Ο Τζο Ρούσο δεν είναι κανένας τυχαίος, είναι insider του Χόλιγουντ, και είναι μέρος του διδύμου που έχει παραδώσει δύο Avengers, τον «Στρατιώτη του Χειμώνα» και το «Civil War». Σκηνοθέτησε μαζί με τον αδελφό του Άντονι την ακριβότερη ταινία του Netflix («Gray Man»), είναι παραγωγός του «Τα Πάντα Όλα», όταν μιλάει ακούμε.
Όχι γιατί είναι κανένας καλλιτέχνης βεληνεκούς, ή κανένα πνεύμα ακτινοβόλο, αλλά γιατί ξέρει τι γίνεται, είναι μέσα στη δουλειά, έχει ακόμα και το «θράσος» να λέει (σε κάτι αρχαία αυτιά σαν τα δικά μας) ότι σε «10 λεπτά είχαμε την ιστορία του 'Civil War'», γιατί ξέρει πολύ καλά συντεταγμένες και παραμέτρους που πρέπει να υπολογίσει ένα επεισόδιο σε ένα δομημένο franchise. Όλα αυτά είναι μεγάλη συζήτηση, κάποιος θα έλεγε πόσο χειρότερα να είναι το A.I. από την κλειστή λογική επιτροπών που φτιάχνουν σύμπαντα. Αλλά αυτά είναι απλουστεύσεις.
Γιατί όπως λέει ο Ρούσο, σε δυο χρόνια από τώρα μέσες-άκρες, θα θέλεις μια 90λεπτη ρομαντική κομεντί με τον εαυτό σου πρωταγωνιστή, κι ένα πρόγραμμα θα στην παραδίδει στο άψε σβήσε.
«Η αξία βρίσκεται στον εκδημοκρατισμό της αφήγησης», λέει. «Αυτό είναι απίστευτα σημαντικό. Οποιοσδήποτε θα μπορεί να λέει μια ιστορία με τη βοήθεια μιας μηχανής και Α.Ι εργαλείων.»
Ζώντας σε μια εποχή που μια ολόκληρη γενιά σχεδόν ειδικεύεται στη χρήση της τεχνολογίας, ή τουλάχιστον κάνει πράγματα με αυτήν που σε μια γενιά πριν θα ήταν ασύλληπτα, η υπόθεση του A.I. στις αφηγήσεις και στο από που προέρχονται θα αποτελέσει μιας μορφής επανάσταση. Οι συνέπειες μιας τέτοιας πραγματικότητας είναι τρένο που ακολουθεί αμετάκλητα. Κάποιοι θα τρομάζουν, κάποιοι θα ασπάζονται και στη μέση κάποιοι άλλοι θα σκέφτονται τώρα πώς και μετά τι. Όχι φοβικά, μα «παιχνιδάρικα» προφητικά. Η λογική ότι κάποιος θέλει τον φωτορεαλιστικό εαυτό του δίπλα στο φωτορεαλιστικό αντίγραφο της Τζένιφερ Λόρενς (ή του φίλου του), σε μια ιστορία που γεννά μια μηχανή, φορτωμένη (και) με data που θα δίνεις εσύ, θα αποφέρει οπωσδήποτε δημιουργούς του μέλλοντος. Ωστόσο θα πληθύνει απερίγραπτα τις ταινίες (και τις σαχλαμάρες του καθενός), θα εξαϋλώσει την έννοια της παραδοσιακής διανομής και θα περικλείσει τον καθένα στον A.I. κόσμο των παραγωγών του. Και η έννοια της τέχνης ως συλλογικότητας όπως την ξέρουμε θα καταστεί ακόμα πιο αξιοπερίεργη απ' όσο σήμερα. Η γενιά Ζ θα δώσει μια σκυτάλη σε ένα αύριο απρόβλεπτο – που είνα ήδη σήμερα αλλά κουβέντα να γίνεται.
Ακόμα πιο πέρα, λέει ο Ρούσο: «Θα έχει ενδιαφέρον όταν η γενιά Ζ γίνει πρωτεύουσα οικονομική οδηγός της κουλτούρας. Τότε θα δούμε ριζοσπαστικές αλλαγές. Η γενιά δεν έχει κινηματογραφικούς αστέρες, τα παιδιά μου δεν ξέρουν ποιος είναι ο Μπραντ Πιτ. Η γενιά αυτή έχει εντελώς διαφορετική αξιολόγηση στο πώς περνά τον χρόνο της και στο ποιος της λέει ιστορίες.»
Ο Ρούσο, που είναι στα Δ.Σ. και κάμποσων A.I. εταιρειών ισχυρίζεται πώς υπάρχει ανάγκη οι εταιρείες αυτές, που αναπτύσσουν την τεχνολογία της νοημοσύνης να σε προστατεύσουν από αυτήν. «Δυστυχώς είμαστε σε αυτόν τον κόσμο και χρειάζεσαι Τεχνητη Νοημοσύνη στη ζωή σου και θα την αναπτύξουν άνθρωποι, όχι απαραίτητα φιλικοί προς εμάς, ανεξάρτητα από το πόσο τη θέλουμε την ανάπτυξη αυτή. Το ερώτημα είναι πώς προστατεύουμε τον εαυτό μας στο μέλλον;» Λεπτομέρειες. Πότε ο Άνθρωπος πτοήθηκε για τις συνέπειες αυτού που μπορούσε να κάνει;
Τέλος, στα «απλά», ο Ρούσο μίλησε και για την εμμονή της βιομηχανίας με τα franchises: «Έχουμε κολλήσει στον κόσμο των σίκουελ γιατί έχουν μικρότερο ρίσκο. Χρειάζεται να πάμε σε ένα μέρος υψηλού ρίσκου και πάλι, αλλά αυτό πρέπει να συμβεί με το κόστος χαμηλά, και αυτό θα συμβεί με το υλικό της Τεχνητής Νοημοσύνης.»
Το μέλλον έχει ήδη συντελεστεί.
