9:189/11 Απεργία τέλος: 118 ημέρες μετά Ηθοποιοί και Παραγωγοί τα βρήκαν Η συμφωνία των δύο πλευρών κλείνει έναν ιστορικό κύκλο, αν και θα πρέπει να περιμένουμε πρώτα την επικύρωσή της από το Εθνικό Συμβούλιο των εργαζομένων. Από τον Ηλία Δημόπουλο Μετά από ένα σκληρό διάστημα σχεδόν τεσσάρων μηνών, οι διαπραγματεύσεις έφτασαν σε ένα σημείο που ικανοποιούν τους απεργούντες. Τα σκαμπανεβάσματα ήταν πολλά, κάποια τα παρακολουθήσαμε και από τις σελίδες μας, με τελευταίο αυτό της περίφημης πια «τελικής, κάλλιστης και τελευταίας» προσφοράς των Παραγωγών – την οποία οι Ηθοποιοί αρνήθηκαν. Ωστόσο, φάνηκε ότι αυτό που χρειαζόταν ήταν λίγο παραπάνω ραφινάρισμα σημείων, στην τελική φάση περί της ΤΝ, για να προσεγγίσουν οριστικά (;) οι δύο πλευρές.Τώρα μένει κάτι διαδικαστικό, αλλά όχι λιγότερο κρίσιμο. Η επικύρωση της συμφωνίας από το Εθνικό Συμβούλιο των εργαζομένων. Θα λάβουν αύριο, Παρασκευή, το κείμενο προς υπογραφή και επικύρωση. Ωστόσο η απεργία από σήμερα Πέμπτη, στις 12:01 το πρωί θεωρείται λήξασα. Πάντως, αν το κείμενο δεν επικυρωθεί, θα έχουμε επιστροφή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.Η συμφωνία κατά τους εργαζόμενους περιέχει ένα πακέτο αξίας περίπου ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων. Σε αυτό περιλαμβάνονται αυξήσεις μισθών, μεγαλύτερες απ’ ότι σε οποιοδήποτε άλλο σωματείο φέτος, ένα μπόνους συμμετοχής στο streaming και ρυθμιστικές πράξεις στα της ΤΝ. Περιλαμβάνει επίσης αυξημένα πλαφόν στην υγεία και τα συνταξιοδοτικά, βελτίωση στις αποδοχές μη πρωταγωνιστικών ρόλων και κρίσιμο συνυπολογισμό προστατευτικών ρυθμίσεων για κοινότητες διαφορετικότητας.Πολλά έχουν ειπωθεί για το απεργιακό 6μηνο που έχει ταλανίσει την βιομηχανία – περίοδος που σύμφωνα με υπολογισμούς έχει κοστίσει στην Καλιφόρνια μόνο περί τα 6 δις. Σεναριογράφοι και Ηθοποιοί έφτασαν με την πλάτη στον τοίχο, προτού προβούν σε απεργιακές κινητοποιήσεις με το μαχαίρι στα δόντια. Δεν παύει να εκπλήσσει η στάση των εργοδοτών. Σε ένα σύστημα που δεδομένα αποδίδει μέγιστα σε αυτούς και ελάχιστα στους εργαζόμενούς τους, δεν παύουν, ατομικά μα και ως σώμα, να πιέζουν ακατάσχετα προς μια κατεύθυνση πνιγμού της πηγής της οικονομικής τους ισχύος. Από την άλλη εργαζόμενοι, ατομικά μα και ως Σώμα, αρκούνται σε ένα σχήμα τεράστιας ψαλίδας από συνάδελφο σε συνάδελφο, με μια ελίτ ηθοποιών σταθερά προστατευμένων «από το χρήμα που φέρνουν» και μια μάζα υπολοίπων που είναι περίπου μεροκαματιάρηδες.Είναι αυτονόητο ότι μια απεργία που λήγει έχει «νικητές και ηττημένους», υπό την έννοια ότι τα αιτήματα ενός αποφασισμένου, ενωμένου Σωματείου στο τέλος θα εκπληρωθούν. Όμως δεν μπορεί παρά να απαισιοδοξεί κανείς ότι αυτή είναι μια μικρή, σχεδόν «ασήμαντη» νίκη βασικών δικαιωμάτων τριετίας και όχι μια στρατηγική νίκη αλλαγής του status quo. Κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει ότι οι Παραγωγοί μπορούν με άνεση να τρενάρουν μια διαδικασία για ένα 4μηνο δοκιμάζοντας τις αντοχές ανθρώπων που κρέμονται από την έκβαση, ενώ οι ίδιοι οι Παραγωγοί μπορούν και να σταματήσουν να δουλεύουν για το υπόλοιπο του βίου τους. Οι μεν δίνουν στους δε ένα απειροελάχιστο κομμάτι της πίτας, μιας πίτας της οποίας το καθεστώς της νομής της πρακτικά δεν αλλάζει. Αργά ή γρήγορα, δυστυχώς, τα προβλήματα επιβίωσης θα φανούν ξανά.Μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι; Ίσως στον κοινό νου, όπως τα καταλαβαίνει ένας φτωχός και μόνος αρθρογράφος δηλαδή, στην πιθανότητα από την μια οι παραγωγοί να καταλάβουν ότι η οδός που ακολουθούν χρεωκοπεί την βιομηχανία του θεάματος (άλλο που δημιουργούνται νέοι κροίσοι ανά εποχή) και από την άλλη στην δημιουργία ενός νέου σχήματος στο οποίο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι-δημιουργοί θα είναι οι παραγωγοί της δουλειάς τους. (Και δεν θα μετατραπούν βέβαια στο μοντέλο παραγωγών που βλέπουμε σήμερα). Αλλά μάλλον αυτή η μέρα είναι μακριά. Οπότε ας βολευτούμε με αυξήσεις μισθών, μερίδιο πνευματικών δικαιωμάτων και μια κάποια προστασία (για τρία χρόνια) από τον ΤΝ σωσία μας.