42ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Συμφωνίες … και ασυμφωνίες

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διανύει αισίως την τέταρτη μέρα του. Μπορεί ήδη δεκάδες ταινίες να έχουν προβληθεί, μεταξύ των οποίων μερικές από τις πλέον αναμενόμενες, η επίσκεψη-αστραπή όμως της πάντα γοητευτικής Φέι Ντάναγουεϊ, έδωσε στο Φεστιβάλ την ώθηση και τη λάμψη που έλειπαν από το μάλλον υποτονικό του ξεκίνημα.

Η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός παρευρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για να παραλάβει τον τιμητικό Χρυσό Αλέξανδρο για το σύνολο της προσφοράς της στην έβδομη τέχνη, αλλά και για να παρουσιάσει το σκηνοθετικό της ντεμπούτο, τη μικρού μήκους ταινία Yellow Bird, εμπνευσμένη από τα έργα του Τενεσί Γουίλιαμς, ο οποίος μάλιστα είναι και ο αφηγητής της ταινίας.

Στο σύντομο χαιρετισμό της η πανέμορφη σταρ εξέφρασε τη συγκίνησή της για την επίσκεψή της στην Ελλάδα, “το μέρος όπου γεννήθηκε το δράμα, η τέχνη που υπηρετώ” όπως είπε χαρακτηριστικά, ενώ δεν παρέλειψε να εκφράσει, ως γνήσια Αμερικανίδα, τον “ενθουσιασμό” της για τον πόλεμο που διεξάγει η χώρα της απέναντι στην … Αυτοκρατορία του Κακού.


Περνώντας στο κύριο μενού του Φεστιβάλ, η προβολή της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του Χρήστου Δήμα σε ένα κατάμεστο Ολύμπιον, άφησε ανάμικτα συναισθήματα. Οι Ακροβάτες του Κήπου, μια ημι-αυτοβιογραφική ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του ίδιου του σκηνοθέτη, μάλλον δεν δικαίωσε τις προσδοκίες αυτών που περίμεναν μια πιο τολμηρή κινηματογραφικά προσέγγιση ενός έτσι κι αλλιώς χιλιο-ιδωμένου θέματος: τις δυσκολίες της ενηλικίωσης μιας ομάδας παιδιών στην Ελευσίνα της δεκαετίας του ’60.
Ο Δήμας, παρότι καταφέρνει να δημιουργήσει μια “μαγική” ατμόσφαιρα και να στήσει μερικές εξαιρετικές σκηνές, δίνει την εντύπωση ότι εγκαταλείπει τις πιο τολμηρές πτυχές του θέματός του για να παραδοθεί στη γοητεία της νοσταλγίας.


Πρεμιέρα έκανε χθες και ο Δεκαπενταύγουστος του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, διχάζοντας ακόμα περισσότερο το κοινό και τους κριτικούς. Άλλοι μιλούν για τη σημαντικότερη ελληνική ταινία της τελευταίας εικοσαετίας, ενώ άλλοι βλέπουν, μάλλον με απογοήτευση, έναν άλλοτε ριζοσπαστικό δημιουργό να υποκύπτει στο δέλεαρ μιας ακριβής παραγωγής που απευθύνεται πρωτίστως στο μεγάλο κοινό.
Ανεξάρτητα πάντως από τις επιμέρους διαφωνίες, αυτό στο οποίο όλοι συμφωνούν είναι ότι οι ελληνικές ταινίες φέτος αποτελούν την πιο ευχάριστη έκπληξη της διοργάνωσης.


Οι Νέοι Ορίζοντες συνεχίζουν την παράδοση του πιο επιτυχημένου τμήματος του Φεστιβάλ, προσελκύοντας ουρές θεατών στις προβολές τους. Ετσι και φέτος είδαμε να εξαφανίζονται σε ελάχιστη ώρα τα εισιτήρια της Δασκάλας του Πιάνου, του Κανταχάρ αλλά και του απολαυστικού, όπως αποδείχτηκε, μεξικάνικου Y Tu Mama Tambien. Μαναδικό. . . μελανό σημείο η διακοπή της προβολής του γαλλικού Le Souffle, που έκλεψε τις εντυπώσεις στο Φεστιβάλ Βενετίας κερδίζοντας το βραβείο Fipresci, λόγω προβλήματος με την κόπια.



Λευτέρης Αδαμίδης, Λουίζα Χριστοφίλου