24 χρόνια μετά την ανάληψη της καλύτερης δουλειάς για κριτικό κινηματογράφου, ο (μόλις) 56χρονος Σκοτ το γυρνά στην…βιβλιοκριτική, επίσης για τους Times.
«Δεν είμαι φαν της μοντέρνας λογικής του βασιλείου των φανς. Κι αυτό όχι μόνο λόγω του ότι πολιορκήθηκα στο twitter από οργισμένους θιασώτες της Marvel της DC και (πιο πρόσφατα) του 'Top Gun: Maverick' και του 'Τα Πάντα Όλα'. Περισσότερο γιατί η συμπεριφορά αυτών των ορδών αντιπροσωπεύει ένα αντιδημοκρατικό, αντιπνευματικό ρεύμα που είναι επιβλαβές ως προς τον λόγο της τέχνης και αντίθετο προς το πνεύμα των ταινιών. Η κουλτούρα των φανς είναι ριζωμένη στον κομφορμισμό, την υπακοή, την συλλογική ταυτότητα και την συμπεριφορά του όχλου, η δε άνοδός της καθρεφτίζει και ενσαρκώνει την διασπορά της μισαλλοδοξίας, του αυταρχισμού και της επιθετικότητας προς τα οποία ρέπει η πολιτική και η κοινωνική μας ζωή», γράφει μεταξύ άλλων ο Σκοτ.
Η άποψή του αντιπροσωπεύει σε βαθμό συντροφικότητας πολλούς εξ ημών, όχι μόνο κριτικούς κινηματογράφου προφανώς, αποθαρρημένους πλήρως από κάθε είδους συμμετοχή σε δημόσιους χώρους σοσιομιντιακής φόρμας κατακλυσμένους πλέον είτε από τις ορδές που περιγράφει ο Σκοτ ή από φιλοδοξούντες την ηγεσία τους.
Αναφερόμενοι πάντα σε δημοσιογραφούντα πρόσωπα σχετιζόμενα με το, παλαιότερα ονομαζόμενο, opinion making (όχι δηλαδη σε χρήστες, όσο υγιής μπορεί να είναι κανείς «χρήστης», που δεν αποσκοπούν εμφανώς σε υπερένταση ή αυλοκολακεία), ο Σκοτ είναι ένας ακόμα που προσθέτει μια ένσταση σε μια ροή πραγμάτων που δεν αναστρέφεται αν δεν ολοκληρωθεί ο κύκλος της.
Η στάση του, αναπόφευκτα ασήμαντη για αυτούς που περιγράφει, έχει βάρος ανεξάρτητα από το είδος της δημοφιλίας της. Χαρτογραφεί την πολεμική ένταση μιας εποχής που αλληλοσκοτώνεται στ' αλώνια κάθε πλατφόρμας, κωφεύοντας στην έννοια της άλλης άποψης, ιδίως αν αυτή μειοψηφεί αρκετά ώστε να μην ακούγεται/επηρεάζει/αρέσει επαρκώς. Η κριτική κινηματογράφου, εν προκειμένω, απαιτεί την ατμόσφαιρα που την γέννησε, ατμόσφαιρα νηφαλιότητας και πνευματικού πάθους, ατμόσφαιρα ανταλλαγής αλλά και κυριότερα ατμόσφαιρα γνήσιου ενδιαφέροντος για την συζήτηση πάνω στον κινηματογράφο. Αυτή δεν υπάρχει πια, όχι στους αριθμούς που νομιμοποιούσαν κατά το παρελθόν ένα είδος πολιτισμικής άμιλλας, μιας οντότητας, ενός αιτήματος τελικά για αντικειμενική γνώση, υποκειμενικό γούστο και καθαρή σκέψη.
Στο πόστο του Σκοτ πλέον μένει μια θέση κενή, η Μανόλια Ντάργκις διατηρεί τη θέση της, ίσως αναλάβει την θέση της βασικής κριτικού. Σε μια χώρα της οποίας ακόμα οι εφημερίδες ενδιαφέρονται (αντιλαμβάνονται, καλύτερα) ακόμα για την σημασία πόστου κριτικής τέχνης, η κενή θέση θα συμπληρωθεί σύντομα, ίσως από εσωτερική μεταγραφή. Φήμες αναφέρουν ότι ίσως γραφτεί ιστορία από γυναικείο δίδυμο στο πόστο των Times. Πόστο ιστορικό που στο παρελθόν καταλήφθηκε από πρόσωπα όπως οι Βίνσεντ Κάνμπι, Μπόσλεϊ Κράουδερ, Ντέιβιντ Κερ, Τζ, Χόμπερμαν, Έλβις Μίτσελ και Τζάνετ Μάσλιν.
Το πλήρες άρθρο του Α.Ο. Σκοτ, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.
