Πολλοί παραξενεύτηκαν, με τον γνήσια ευγενικό τρόπο των social κάμποσοι εξ αυτών, που το δημοψήφισμα αναγνωστών έδειξε και τον Νίκολας Κέιτζ στη λίστα με τους 50 μεγαλύτερους ηθοποιούς της ιστορίας του κινηματογράφου. Από την άλλη δεν είναι διόλου παράξενο ότι μια λίστα του κόσμου τον συμπεριέλαβε, υπήρξε αγαπητός σταρ για περίπου μια δεκαετία και είναι λαοφιλέστατος ηθοποιός γενικώς στην πολυσχιδή διαδρομή του. Πόσους θυμάστε να εκτείνονται από την γκροτέσκ υπερβολή στην παντελή έλλειψη επιτήδευσης – ενίοτε και στον ίδιο ρόλο; Ή, πόσους ξέρετε που να έχουν κάνει τόσες πολλές κακές ταινίες, τόσες καλές και να ήταν και πάντοτε τόσο επαγγελματίες σε όλες τους.
Ο Κέιτζ είναι βέβαια περίπτωση των περιπτώσεων και η συνέντευξη στο Empire περιέχει κάμποσες απολαυστικές ενδείξεις. Για παράδειγμα λέει ότι στήριξε την παρουσία στο «Ghost Rider» σε μια ερμηνεία της «Κραυγής» του Μουνκ, του περίφημου πίνακα. Ή λέει ότι θα έπαιζε με χαρά τον Πόντιο Πιλάτο στo «Jesus Christ Superstar» του Άντριου Λόιντ Γουέμπερ.
Αυτό το τελευταίο έρχεται σαν απόρροια της επιθυμίας του να κάνει μιούζικαλ (με το γουέστερν έκλεισε λογαριασμούς πρόσφατα – κι αυτό έμενε): «Θα ήθελα να το δοκιμάσω. Δεν είμαι κανάς σπουδαίος τραγουδιστής. Τραγούδησα συμπαθητικά στην 'Ατίθαση Καρδιά' αλλά έχω δώσει ρέστα να τραγουδάω φάλτσα το 'Purple Rain' σε karaoke bars».
Από το «Ghost Rider» στην 'Κραυγή' και από τον Άντριου Λόιντ Γουέμπερ στην «Ατίθαση Καρδιά» και τον Έλβις, έχει εύρος αυτός ο άνθρωπος, δεν μπορείς να το αρνηθείς. Και δεν θα πάψει να είναι αδυναμία μας και δεν θα σταματήσουμε να τον ευχαριστιόμαστε – και να τον «συγχωρούμε».
