To «Talk to Μe», το ντεμπούτο των Ελληνοαυστραλών αδερφών Φιλίππου, είχε κλέψει τις εντυπώσεις στο μεταμεσονύκτιο πρόγραμμα του Sundance και τώρα έκανε τη στάση του στο Βερολίνο. Απευθύνεται τόσο στον μέσο θεατή των multiplex, όσο και σε εκείνους που θέλουν κάτι παραπάνω από τις ταινίες τρόμου τους. Και τα δύο target groups θα έχουν τις ενστάσεις τους, ταυτόχρονα, όμως, θα αναγνωρίσουν ότι στις καλές στιγμές του αποτελεί ιδανική μεταμεσονύκτια προβολή. Μια παρέα εφήβων μαζεύονται και παίζουν ένα παιχνίδι, χρησιμοποιώντας ένα ταριχευμένο χέρι το οποίο, όχι μόνο σου δίνει τη δυνατότητα να επικοινωνήσεις με τα πνέυματα των νεκρών, αλλά τους επιτρέπει να καταλάβουν το σώμα σου. Ο κανόνας θέλει τον εκάστοτε «παίχτη» να μπορεί να μείνει μόνο για 90 δευτερόλεπτα σε αυτή την κατάσταση, διαφορετικά το πνεύμα που τον καταλαμβάνει, θα μείνει μαζί του.
Με αφετηρία αυτό το concept, οι αδερφοί Φιλίππου εξαπολύουν ιδέες που παντρεύουν τον γραφικό τρόμο με τη σεξουαλική αναστάτωση – έχουμε χαρακτήρες που βρίσκονται στην εφηβική και τη μετεφηβική ηλικία, άλλωστε- κλείνουν το μάτι στο «Flatliners» και στο «Long Weekend», αποτυγχάνουν όμως να στήσουν μια πειστική δραματουργία που να δικαιολογεί τη συντρέχουσα «σοβαρή» ταινία μέσα στην ταινία και δεν κάνουν σαφές τι έχουν να καταθέσουν πάνω στο ζήτημα της μετατραυματικής θλίψης και των επενεργειών της στο ευρύτερο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον. Μολαταύτα, θα το πάρουμε και θα πούμε κι ευχαριστώ, κυρίως για εκείνες τις απρόσμενα νοσηρές εκπλήξεις και γιατί δεν καταφεύγει σε (απαράσκευα) jump scares. Γιάννης Βασιλείου
Στη Βουδιστική φιλοσοφία «Samsara» είναι ο αιώνιος κύκλος των μετενσαρκώσεων όλων των έμβιων όντων. Μπορεί αυτός ο τίτλος για το κινηματογραφικό κοινό να παραπέμπει συνήθως στο ντοκιμαντέρ του Ρον Φρίκε, αλλά εν προκειμένω πρόκειται για ταινία μυθοπλασίας του Λόις Πατίνιο, ενταγμένη στο τμήμα Encounters της Berlinale. Γυρισμένο σε φιλμ, στο Λάος και αργότερα την Τανζανία, τα ζωηρά χρώματα λάμπουν στο σελιλόιντ, κάθε ον γίνεται ένας ιερός συμβολισμός και οι διπλοτυπίες τονίζουν τις εξωσωματικές εμπειρίες μέσω των ονείρων. Παρεμφερές με το σινεμά του Απιτσατπόνγκ Βιρασετακούν, το «Samsara» πρόκειται για μια πλήρως μυσταγωγική εμπειρία σε δύο μέρη. Αυτό που τα χωρίζει, ή μάλλον τα ενώνει, έρχεται με μια γραπτή προτροπή από τον σκηνοθέτη προς τους θεατές.
Κλείστε τα μάτια και αφήστε το φως από το φιλμ και τους ήχους να σας καθοδηγήσουν. Μην τα ανοίξετε μέχρι να ακουστεί ησυχία.
Αυτός φαίνεται είναι ο τρόπος που προσπαθεί να αποτυπώσει την εμπειρία της μετενσάρκωσης της ψυχής μέσα από το σινεμά. Η δική μας συμβουλή είναι να ακολουθήσετε αυτή την οδηγία όχι μόνο για την άφεση στον διαλογισμό, αλλά και επειδή οι κλέφτες ματιές στα έντονα φωτεινά καρέ που εναλλάσσονται στην οθόνη φέρουν το ρίσκο μιας ενδεχόμενης επιληπτικής κρίσης. Παύλος Κυριαζής
Το Here ξεκινά με μια αντιπαραβολή φυσικού και τεχνητού περιβάλλοντος, με τις φυλλωσιές να βρίσκονται σε πρώτο πλάνο και να θροϊζουν και μια ψηλή οικοδομή να φαίνεται στο βάθος, συνοδεία ήχων κομπρεσέρ. Aπό αυτό το πρώτο πλάνο ο Μπας Ντεβός δίνει το στίγμα της νέας προσθήκης σε μια φιλμογραφία πνευματικών διαθέσεων και λυρικών αναζητήσεων που τον έχει καταστήσει αγαπητό σε μια ακόμα λιλιπούτεια, πλην υπολογίσιμη μερίδα φεστιβαλικού κοινού. Οι ήρωες της ταινίας, ένας εργάτης οικοδομής και μια βοτανολόγος που κάνει τη διατριβή της στα βρύα, έχουν απομακρυνθεί από τη φύση – όπως όλοι μας, κατά τον Ντεβός- κι αυτό δυσχεραίνει τη βαθύτερη επικοινωνία μεταξύ τους, υποβάλλοντάς τη στους περιορισμούς των γλωσσικών μηχανισμών που εφηύραμε για να διευκολύνουμε το είδος μας. Ακόμα και οι αναλογίες του κάδρου (1.33.1) θα μπορούσαν να συμβολίζουν μια επιστροφή στο κινηματογραφικό παρελθόν – ή να ακολουθούν απλά ένα ολοένα και πιο σύνηθες φεστιβαλικό trend, θα υποστήριζε ένας κυνικός ενώ και το r στον τίτλο «Here» κοιτάζει ανάποδα, στις ρίζες μας, ίσως. Προσπερνώντας τις new age απολήξεις του εγχειρήματος, βρίσκεις ασφαλώς κάτι ανακουφιστικό στον τρόπο που αντιλαμβάνεται την καλοσύνη και την επικοινωνία ο δημιουργός – η προσφορά ενός πιάτου σούπας – αλλά σε σχέση με το «Ghost Tropic», πρόκειται για δουλειά που υπολείπεται σε όλα τα επίπεδα. Γιάννης Βασιλείου
Έναν αιώνα από τις απαρχές τους γιόρτασε ο Κλαρκ Σπένσερ, ο οποίος έχει ανέλθει, από το 2019, στη θέση του προέδρου των Walt Disney Animation Studios, έχοντας κερδίσει, μέσα στα τριάντα χρόνια του εκεί, δύο Όσκαρ ως παραγωγός των «Zootopia» και «Encanto».
Αντί για τούρτα, ο Σπένσερ κέρασε το κοινό της Berlinale, μικρό και μεγάλο, μια συλλογή από τις αγαπημένες του μικρού μήκους δημιουργίες με τίτλο «100 Years of Disney Animation – A Shorts Celebration». Από την εποχή που ο Γουόλτ Ντίσνεϊ βρισκόταν ακόμα στο Κάνσας, στο «Steamboat Willie» και το «Clock Cleaners», παρουσίασε την εξέλιξη των κινουμένων σχεδίων, τεχνικά αρχικά και αργότερα μέσα από την εξέλιξη των μοναδικών τους χαρακτήρων που αγάπησε και αγαπάει ακόμα ο κόσμος.
Μπορεί σήμερα η Ντίσνεϊ να έχει συσχετιστεί με ένα αδηφάγο τέρας της βιομηχανίας που καταβρόχθισε τα πάντα στο διάβα του, όμως ο Σπένσερ θέλησε να δείξει ότι η μεγαλύτερη εταιρεία στον χώρο της ψυχαγωγίας δεν έχει χάσει τον παλμό της, αφού ολοκλήρωσε την επιλογή με δυο από τις πιο πρόσφατες μικρές δημιουργίες τους. Το συγκινητικό «Going Home» από την πρωτοβουλία Short Circuit όπου σχεδιαστές του στούντιο παρουσιάζουν τις ιδέες τους τυφλά, με έπαθλο την ευκαιρία να τις σκηνοθετήσουν, και έκλεισε με το βραβευμένο με Όσκαρ «Paperman».
Ύστερα, δεχόμενος τις ερωτήσεις του κοινού, δήλωσε ότι αυτή η συλλογή που παρουσίασε δεν θα κυκλοφορήσει στην πλατφόρμα της εταιρείας αλλά προορίστηκε για θέαση στο Φεστιβάλ, όπως και δεσμεύτηκε ότι η επερχόμενη ταινία τους, το «Wish» θα κυκλοφορήσει αποκλειστικά στις κινηματογραφικές αίθουσες. Παύλος Κυριαζής
Το ΣΙΝΕΜΑ cinemagazine.gr ταξιδεύει στο Βερολίνο με την AEGEAN. Το 73o Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου πραγματοποιείται 16 – 26 Φεβρουαρίου 2023.
Βρείτε συγκεντρωμένες όλες τις ανταποκρίσεις του ΣΙΝΕΜΑ cinemagazine.gr από τη Μπερλινάλε 2023 εδώ.
