Εκκινώντας από την αυγή του κινηματογράφου, όταν στην κούρσα αρχικά κυριάρχησε το ασπρόμαυρο, το ιστορικό φιλμ και το γουέστερν χρησιμοποίησαν την όψη του φιλμ για να τυπώσουν ευκολότερα το καλό και το κακό – έννοιες ιεραρχημένες από την βιβλική τους αφετηρία. Οι καλοί φορούσαν λευκά, οι κακοί μαύρα.
Τα πράγματα βέβαια έγιναν κατάτι προβληματικότερα, όταν στην κατά τα λοιπά αριστουργηματική και θεμελιώδη «Γέννηση Ενός Έθνους», οι καλοί που φορούσαν τα λευκά ήταν τα μέλη της Κου Κλουξ Κλαν και οι μαύροι (που δεν ήταν καν μαύροι αλλά λευκοί με blackface) αντιπροσώπευαν την ενσάρκωση του δαίμονα. Το πολύ ενδιαφέρον ακόλουθο βίντεο-δοκίμιο παρακολουθεί την μετεξέλιξη του έγχρωμου φιλμ, τον τρόπο που συχνά ο αποκορεσμός των χρωμάτων παραπέμπει στην ωριμότητα του ασπρόμαυρου, αλλά και την διευρυμένη συμβολική δυνατότητα που υπάρχει πια στο έγχρωμο φιλμ για να αποτυπωθεί ένα πλήθος σημασιών και, προφανώς, η δέουσα εγκατάλειψη μιας βαθιά χωνεμένης ρατσιστικής πραγματικότητας, ακούσιας αλλά και εκούσιας.
