Από όλα τα περιοδικά της ιστορίας του σινεμά, τα 70ετή Τετράδια ίσως δεν είναι το καλύτερο είναι όμως το διασημότερο, το πιο «θορυβώδες» ίσως στις γενιές που ανέθρεψε ιδίως, από την δεκαετία του '60 κι έπειτα. Όχι τυχαία, αφού πάντρευε, φαινομενικά χωρίς σνομπισμό, την γαλλική λογική, την απωανατολική εκτίμηση, την world cinema εποπτεία και, τι άλλο, την αμερικανική αναβάθμιση. Το τελευταίο είναι ο λόγος που η λίστα διαχέεται ακόμα και σε κύκλους που δεν θα περίμενες να ασχολούνται με ένα περιοδικό θεωρίας και, αυξανόμενα τα τελευταία χρόνια, ιδιωματικής θεωρητικής ανάλυσης.
Μετά από ποικίλα προβλήματα, που κορυφώθηκαν το 2020 όταν και εξαιτίας του νέου ιδιοκτησιακού καθεστώτος σύσσωμοι οι συντάκτες παραιτήθηκαν (!), η έκδοση εξακολουθεί παρούσα με επιλογές φέτος που ποικίλουν από το, χαριτολογώντας, ακατανόητο («Benedetta»), μέχρι το..τυπικό – οι θέσεις 1,2 είναι απολύτως αναμενόμενες με βάση την ιστορία του εντύπου, ενώ ο Μπρούνο Ντιμόν («France») είναι φάση «κάνεις ταινία, έχεις θέση στη δεκάδα», αυτή είναι η 8η παρουσία του εδώ ιστορικά. Περίπου το ίδιο ισχύει και για τον Καράξ που μπήκε στο 2 με την…sparksling (sic) «Annette» του.
Αυτή τη φορά ο γαλλοκεντρισμός ίσως είναι κατάτι αυξημένος, με τέσσερεις ατόφια γαλλικές παραγωγές, η ευρωκεντρικότητα επίσης σε βάρος της απωανατολικής ψήφου (τα κατάφερε μόνο ο Χαμαγκούτσι) ή του world cinema (Βιρασετακούν υπεροπλία). Οι ΗΠΑ πήραν κεφάλι με την Κέλι Ράιχαρντ και την «First Cow» της (και το 2017 παρούσα με το «Certain Women» η σκηνοθέτις), ενώ παρουσιάστηκαν επίσης με τον Γουές Άντερσον (…γαλλοσκεπής επιλογή κι αυτή), τον Πολ Σρέιντερ και τον απολαυστικό «Card Counter» που παρέδωσε – μια κακιά γλώσσα θα έβαζε και τον Βερχόφεν μέσα στις αμερικανικές (με τη χείριστη έννοια) επιλογές. Έστω και αν θεματικά και μόνο τέτοια ταινία δεν θα αποδρούσε από την αμερικανική λογοκρισία.
Και του χρόνου με υγεία.
Top 10 2021 de la rédaction des Cahiers du cinéma pic.twitter.com/z3QH2VZx6C
— Cahiers du Cinéma (@cahierscinema) November 29, 2021
