Λίγα λόγια, μερικά κάδρα που ήδη θα πάρουμε μαζί μας, χρώματα Πέδρο, έγχορδη πανδαισία Αλμπέρτο Ινγκλέσιας και, για τους μερακλήδες, Μπάρμπαρα Λένι, 14 (15 του χρόνου που θα βγει το έργο) χρόνια μετά «Το Δέρμα που Κατοικώ». Εμείς είμαστε καλυμμένοι, ο Μάρτιος αργεί απολαυστικά.
Ο Sony Classics το βγάζει και αυτό, είναι άλλωστε μια συνεργασία που αριθμεί πάνω από 35 χρόνια με ελάχιστα διαλείμματα στην διανομή των ταινιών στις ΗΠΑ.
Η ταινία είναι στα ισπανικά (επιτέλους) και πραγματεύεται την ιστορία μιας εργασιομανούς που αποφασίζει να πάει διακοπές μετά τον θάνατο της μητέρας της. Εκεί ξεκινά ένα καθρέφτισμα που θολώνει το όρια πραγματικότητας και φαντασίας, αφού η ιστορία της γίνεται μέρος αυτής ενός σεναριογράφου και ενός σκηνοθέτη.
Αυτή θα είναι η 24η ταινία του Αλμοδόβαρ, και με το που το γράφεις θέλεις να ξεκινήσεις ρετροσπεκτίβα χριστουγεννιάτικα.
