Τα λόγια περιττεύουν για τον Μπερτ Μπάκαρα. Εκτός αν τα έγραφε ο Χαλ Ντέιβιντ, βέβαια. Μαζί ανέλκυσαν το λεγόμενο easy listening στα ανώτερα στρώματα της μουσικής ατμόσφαιρας. Όμως ειδικά ο Μπάκαρα έγινε ένα συνώνυμο της πιο σπάνιας σήμερα αρετής στη μουσική, της μελωδίας. Την «ήξερε» όσο κανείς, ανάβλυζε από μέσα του, περνούσε από την πιανιστική του διήθηση κι έφτανε στα αυτιά πολυπληθών ακροατών είτε μέσα από τις δικές του εκτελέσεις, είτε μέσα από κυριολεκτικά μυριάδες προσαρμογές άλλων. Τα τραγούδια του Μπάκαρα για έναν φιλόμουσο είναι η κλασική περίπτωση του «κι αυτό δικό του; – κι αυτό;». Κι αυτά, κι άλλα τόσα. Κι ευτυχώς αυτό το φως δεν σβήνει με έναν απλό θάνατο.
Ενδεικτικά ας πούμε δέκα βασικά: The Look of Love, Make It Easy on Yourself, Close to You, Raindrops Keep Falling on my Head, Walk on By, I Say a Little Prayer, Best That You Can Do, Another Tear Falls, What the World Needs Now, Don’t Make me Over. Κάποιοι θυμηθήκατε με τι έχουμε να κάνουμε. Σωρεία καλλιτεχνών, ζώντων ή μη, του χρωστούν αιώνια τις πιο μεγάλες επιτυχίες τους. Και το λεγόμενο Great American Songbook δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι πλήρες δίχως τις συμβολές του. Αναπόφευκτα, η δημοφιλία τον έφερε και στον κινηματογράφο.
Κινηματογράφο που τον απασχόλησε σποραδικά, με έναν τρόπο όμως που να αισθάνεται κανείς ότι κάπου εκεί, από τα μέσα του ’60 μέχρι τις αρχές του ’80 περίπου, το αποτύπωμα είναι τόσο έντονο που λες και όλοι ακολουθούσαν την τεχνοτροπία του (ο Ντέιβιντ Γκρούσιν, ο Ράντι Νιούμαν, ο Μάρβιν Χάμλις, οι Carpenters), πράγμα όχι ακριβές διότι είναι αυτόφωτα σημαντικοί όλοι τους, αλλά ενδεικτικό του ότι ο Μπάκαρα μελωδικά ήταν (και για μας παραμένει) ένας ογκόλιθος που δεν μπορούσες να παρακάμψεις.
Επί της ουσίας στον κινηματογράφο υπάρχουν τα What’s New Pussycat?, το Καζίνο Ρουαγιάλ περισσότερα για την όμορφή περιπέτειά του εδώ), Οι Δυο Ληστές και το Άρθουρ (ενδιάμεσα κάποιοι λιγότεροι αγαπάμε και τον Χαμένο Ορίζοντα του 1973), τα οποία και αρκούν για τρία Όσκαρ, δύο Μουσικής και ένα Τραγουδιού. (Αλλού υπάρχουν και 7 Γκράμι κι ένα Έμμι…). Εδώ είναι το Raindrops Keep Falling από τους Δύο Ληστές, εδώ και το Best That You Can Do από το Άρθουρ.
Υπάρχουν και δύο ακόμα σάουντρακ, ολίγον πιο obscure αλλά τι θα ήταν η ζωή και δίχως λίγο obscurity. Το ένα είναι οι προσθήκες του στο απολαυστικό Night Shift του Ρον Χάουαρντ, εδώ υπάρχει και το That’s What Friends Are For στην πρώτη εκτέλεση από τον Ροντ Στιούαρτ που αργότερα θα εκτόξευαν σε μεγάλο χιτ ως τετράδα οι Ντιον Γουόργουικ-Έλτον Τζον-Στίβι Γουόντερ και Γκλάντις Νάιτ – με την πρώτη να είναι από τις ιδιαίτερα «υποχρεωμένες» στις καριέρα τους στον εκλιπόντα. Το άλλο είναι το σάουντρακ μιας μικρής, άγνωστης ταινίας, το A Boy Called Po, το οποίο ο Μπάκαρα, λίγο πριν τα 90 του χρόνια κόσμησε με φθινοπωρινά πιανιστικά ιντερλούδια – πλήρως αρμοστά εν ώρα γραφής κειμένου για την έξοδό του.
Αντίο λοιπόν κ. Μπάκαρα. Όπως και σε άλλους απόντες, που δεν μπορείς να «διαμαρτυρηθείς» για πρόωρο τέλος, μένει μόνο η μελαγχολία του γεγονότος, η στυφή γεύση που εντείνεται από την πραγματικότητα της αλλαγής των εποχών, αλλαγής που επισημοποιείται όταν οι διακεκριμένοι της απερχόμενης εκλείπουν. Ομόρφυνατε τις ζωές πολλών από εμάς κ. Μπάκαρα. Και θα εξακολουθήσετε να το κάνετε.
