Σε μια περίοδο – και μια εποχή γενικότερα – που οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει την συντροφιά της τέχνης, είναι μάλλον δύσκολο να πείσεις για το χαρμόσυνο του βίντεο που βγήκε χθες στη δημοσιότητα. Ξεπερνώντας το σοκ ανθρώπων (ή και γενιάς) που αγνοεί τι θα πει Beatles, μεταφέρουμε κι εμείς ως κυριολεκτικό ευαγγέλιο το νέο ότι ο Πίτερ Τζάκσον είναι κλεισμένος σε ένα δωμάτιο στη Νέα Ζηλανδία και μοντάρει το επόμενο ντοκιμαντέρ του, «The Beatles: Get Back».
Τουτέστιν, από 56 ώρες οπτικού υλικού εποχής, κινηματογραφημένο από τον Μάικλ Λίντσεϊ-Χογκ, και περισσότερες από 150 ώρες ανέκδοτου και πρωτάκουστου ηχητικού υλικού, μια αποκατεστημένη εκδοχή των Beatles (εποχής 1969), ένα ντοκιμαντέρ που, από τις εικόνες τουλάχιστον, μοιάζει με όνειρο ευεξίας. (Και μάλλον επιτίθεται σε αυτούς που κουτσομπολεύουν περί τεταμένων σχέσεων μέσα στην μπάντα και ρόλου της Γιόκο, αλλά αυτό είναι μια εσωτερική συζήτηση).
Περισσότερο όμως το ντοκιμαντέρ αυτό θα είναι ένα ευτυχές τεκμήριο δημιουργίας, συνύπαρξης και σύνθεσης-κοιτίδας στιγμών που επηρέασαν όσο ελάχιστα πράγματα τον μουσικό 20ό αιώνα. Κι ενώ ακούς το «Get Back», ενώ ξέρουμε ότι θα δούμε πως «κόπηκαν» 14 νέα κομμάτια και πώς ετοιμάστηκε το πρώτο live τους μετά από δύο χρόνια απουσίας (στην ταράτσα της Σάβιλ Ρόου – εκεί που ράβεται ο 007 παρεμπιπτόντως, που στον «Χρυσοδάκτυλο» δεν τους αντέχει!), δύσκολα μπορείς να συγκρατήσεις και μια συγκίνηση, μέσα στην ευφορία, ότι εδώ συνελήφθη μια υπέροχη στιγμή, τεσσάρων παιδιών (και συνεργατών τους), που γέλαγαν, χαίρονταν κι έκαναν στην εντέλεια αυτό που είχαν το χάρισμα να κάνουν.
Κι αυτό είναι πηγή μιας κάποιας αισιοδοξίας.
