Από την διθυραμβική κριτική του Λουκά Κατσίκα μέχρι τις ευνοϊκές, αλλά όχι χωρίς κάποιον σκεπτικισμό ενίοτε,φωνές που ακούγονται από την διεθνή κριτική, κι από την Χρυσή Άρκτο του Βερολίνου στην δική μας προβολή στις 27ες Νύχτες Πρεμιέρας, ο βίος του αναιδούς, ευφυούς και απαραίτητου δημιουργήματος του Ράντου Ζούντε μόλις ξεκινά για τους τελικούς κριτές του, το κοινό και την Ιστορία.
Μια δασκάλα στο σύγχρονο Βουκουρέστι βλέπει τις συζυγικές της περιπτύξεις στο διαδίκτυο και αντιμετωπίζει την επιφύλαξη του σχολείου, την οργή των γονέων και το φάσμα της απόλυσης. Είτε το δεις σαν in your face αριστούργημα ή το πάρεις σαν ένα ευφυές διδακτικό κινηματογραφικό χρονογράφημα (ή, εδώ που τα λέμε, και τα δύο), το πόνημα του Ζούντε, αναρχικής, αλλά και πλήρως ιεραρχημένης, δομής, σου κρατά τα μάτια ανοιχτά με α λα «Κουρδιστό Πορτοκάλι» μανταλάκια.
Αναλογικά λοιπόν, πρόκειται για μια ταινία που βλέπει…κατάματα την κατάσταση του μεταξύ μας πολιτισμού- μα και του Πολιτισμού γενικότερα – μια δημιουργία που δεν φείδεται τεράστιας φιλοδοξίας, να απεικονίσει, να μεθερμηνεύσει και να συζητήσει (στα διακριτά τρία μέρη της) το που βρισκόμαστε σήμερα.
Ας ελπίσουμε η πλειοψηφία των θεατών της, των ελπίζουμε αρκετών θεατών της, να κατορθώσει σκεπτικά και χωρίς τα φαινόμενα που προιωνίζει το έργο, να αρθρώσει έναν λόγο και μια στάση προς αυτήν και τα πράγματα. Αυτός είναι, αναπόφευκτα, και ο λόγος της ύπαρξής της τελικά – αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο κινηματογράφος είναι μια τέχνη που μας μαθαίνει (ή μας θυμίζει) ότι πρέπει να σκεφτόμαστε και όχι απλά να αντιδρούμε αντανακλαστικά.
Η Magnolia Pictures διανέμει την ταινία από τις 19 Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Στην χώρα μας θα έρθει νωρίτερα, στις 7 Οκτωβρίου, από το Cinobo.
