Επειδή όλο και κάποιοι αναγνώστες θα έτυχε να ενηλικιώνονταν στην παλαιά εποχή του ανταγωνισμού των δύο, ας είμαστε αντικειμενικοί. Εισπρακτικά, στην δεκαετία του '80 ο Σιλβέστερ Σταλόνε δεν έχει αντίπαλο και στην δεκαετία του '90 ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ παίρνει (βραχεία) κεφαλή, κυρίως λόγω της διάρκειάς του στην δεκαετία που ο Σταλόνε αποτόλμησε μια αλλαγή πλεύσης (με το «Copland») που του κόστισε το A-list στην περίοδο που έτσι κι αλλιώς έμπαινε στο…black list αφού 50άριζε.
Στο αξιόλογο ντοκιμαντέρ, στο οποίο δεν θα μπορούσε παρά να επιδοκιμάζεται ο βιογραφούμενος, οι δύο τους μοιράζονται λίγα δευτερόλεπτα παράλληλων συνεντεύξεων μιλώντας για εκείνη την εποχή. Αλληλοεπαινούνται, καθότι πλέον εδώ και χρόνια φιλαράκια που ενώνουν και την απίστευτη ανταγωνιστικότητά τους, με τον Σταλόνε να λέει αναπόφευκτα και τα πιο ενδιαφέροντα περί του πώς ιδρύθηκε ουσιαστικά το action σινεμά όπως το ξέρουμε σήμερα, ο ήρωας της δράσης και όλα αυτά.
Ο Σταλόνε το δίνει στον Άρνολντ, αφού έχει βέβαια αναφερθεί στο πρώτο «Ράμπο», πως ήταν από τους πρώτους που έφεραν μια σωματική προσέγγιση στο σινεμά αυτό. «Στηρίζεσαι στο σώμα σου για να πεις μια ιστορία. Ο διάλογος δεν είναι απαραίτητος. Είδα την ευκαιρία, το έκανα, και δεν το έκανε κανείς άλλος εκτός από έναν τύπο από την Αυστρία. Ήταν ανώτερος. Είχε όλες τις απαντήσεις. Είχε το σώμα. Είχε τη δύναμη. Αυτός ήταν ο χαρακτήρας του», λέει ο Sly.
Αντιπαρέθεσε δε τους δυο τους και ως προς το πρότυπο της δράσης. «Εγώ της έτρωγα πολύ, εκείνος δεν πληγωνόταν και τόσο. Μπορούσε να πολεμήσει έναν Δράκο και να καθαρίσει με χανζαπλάστ.»
Ο Σβαρτσενέγκερ αναταπέδωσε τις φιλοφρονήσεις λέγοντας ότι ο Σταλόνε δεν επαναπαύθηκε ποτέ και έμεινε σχετικός ανανεώνοντας το είδος διαρκώς. «Εκείνος έκανε το 'Rambo II' και εγώ έπρεπε να βρω τρόπο να τον ξεπεράσω. Χωρίς τον Σταλόνε δεν θα είχα κίνητρο στα '80ς να κάνω τις ταινίες που έκανα και να δουλεύω όσο σκληρά δούλευα. Είμαι ανταγωνιστικός άνθρωπος», κλείνει ο Άρνι.
Ωραία όλα αυτά, μη συγχέουμε την δημιουργικότητα με την (πολλή) δουλειά. Οι δυο τους, λόγω διάπλασης/προτύπου ίσως, ήταν πάντοτε ένα ζευγάρι για τα media, ο ανταγωνισμός ήταν σαφής (και υπάρχουν και κάμποσες σκηνές σε ταινίες που τον μαρτυρούν χιουμοριστικά), αλλά από τη μια έχουμε να κάνουμε με έναν δημιουργό με τα όλα του και από την άλλη με έναν ανταγωνιστικό άνθρωπο-ατραξιόν που, αναμφίβολα, τα κατάφερε.
