Να είμαι ξεκάθαρος, δεν έχω τίποτα με την 40χρονη, οσκαρούχο, ηθοποιό. Ίσως, σε έναν άλλον κόσμο, θα ήθελα να αρνηθεί η ίδια το αξίωμα, αλλά αυτός δεν είναι ένας άλλος κόσμος. Το ίδιο ίσως έπρεπε να είχε κάνει και η Κρίστεν Στιούαρτ πέρυσι (ιδού τι έγραφα τέτοιον καιρό), αλλά βέβαια δεν είναι χαζές, ούτε η Κρίστεν, ούτε η Λουπίτα, να αρνηθούν το credit.
Άλλωστε και καθαυτή η έννοια του credit πάσχει λιγάκι, όταν ουδείς φαίνεται να ασχολείται με το τι σημαίνει πρόεδρος μιας κριτικής επιτροπής σε ένα φεστιβάλ. Ούτε καν το ίδιο το φεστιβάλ. Σημασία έχει το relevance. Χωρίς relevance, όπως συχνά λέμε, δεν κατεβαίνεις ούτε μέχρι το περίπτερο. (Το Βερολίνο πάντως, για να μην ψέγουμε μόνο τον 21ο αιώνα, έχει κάνει μια ακόμα ιδιόμορφη επιλογή στην δεκαετία του '70, όταν ανέθεσε την προεδρία στην Σέντα Μπέργκερ.)
Έτσι λοιπόν, μια ηθοποιός με 12 credits όλα κι όλα (μείον 4 που είναι μόνο φωνητικά, 8), η Στιούαρτ, τουλάχιστον, έχει καμμιά 40αρια, σπάει τα κοντέρ του ποιος είναι κατάλληλος για την θέση. Και μάλιστα σε ένα φεστιβάλ που στο 72χρονο παρελθόν του έχει δει στην ίδια καρέκλα να κάθονται πρόσωπα όπως ο Καρνέ, ο Κάπρα, ο Καβαλέροβιτς, η Χάισμιθ, η Ούλμαν, η Μορώ, ο Μπραντάουερ, ο Σλέντορφ, ο Χέρτσογκ, ο Λι, η Στριπ.
Η Μεξικανό-Κενυάτισσα Λουπίτα Νιόνγκο λοιπόν, μετά τους ρόλους στα Black Panther, Us και 12 Χρόνια Σκλάβος, ταινία που της χάρισε και το Όσκαρ Υποστηρκτικού Γυναικείου Ρόλου, ετοιμάζει (και είναι πάντα πολύ προσεκτική και οικονομική στις κινήσεις της) τώρα μια σειρά βασισμένη στο βιβλίο «Americanah» της Νιγηριανής Τσιμαμάντα Ενγκόζι Αντίτσι: «Η Λουπίτα Νιόνγκο ενσαρκώνει αυτό που μας αρέσει στο σινεμά: Την πολυπραγμοσύνη και την ευελιξία να αγκαλιάζει διαφορετικά σχέδια, να απευθύνεται σε διαφορετικά ακροατήρια και την συνέπεια σε μια ιδέα», είπαν αινιγματικά οι καλλιτεχνικοί διευθυντές του Φεστιβάλ, Μαριέτε Ρίσενμπεκ και Κάρλο Τσατριάν, «δικαιολογώντας» την επιλογή τους.
