Δεν ξέρω εάν θα έπρεπε να ταυτίζουμε τα ρομπότ με την Τεχνητή Νοημοσύνη, αλλά εν προκειμένω ας μην αλλοιώσουμε το πνεύμα των λεγομένων του Νίκολας Κέιτζ. Ο οποίος για μια ακόμα φορά δεν μάσησε τα λόγια του έναντι μιας κατάστασης, ανεπίστρεπτης είναι αλήθεια, κατά την οποία αναμειγνύουμε την ανθρώπινη παρουσία/έκφραση με εκφάνσεις ΤΝ.
«Υπάρχει ένας κόσμος που με ενοχλεί. Συμβαίνει τώρα παντού γύρω μας. Ο νέος κόσμος της ΤΝ. Πιστεύω σθεναρά ότι δεν πρέπει να αφήσουμε τα ρομπότ να ονειρεύονται για εμάς. Δεν μπορούν να καθρεφτίσουν την ανθρώπινη κατάσταση αντί ημών. Υπάρχει αδιέξοδο αν ένας ηθοποιός επιτρέψει σε μια ΤΝ να μανιπουλάρει την ερμηνεία του, έστω και ελάχιστα. Αν συμβεί αυτό δεν θα περάσει καιρός προτού η ακεραιότητα, η καθαρότητα και η αλήθεια της τέχνης θα αντικατασταθούν από οικονομικά συμφέροντα και μόνο. Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε αυτό.»
«Η δουλειά της τέχνης, κατά την γνώμη μου» συνεχίζει, είναι να καθρεφτίζει τις εσωτερικές και εξωτερικές ιστορίες της ανθρώπινης κατάστασης μέσα από την καθαρά ανθρωπινη σκεπτική και συναισθηματική διαδικασία της αναπαράστασης. Ένα ρομπότ δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Χωρίς καρδιά και ανθρώπινη οξυδέρκεια όλα θα γίνουν ένας χυλός στο τέλος. Δεν θα υπάρχε ανθρώπινη αντίδραση στη ζωή όπως την ξέρουμε, θα ζούμε όπως τα ρομπότ μας υπαγορεύουν. Προστατευτείτε από την παρέμβαση της ΤΝ στις αυθεντικές και έντιμες εκφράσεις σας.»
Από τη μια τριγυρνούν στο μυαλό σου οι γραφές των μεγάλων της επιστημονικής φαντασίας που θα διάβαζαν ένα «τα ρομπότ δεν μπορούν να ονειρευτούν» και θα έγραφαν ένα (σπουδαίο) βιβλίο. (Το έγραψαν, ναι.) Από την άλλη, φαντάζει απίστευτο το τι διαβάζουμε, τι κόσμος αναπτύσσεται γύρω μας, όχι γιατί μας αρέσει ή τον διαλέξαμε (αν και πολλοί καταλήγουμε να τον διαλέγουμε τελικά), αλλά γιατί η τεχνο-λογική θριάμβευσε επί του πνεύματος (με όλα του τα στραβά) όπως το ξέραμε. Η θηρία του «ορθολογισμού» θα το έφερνε αυτό.
Ας μείνουμε σε μια «δική μας» κατακλείδα, σαν επιστολή από έναν κόσμο που υπάρχει μεν, αλλά δεν φαίνεται να κερδίζει τον πόλεμο. Την ανέφερε ο Κέιτζ μιλώντας για τον Ντέιβιντ Λιντς στην ίδια εκδήλωση: «Όταν έκανα την 'Ατίθαση Καρδιά' ήμουν ένας πολύ σοβαρός νέος ηθοποιός και είπα στον Λιντς 'Ντέιβιντ είναι οκ να κάνω λίγη πλάκα στην ταινία;' Και μου απάντησε, 'όχι απλά είναι οκ, είναι αναγκαίο'».
Κι έτσι βγαίνουν τα μεγάλα έργα.
