Μαρκουλή. Το αντεργκράουντ στη μουσική προβάλλεται μόνο μέσα από αυτά και είναι πολύ σημαντικό για την μουσική παιδεία μας.

Πες μας λίγα πράγματα για το Θρι Σιξτι και τι ακριβώς συμβαίνει εκεί?

Με τον Πωλ Μπένετ, διακεκριμένο παγκοσμίως παραγωγό ηλεκτρονικής μουσικής, ανοίξαμε το δισκοπωλείο Θρι Σίξτι από αγάπη και σεβασμό στην καλή μουσική και με σκοπό να μοιραστούμε αυτό το πάθος μας. Συνεργαζόμαστε με φίλους όπως ο Πέτρος Μαλεύρης, οι Black Athena και η Anna Mystic και με αυτόν τον τρόπο επεκτείνουμε τις μουσικές προτάσεις στην πόλη και σύντομα μέσω του www.360records.gr σε όλον τον κόσμο.

Επιπλέον, με πυρήνα το Θρι Σιξτι θα κανουμε μια σειρά από event κάθε μήνα, όπου σκοπός μας είναι να συνδυάσουμε το λάιβ με την εκπαίδευση.  Δηλαδή, θα έχουμε το λάιβ η dj σετ  την μία μέρα και την επόμενη  θα υπάρχει η δυνατότητα συμμετοχής , πάντα δωρεάν , σε εκπαιδευτικά σεμινάρια με τον μουσικό και το κοινό, με τόπικς που δίνουμε εκ των προτέρων στην δημοσιότητα και ένα εργαστήρι για το πως φτιάχνει μουσική αυτός ο καλλιτέχνης. Ένα φουλ εξπίριενς ιβέντ.  

Ξεκινάμε με τον James Pants live στις 12/3 στο TΩΡΑ Κ44.  Την επόμενη μέρα διοργανώνουμε μία συνάντηση με τον James και το Αθηναικό κοινό όπου θα συζητηθούν θεματικές σε σχέση με την δισκογρραφία, το ψάξιμο δίσκων και τη χρήση samples, καθώς και ένα εργαστήρι σχετικά με την παραγωγή της μουσικής του. Συνεχίζουμε στις 17/4, με τον Mulatu Astatke (γνωστός για το OST του ?Broken Flowers?) & The Heliocentrics για πρώτη φορά σε λάιβ σε κλειστό χώρο, στο Fuzz Club. Την προηγούμενη ημέρα, 16/4, στο Six D.o.g.s. θα υπάρχει η δυνατότητα στο κοινό να γνωρίσει από κοντά τον μεγάλο αυτόν Αιθίοπα μουσικό που θα μας μιλήσει για την ιστορία του.

Διανομη, πώληση, συναυλία, εκπαίδευση και καλός καφές   =  Θρι Σιξτι

Στο Θρι Σιξτι έρχεται κόσμος να ψάξει και να αγοράσει δίσκους?

Το  Θρι Σίξτι είναι από τα λίγα δισκοπωλεία στην Ελλάδα, που ασχολείτεμε  καινούργια και παλιά μουσική. Είναι συνυφασμένο πολύ με μορφές χορευτικής μουσικής αλλά με τζαζ, άφρο, φιούζιον και εξότικα, τεκνο, μινιμαλ, άμπιεντ. Οπότε συγκεντρώνουμε πολύ διαφορετικούς ανθρώπους με κοινό χαρακτηριστικό την αγάπη τους για καλή μουσική.

Σε λίγες εβδομάδες ανεβαίνει και το πόρταλ  του Θρι Σίξτι, προσφέροντας σε κάποιον που έχει ένα μουσικό ενδιαφέρον τη δυνατότητα να μπει στο πόρταλ ? δισκάδικο και να ενημερωθεί, να ακούσει και εν τέλει να αγοράσει καλή μουσική. Θα έχει πολύ ενδιαφέρον έτσι όπως στήνεται, με τα διάφορα εργαλεία που θα περιέχει όχι μόνο για εκείνον που ακούει μουσική, αλλά και για κάποιον που θέλει να μάθει καθώς θα υπάρχει πληθώρα περιεχομένου.

Ετοιμάζεις κάτι άλλο αυτή την εποχή?

Ετοιμάζουμε μια δισκογραφική εταιρεία κάτω από την στέγη του Θρί Σίξτι. Θα βγάζουμε από πειραματικό τζαζ μέχρι μουσική από πανηγύρια. Καλή μουσική. Η καλή μουσική δεν έχει ταμπέλα. Είναι απλά καλή μουσική. Θα αρχίσουμε να κυκλοφορούμε από τέλη Μαρτίου με μέσα Απριλίου. Αρχικά με έλληνες καλλιτέχνες με παγκόσμια διανομή. Καθόλου σιντι για οικολογικούς λόγους, βινύλιο και ψηφιακό. Σιντί δεν υπάρχει για μένα, καλύτερα κατέβασέ το, γιατί να πάρεις πλαστικό? Το σιντί είναι το αγαθό στον πλανήτη με τη μεγαλύτερη εμπορική πτώση, δεν θα υπάρχουν σιντί σε λίγο καιρό. Δε συμφέρει και επιβαρύνει το περιβάλλον ανυπολόγιστα.

Υπάρχουν τόσα ταλέντα εδώ, που αν δουλευτεί σωστά, υπάρχει η δυνατότητα να κάνουν ένα όνομα στο εξωτερικό. για αυτό θέλουμε να το κάνουμε. Κι είναι ωραίο να πεις σε παιδιά 23 χρονών ότι αυτό που δεσμεύομαι να κάνω για εσένα, θα το κάνω καλά. Προκαλεί δημιουργηκότητα!

Θα μπορούσες ενδεικτικά να αναφέρεις κάποιους καλλιτέχνες που ξεχωρίζεις?

Ξεχωρίζω πάρα πολλά πράγματα, δε μπορώ να σου πω ένα. Λατρεύω Βiomass, Elektroware, The Boy, Modrec, Ζebra Tracks, Monika, Spyweirdos, Lemos, Static. Μου αρέσουν πάρα πολλά πράγματα. Έχουμε τρομερό υπόβαθρο και δεν το ξέρουμε.

Με κρατάει εδώ ότι βλέπω πως υπάρχουν μαχητές. Αυτό μου αρέσει πολύ. Ο κόσμος εδώ, οι μουσικοί, οι ηθοποιοί, οι κινηματογραφιστές, είναι μαχητές.

Σημαντικό βήμα στη ζωή μου είναι να μπορώ να πω, αυτό δεν μου αρέσει καθόλου αλλά είναι πολύ καλοφτιαγμένο. Έχω φτάσει σε αυτό το επίπεδο και με ευχαριστεί προσωπικά γιατί έτσι κάθομαι και παρατηρώ τα πράγματα.

Και η Φabrika?

Η φάμπρικα είναι ένα δημιουργικό στούντιο που έχουμε με το Νάσο Σωπύλη, μουσικό, πιανίστα και ενορχηστρωτή με κλασική παιδεία και τον Στέφανο Κωνσταντινίδη, παραγωγό και παλιά καραβάνα στην ηλεκτρονική μουσική. Είμαστε φάμπρικα, κάνουμε από παραγωγές ήχων μέχρι σχεδιασμό event, γράφουμε δικά μας πράγματα, μουσική για άλλους, για διαφημίσεις, κινηματογράφο. Δημιουργούμε και πουλάμε σε πελάτες κόνσεπτ για ολόκληρο σόου. Είμαστε μια φάμπρικα σε σχέση με το σόου.

Η μεγάλη μου τύχη είναι οι συνεργάτες μου, αυτό είναι τζόγος. Δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί στο μέλλον αλλά μέχρι στιγμής είναι τεράστια η τύχη μου. Το λέω με τεράστια εππίγνωση. Είναι ότι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί. Στην τέχνη χρειάζεται πάντα να εξηγείς. Γιατί ο άλλος μπορεί να έχει κάτι καλύτερο να σου πει, άρα πρέπει να μιλάς. Είναι κανόνας για εμένα. Γι’ αυτό λέω είμαι τυχερός για τους συνεργάτες μου. Γιατί μέσα από τη ζύμωση βγαίνει η ουσία. Αν μέναμε σιωπηλοί, θα ήταν σα να μπαίναμε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με κλειστά μάτια και να αναρωτιόμασταν γιατί κουτουλήσαμε.

Γενικά, το πιο ωραίο συναίσθημα είναι να βλέπω τον κόσμο να περνάει καλά σε αυτό που κάνω. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μου ικανοποίηση. Ούτε τα χρήματα ούτε τίποτα. Αυτή είναι η πεμπτουσία.

Έχει πλάκα να δημιουργείς. Γιατί στα 60 μου θα πάω στην Ικαρία να κάτσω και θα ελέγχω τα παιχνιδάκια μου με τον μοριακό υπολογιστή τσέπης που θα μου έχει κάνει δώρο το παιδί μου.