«Πλήρης ημερών έφυγε ο διευθυντής φωτογραφίας Μπιλ Μπάτλερ», θα έλεγε η μέση σχετική είδηση. Συνηθίζουμε να το γράφουμε αυτό, αλλά δεν ρωτάμε κι εκείνον που έφυγε αν το συμμερίζεται – όπως έλεγε και ο θείος Κλιντ στο «Βαποράκι», οι μόνοι άνθρωποι που θέλουν πραγματικά να γίνουν 100, είναι οι 99χρονοι. Ο Μπιλ Μπάτλερ πέθανε λίγες μέρες πριν κλείσει τα 102, αφήνοντας πίσω του μερικές δουλειές που θα μνημονεύουμε εις τους αιώνας των αιώνων.
Ξεκίνησε από την τηλεόραση, όπου συνάντησε τον Φρίντκιν στο «Τhe People vs Paul Crump», μια ταινία για την οποία ο σκηνοθέτης της υποστηρίζει ότι έσωσε τη ζωή του θανατοποινίτη, πείθοντας τον κυβερνήτη της πολιτείας να απονείμει χάρη, επειδή όμως το λέει ο Φρίντκιν και δεν έχουμε βρει επαρκή στοιχεία που να το αποδεικνύουν, κρατάμε μικρό καλάθι.
Ένας άλλος από τους πρωτεργάτες του Αμερικανικού Νέου Κύματος, ο Φράνσις Φορντ Κόπολα θα τον επιστρατεύσει για το «Rain People» του, με αυτόν θα κάνουν πέντε χρόνια μετά τη «Συνομιλία» με τις μελαγχολικές αποχρώσεις και τον κόκκο – trademarks του αμερικανικού σινεμά της εποχής, θα έλεγες. Η «Φωλιά του Κούκου» είναι κι αυτή μια χαρακτηριστική ταινία του ρεύματος, αποτέλεσε δε τη μοναδική του οσκαρική υποψηφιότητα.
Το λες και οσκαρικό έγκλημα, αν αναλογιστείς ότι ο Μπάτλερ φωτογράφισε τα «Σαγόνια του Καρχαρία», με την ηλιόλουστη, μα ποτέ ηλιοκαμμένη όψη, και έναν ανεπαίσθητο, πλην υπαρκτό αποχρωματισμό καθώς πλησιάζει η ώρα της αναμέτρησης των τριών ανδρών με τη Φύση – και με τα κρίματά τους. Έκανε και ειδικές προσαρμογές στην κάμερα τόσο για τις υποβρύχιες σκηνές, όσο και για εκείνες που ήταν μεταξύ θαλάσσης και επιφάνειας, ο δε Σπίλμπεργκ είχε να το λέει ότι ήταν η μόνη λογική φωνή μέσα στην τρέλα των γυρισμάτων.
Με το «Grease» θα έλεγες ότι καθόρισε την εικόνα των «σχολικών ταινιών» που ακολούθησαν, τουλάχιστον στις φωτεινότερες μουσικοχορευτικές σκηνές, όπου όλα μέσα στο κάδρο φαίνονται πεντακάθαρα και λαμπερά, ακόμα και οι σκιές λάμπουν δια της απουσίας του – κάποιες δουλειές του στα αναιμικά του ‘90s αυτό το μοτίβο ακολουθούν. Την ίδια χρονιά επιστράτευσε βρετανική «ουδετερότητα» για το «The Omen 2», αποδεικνύοντας ότι προσάρμοζε τη δουλειά του σε εκείνο που απαιτούσαν ο σκηνοθέτης του και η ταινία για την οποία δούλευε.
Έχουμε κι άλλα πολλά στα ‘80s, ανάμεσά τους και τρία σίκουελ Ρόκι στη σειρά, τα δυο ακολουθούν τις αμερικάνικες νεορεαλιστικές καταβολές της πρώτης ταινίας, το τρίτο – δηλαδή το «Rocky IV»- αφουγκράζεται τη βιντεοκλίπ, γυαλιστερή αισθητική των καιρών εκείνων. Αν είναι μία από τις ταινίες που θα έδειχνες σε κάποιον που θα ρωτούσε με τι έμοιαζε το αμερικανικο εμπορικό σινεμά των ‘80s, αυτό οφείλεται ΚΑΙ στον Μπάτλερ.
Στο υπόλοιπο της καριέρας του θα περιοριστεί στον ρόλο του εργάτη, με την εξαίρεση του «Frailty», όπου θα χρησιμοποιήσει εκτυφλωτικές πηγές φωτός για να δείξει την παρουσία (;) μιας θεϊκής οντότητας και το σκοτάδι για να καλύψει τους «δαίμονες» – να την ψάξετε την ταινία οι φαν του είδους του τρόμου. Το 2003 έλαβε από το Σωματείο των Φωτογράφων τιμητικό βραβείο για το σύνολο της προσφοράς του.
Ελαφρύ το χώμα, ευχαριστούμε για τις ταινίες.
