Ο κόσμος προχωρά, τα διευρυμένα σύμπαντα έγιναν πολυσύμπαντα, το υπερηρωικό σινεμά έχει αρχίσει να βλέπει τις εισπρακτικές συνέπειες του κορεσμού, μα το cut του Ντέιβιντ Ερ (σ.σ. κι εμείς Όγιερ τον λέγαμε, αλλά έτσι προφέρεται τελικά) στο «Suicide Squad» απασχολεί ακόμα τον σκηνοθέτη, τους φαν και, συμπληρωματικά, τους υπερμάχους της αναστήλωσης του σναϊντερικού σύμπαντος της DC.
«Όταν έβλεπαν τι έχω γυρίσει μέσα στη μέρα, έλεγαν ότι ο Ερ θα αναλάβει όλο το τμήμα της DC», είπε ο Ερ στο podcast του Τζον Μπέρνταλ, ξεκινώντας το παράπονό του. «Ποτέ δεν έκαναν δοκιμαστική προβολή του cut μου, ποτέ δεν το έδειξαν στον κόσμο, και το θέμα είναι ότι το πέτυχα, το πέτυχα, διάολε. Σε όποιον το έχω δείξει, η αντιδραση του είναι μια: ο θυμός. Όλοι αναρωτιούνται γιατί δεν το είδαν, λένε ότι αυτή είναι η ταινία που ήθελαν πραγματικά να παρακολουθήσουν. Το θέμα είναι ότι βγήκε το Deadpool και έσκισε στα ταμεία και μετά βγήκε το Batman vs Superman και δεν έφερε τα αποτελέσματα που ήθελαν». Και ποιον βρήκαν να καταστρέψουν, τον φουκαρά τον Ερ, θα πούμε εμείς, επικαλούμενη τη μνημειώδη ατάκα του συγχωρεμένου του Νικόλα του Αλέφαντου. Για να σοβαρευτούμε, δούλεψε πολύ για αυτή την ταινία, καταλαβαίνουμε την πίκρα του, δεν φταίει αυτός, άλλωστε, για τη χολερική συμπεριφορά μερίδας της fan κοινότητας που έχει καταστήσει οποιαδήποτε αναφορά σε αυτές τις ταινίες και το παρασκήνιό τους ως και εκνευριστική για τον ουδέτερο πληθυσμό.
«Με διέλυσε αυτό που συνέβη. Με χειραγώγησαν,το Χόλιγουντ είναι σαν να βλέπεις κάποιον που σιχαίνεσαι να γ**άει κάποιον που αγαπάς, αυτό λέω στον κόσμο. Το μόνο που ξέρω είναι ότι το cut μου άρεσε περισσότερο σε όσους το είδαν από το theatrical cut και ότι το ενδιαφέρον του κόσμου για αυτό είναι οργανικό. Μίλησα με τον Τζέιμς Γκαν και μου εξήγησε ότι θέλει να κάνει restart στο νέο διευρυμένο σύπαν της DC χωρίς αναστάτωση από πρότζεκτ του παρελθόντος, αλλά ότι θα κάνει ό,τι μπορεί ώστε με τον καιρό να κυκλοφορήσει η εκδοχή μου», κατέληξε ο Ερ.
Ορίστε, λοιπόν, κάποια στιγμή το Ayer Cut θα δει το φώς της ημέρας. Αν αυτό είναι καλή εξέλιξη, θα δείξει, συνήθως τα «αριστουργήματα που δεν είδαμε ποτέ» παρέμειναν αριστουργήματα ακριβώς επειδή τα πλάσαμε στο κεφάλι μας όπως θέλαμε.
