Στο «Βoy From Heaven» για ακόμα μια φορά μετά το «Nile Hilton Incident» – ένα φαταλιστικό διαμαντάκι που αξίζει να αναζητήσετε – ο Ταρίκ Σαλέχ χρησιμοποιεί τη φόρμα του είδους ώστε να συνθέσει ένα πολιτικό σχόλιο, άμεσα σχετιζόμενο με την Αίγυπτο, χώρα καταγωγής του πατέρα του, χωρίς όμως να αποξενώνει κι εκείνον τον θεατή που δεν γνωρίζει πχ. ποιος είναι ο Μουμπάρακ ή τις πτέρυγες της ισλαμικής θρησκείας. Με όχημα τον θάνατο του ιμάμη και την ψηφοφορία για την αντικατάστασή του, ο γιος ενός ψαρά, ένας αγνός, αμόλυντος νεαρός μελετητής των ισλαμικών γραφών θα γίνει πιόνι σε μια νοσηρή σκακιστική παρτίδα ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και στις συνιστώσες της ισλαμικής εκκλησίας, καθένας εκ των οποίων θέλει να εκλεγεί πρόσωπο της επιλογής του και θα κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να το πετύχει. Ο ήρωας είναι ένα «παιδί από τον παράδεισο», ένας φορέας αθωότητας που θα διαφθαρεί, όταν θα εξαναγκαστεί να ενεργήσει ως κατάσκοπος από έναν πράκτορα της Μυστικής Υπηρεσίας.
Πίσω από τις μηχανορραφίες και το κάθε άλλο παρά κολακευτικό πορτρέτο πολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας που σκιαγραφείται, ο Σαλέχ φαίνεται να πιστεύει στο πνεύμα της θρησκείας, που είναι κι εκείνο που θα υποδείξει στους υπαίτιους τα κακώς κείμενα, έστω κι αν η δράση των τελευταίων μοιραία και αναπόφευκτα -νάτος πάλι ο φαταλισμός- δεν θα είναι η ενδεδειγμένη. Χρειαζόταν λίγο περισσότερο νεύρο στο μοντάζ, ώστε να διογκωθεί το στοιχείο του θρίλερ, μολαταύτα οι έξυπνοι σεναριακοί ελιγμοί του έργου διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον και αρκούν για να βεβαιώσουν ότι έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση δημιουργού που πρέπει και αξίζει να προσεχτεί. Γιάννης Βασιλείου
Ο ακούραστος και πολυτιμημένος στο Βερολίνο Χονγκ Σανγκσού (πέρυσι είχε τιμηθεί με Αργυρή Άρκτο Σεναρίου για την «Εισαγωγή», καθώς και με το αντίστοιχο βραβείο Σκηνοθεσίας την αμέσως προηγούμενη χρονιά για τη «Γυναίκα που Έφυγε») επιστρέφει φέτος με το «The Novelist’s Film», που κέρδισε στη Μπερλινάλε την Αργυρή Άρκτο – Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής. Στην ταινία, ο Σανγκσού περιγράφει το πώς μία καταξιωμένη συγγραφέας που έχει χάσει την έμπνευσή της, αναζητά διέξοδο στην προοπτική να γυρίσει την πρώτη της ταινία.
Η εκφραστική μετάβαση της Ζουνχί μας αποκαλύπτεται μέσα από στατικά πλάνα-επεισόδια, κατά τα οποία συναντά παλιούς γνωστούς και μια δημοφιλή νεαρή ηθοποιό, πάνω στην οποία θέλει να χτίσει την ταινία της. Σε μια μηδενιστική και συνάμα απελευθερωτική δήλωση που θα μπορούσε να εκληφθεί και ως περιφρόνηση στα πανδημικά εμπόδια, ο Χονγκ Σανγκσού βάζει την ηρωίδα του να λέει στην υποψήφια πρωταγωνίστριά της πως «η ιστορία (της ταινίας) δεν έχει σημασία». Εσωστρεφές και την ίδια στιγμή παιχνιδιάρικα ανοιχτό σε ερμηνείες, το «The Novelist’s Film» προσκαλεί το κοινό να αποφασίσει το καλλιτεχνικό κίνητρο και νοηματοδότηση των ενεργειών της Ζουνχί πίσω από το υπαρξιακό πάγωμα ενός δημιουργικού μυαλού. Νεκτάριος Σάκκας
Η νέα ταινία του Μαξ Γουόκερ-Σίλβερμαν με τίτλο «A Love Song», περιγράφει αλλά δεν αυτοπεριορίζεται στα στεγανά μιας ερωτικής ιστορίας. Το αμερικανικό αυτό φιλμ που έκανε πρεμιέρα πριν μήνες στο Sundance και συμμετείχε στο βερολινέζικο Πανόραμα, έχει καταρχάς έκδηλη αγάπη για την ανοιχτωσιά του αμερικανικού τοπίου. Αν η παραπάνω πρόταση παραπέμπει λίγο σε «Nomadland», το «A Love Song» είναι εντελώς ριζωμένο σε σχέση με το φιλμ της Τζάο, καθώς εκτυλίσσεται αποκλειστικά σε γύρω από μια έρημη λίμνη του Κολοράντο (γενέτειρα του πρωτοεμφανιζόμενου Σίλβερμαν). Εκεί όπου η μοναχική Φέι έχει κατασκηνώσει, περιμένοντας καρτερικά την επίσκεψη του Λίτο, ενός παλιού της αισθήματος από το σχολείο.
Υποδειγματικό το δέσιμο της Ντέιλ Ντίκι και του Γουές Στάντι στους ρόλους δύο εξηντάρηδων που φυσούν στη θράκα του χθες για να φουντώσει το ακόμα εύφλεκτο παρόν τους, σκηνοθετική λιτότητα που λέει μόνο όσα χρειάζεται να ειπωθούν και μια υποβόσκουσα μελαγχολία που γίνεται βίωμα μέσα από την αξέχαστη φυσιογνωμία της πρωταγωνίστριας, τη γεμάτη θέρμη και κόκκο φωτογραφία του 16αριού φιλμ που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία και country μελωδίες που βγαίνουν από ένα παλιό ραδιοφωνάκι. Νεκτάριος Σάκκας
Την αυλαία της δεύτερης μέρας του φεστιβάλ ρίχνει η Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι με την τελευταία σκηνοθετική της δουλειά, «Για Πάντα Νέοι». Στα τέλη της δεκαετίας του ‘80, μια γενιά επίδοξων νεαρών ηθοποιών διαγωνίζεται για τις περιορισμένες θέσεις που προσφέρει η διάσημη Σχολή Θεάτρου Les Amandiers στη Ναντέρ, υπό την διεύθυνση των Πατρίς Σερό – τον οποίο υποδύεται ο Λουί Γκαρέλ – και Πιερ Ρομάν.
Η σκηνοθέτις αναφέρεται σε μια εποχή πολύ πριν τα κινητά και τα κοινωνικά δίκτυα, με αγνή αγάπη για την τέχνη του θεάτρου, χωρίς περισπασμούς. Ωστόσο, ανάμεσα στη νεανική ζωηρότητα και την άγνοια κινδύνου σε θέματα καταχρήσεων και παρενοχλήσεων, η Τεντέσκι αποπειράται να κρατήσει ένα ελαφρύ κλίμα, προσδίδοντας κωμικά στοιχεία σε μια coming-of-age ιστορία για τον έρωτα και την απώλεια στη σκληρή εποχή του AIDS, που θα λειτουργούσε καλύτερα αν δεν την επισκίαζαν οι έντονα μελοδραματικές σκηνές που τη συνοδεύουν. Παύλος Κυριαζής
Το ΣΙΝΕΜΑ cinemagazine.gr βρίσκεται στο 63ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (3-13 Νοεμβρίου 2022) και θα σας προσφέρει καθημερινές ανταποκρίσεις.
Διαβάστε περισσότερα:
63ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Ενημερωθείτε αναλυτικά για το πρόγραμμα
