Ο 48χρονος Κρίστιαν Μπέιλ μπορεί να έχει «γεράσει» μπροστά στον φακό, μπορεί να έχει δώσει ερμηνείες πλησίον του «εμβληματικές», μπορεί να έχει την ακαδημαϊκή του αναγνώριση και να αποτελεί το υπόδειγμα της αδιαφορίας ηθοποιού για την φυσική του υγεία, αλλά τυπικό σταρ δεν τον λες. Δεν δίνει πολλές συνεντεύξεις, δεν χαρίζει cover stories, δεν παίζει επακριβώς το παιχνίδι της δημοσιότητας και της διασημότητας, δεν κάνει αυτά που περιμένεις από ένα πρωταγωνιστή.
Ωστόσο, να είμαστε ειλικρινείς, το «Amsterdam» του Ο. Ράσελ, με το κλασικά τρομερό καστ του και την ωραία ιδέα, δεν μοιάζει ότι θα αποτελέσει ούτε εμπορική, ούτε καλλιτεχνική επιτυχία. Οι κριτικές από την Βενετία είναι χλιαρές, όχι εχθρικές, ενώ η προβολή που διαβάζουμε για την έξοδό της στις αμερικανικές αίθουσες αύριο είναι αποθαρρυντική. Καθότι λοιπόν και παραγωγός στην ταινία, «άνθρωποι μου λένε ότι κάτι τέτοια βοηθούν. Δεν το πολυπιστεύω, αλλά οκ, με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει να πάει καλά, ξέρεις», λέει στο GQ.
Μιλά για αρκετά στην συνέντευξη εκ των οποίων κρατάμε, ας πούμε, το περί Μπάτμαν: «Το αγάπησα, είπα μέσα, αυτό είναι, δεν μπορούσε ποτέ να είναι κάτι άλλο. Ούτε εγώ να είμαι κάτι άλλο. Και για πολλούς δεν θα είμαι ποτέ κάτι άλλο. Αλλά ίσως αναγκαζόμουν να κάνω κάτι διαφορετικό. Και τότε ίσως αυτό το γ@μημένο πράγμα που αναγκάστηκα να κάνω από παιδί, την υποκριτική, που καθόλου δεν ήθελα να κάνω αρχικά, να το άφηνα και όντως να έκανα κάτι άλλο. Και θα ήμουν ελεύθερος. Αλλά δεν συνέβη».
Και πώς προστατεύθηκε από το «φαινόμενο Μπάτμαν»; «Πάντα αισθανόμουν σαν να το έκανε κάποιος άλλος, στ' αλήθεια. Συνέβαιναν διάφορα εδώ κι εκεί, τα άκουγα σα να μην με αφορούσαν, πολύ ωραία, και μετά σηκωνόμουν και πήγαινα στο σούπερ μάρκετ να ψωνίσω μπανάνες».
Ισχυρίζεται ότι η φάση «πρωταγωνιστής» δεν είναι του γούστου του: «Ποτέ δεν με είδα έτσι. Είναι απλά βαρετό. Δεν παίρνεις τους καλούς ρόλους. Ακόμα κι όταν έχω τον πρωταγωνιστικό ρόλο παίζω σα να έχω τον 4ο, 5ο χαρακτήρα πιο κάτω, για να έχω περισσότερη ελευθερία. Επίσης δεν σκέφτομαι ποτέ τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει ένα χαρακτήρας. Συμπεριφέρομαι όπως τα ζώα ή τα παιδιά. Βλέπω μόνο ότι έχω μπροστά μου και κάνω εκείνη τη στιγμή». Εμείς εδώ τον πιστεύουμε, πάντως, σ' αυτό, το βγάζει αυτό το σαν παράξενο je m' en fous ο Μπέιλ και εκτιμούμε τον ωφελεί πολύ στις ερμηνείες του, στην ακεραιότητά του.
Το πιο αστείο-σοβαρό της συνέντευξης πρέπει να είναι αυτό για τον ΝτιΚάπριο όμως: «Είναι ένας στο Χόλιγουντ που βλέπει πρώτος κάθε καλό ρόλο, ακόμα και αυτόν του Πάτρικ Μπέιτμαν που έπαιξα στο American Psycho, o Λεονάρντο ΝτΚάπριο. Ω ρε φίλε. Αυτό δεν είμαι εγώ. Ως σήμερα, στα χρόνια μου, όποιον ρόλο πήρε οποιοσδήποτε είναι γιατί ο ΝτιΚάπριο τον απέρριψε. Δεν έχει σημασία αν τα πας καλά με τους σκηνοθέτες και με όλους αυτούς που έχεις συνεργαστεί επανειλημμένα. Αυτοί θα δείξουν πρώτα σε αυτόν τον ρόλο. Όμως είμαι ευγνώμων για κάθε διαολεμένο ρόλο που έχω πάρει. Θέλω να πω δεν μπορώ να κάνω αυτό που κάνει εκείνος. Δεν θα άντεχα την έκθεση που έχει, επίσης. Και τα καταφέρνει θαυμάσια. Αλλά όλοι του οφείλουμε τις καριέρες μας, επειδή έχει απορρίψει τους ρόλους που πήραμε».
Ωραίος Μπέιλ.
Το Amsterdam βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες, εκτός απροόπτου, στις 3 Νοεμβριου. Και μακάρι να διαψεύσει όλες τις αποθαρρυντικές γλώσσες.
