Πριν η φεστιβαλική απραξία προλάβει να μεταμορφωθεί σε μελαγχολία, το 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Conn-X δίνει τη θέση του στο 21ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της «Ελευθεροτυπίας». Το οποίο παραμένει πιστό στις ευρωπαϊκές του καταβολές και προσφέρει πλούσιο και δελεαστικό πρόγραμμα .
Υπεύθυνοι για τη διασκέδασή σας θα είναι φέτος οι κινηματογράφοι Απόλλων και Μικρόκοσμος από τις 9 έως 19 Οκτωβρίου, ενώ η επιλογή κινηματογραφικών στόχων γέρνει όπως κάθε χρόνο στους ώμους του εκλεκτού κριτικού Νίνου Φένεκ-Μικελίδη. Δική σας αποστολή είναι να επικεντρωθείτε στην κατάκτησή τους, ενσωματώνοντας στην καθημερινότητά σας τουλάχιστον μια ταινία την ημέρα.
Ας ξεκινήσουμε όμως με την πρεμιέρα που μας κρατάει θέση στο ολοκαίνουργιο road movie του Νίκου Παναγιωτόπουλου, το οποίο θα προβληθεί σε παγκόσμια πρώτη. Το «Αθήνα-Κωνσταντινούπολη» κάνει oτοστόπ στο σινεμά δρόμου, υποχρεώνοντας δημιουργό και συντελεστές (Λευτέρης Βογιατζής, Αλεξία Καλτσίκη, Δημήτρης Πουλικάκος μεταξύ άλλων) να εγκαταλείψουν τις σεναριακές ανέσεις τους για χάρη ενός απογυμνωμένου εσωτερικού ταξιδιού.
Οσο για τις επιλογές σας από τα φεστιβάλ του κόσμου, είναι και φέτος πολλές. Ιδού ένα γρήγορο ξεκαθάρισμα για να μην πάτε αδιάβαστοι:
«24 City»: Μετά τις «Ακίνητες Ζωές», που χάραξαν υπόκωφα τη δική τους διακριτική πορεία στις ελληνικές αίθουσες τον περασμένο χειμώνα, ο Κινέζος Ζία Ζανγκ Κε αναμειγνύει ξανά ντοκιμαντέρ και μυθοπλασία μπαινοβγαίνοντας στο εγκαταλειμμένο καβούκι ενός παλιού εργοστασίου. Το Factory 420 ήταν μια αυτοτελής εργοστασιακή κοινότητα που άρχισε να προσελκύει εργάτες το 1958, προσφέροντας κατάλυμα, κινηματογράφους, σχολεία και αθλητικές εγκαταστάσεις σε κάθε ενδιαφερόμενο, εγκλωβίζοντας τον σε μια ιδιόμορφη φυσαλίδα, μακριά από την κινεζική πραγματικότητα. Η ταινία προβάλλεται φρέσκια από την πρεμιέρα της στο πρόσφατο φεστιβάλ Καννών.
«4 Νύχτες Με Την Αννα»: ο βετεράνος δημιουργός της «Κραυγής» επιστρέφει απρόσμενα ανανεωμένος με μια ιστορία απόκρυφου πάθους. Ο Γέρζι Σκολιμόφσκι ακολουθεί κατά πόδας τον φιλήσυχο ηδονοβλεψία του χωριού, σερβίροντας μια γνήσια ρομαντική ιστορία και ταυτόχρονα ένα συγκλονιστικό one-man-show από τον χαρισματικό (και πρωτοεμφανιζόμενο) πρωταγωνιστή.
«12»: ο Νικίτα Μιχάλκοφ, που άνοιξε βαθιές πληγές με τον «Ψεύτη Ηλιο» χωρίς να καταφέρει ποτέ να τις επουλώσει με κάτι εξίσου τρυφερό, ενορχηστρώνει ένα δράμα με ρωσική ψυχή. Διασκευάζοντας το «12 Angry Μen» του Σίντνεϊ Λιούμετ, καταφέρνει να αποσπάσει12 παθιασμένα σόλο από ισάριθμους βιρτουόζους ενόρκους, ενώ προσπαθούν να αποφασίσουν για τη μοίρα Τσετσένου πατροκτόνου. Η ταινία τον έφερε πρόσφατα υποψήφιο για το Οσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας.
«Περί Τυφλότητας»: Ιδού η ευκαιρία να διαπιστώσετε τι ακριβώς δεν πήγε καλά στην ταινία-εναρκτήριο λάκτισμα των φετινών Καννών και πόσο πραγματικά διαφέρει από το ομώνυμο και βραβευμένο με Νόμπελ λογοτέχνημα του Ζοζέ Σαραμάνγκο. Σε κάθε περίπτωση, η ευθύνη βαραίνει τους ώμους του Φερνάρντο Μεϊρέλες που ανέλαβε να μεταφέρει μια ξαφνική επιδημία ομαδικής τυφλότητας στη μεγάλη οθόνη, διχάζοντας τον κινηματογραφικό κόσμο στα δύο.
Αν προτιμάτε το οργανωμένο έγκλημα, μπορείτε πάντοτε να επιτεθείτε στα αφιερώματα, με αφετηρία τα χαρακτηριστικά νουάρ του Αλέν Κορνό («Ολα Τα Πρωινά Του Κόσμου»). Ξεκινώντας την καριέρα του από τη μουσική, ο Γάλλος σκηνοθέτης πήρε το σκηνοθετικό βάπτισμα του πυρός πλάι στον Κώστα Γάβρα στο «Κατάσταση Πολιορκίας» όπου γνώρισε και τον αγαπημένο του μελλοντικό πρωταγωνιστή, Ιβ Μοντάν. Η βαθιά εκτίμηση του Κορνό για την αισθητική του νουάρ τροφοδότησε τη φιλμογραφία του με συναρπαστικό σκοτάδι, απαριθμώντας κλασικές στιγμές όπως: «Ο Σκληρός Νόμος Του Επιθεωρητή Φερό».
Ας είμαστε ειλικρινείς όμως: αν υπάρχει μια ενότητα που θα τραβήξει αμέσως την προσοχή σας, αυτή θα είναι σίγουρα το «Σεξ και Ερωτας στον Κινηματογράφο». Ανατρέχοντας σε ολόκληρη την κινηματογραφική εικονογραφία του πάθους, η ρετροσπεκτίβα επιλέγει προσεκτικά άλλοτε σπάνια και άλλοτε καταξιωμένα δείγματα λαγνείας: Η σουρεαλιστική «Χρυσή Εποχή» δίνει τη θέση της στο ώριμο «Σκοτεινό Αντικείμενο Του Πόθου» του Μπουνιουέλ, ενώ ο Βαλέριαν Μπόροβτζικ μας παρασύρει στο αξιοπερίεργο «Γκότο, Το Νησί Του Ερωτα», πολύ πριν επιδοθεί στις γνωστές του κτηνωδίες («Το Κτήνος»). Πρόκειται για την πρώτη μεγάλου μήκους απόπειρα του πάλαι ποτέ animator, ένα αιθέριο σουρεαλιστικό παραμύθι που θέλει μια φασιστική κυβέρνηση απομακρυσμένου νησιού να πέφτει, λόγω υπέρμετρου πόθου και προδοσίας. Γυρισμένο στα επίπεδα σκηνικά ενός παλιού εργοστασίου, το «Γκότο, Το Νησί του Ερωτα» συγγενεύει περισσότερο με το animation, αλλά κατοικείται αποκλειστικά από ανθρώπους. Εξίσου αντισυμβατικό υπόσχεται να είναι και το άπαιχτο στη χώρα μας «Βlind Βeast» του ιδιοσυγκρασιακού camp Γιαπωνέζου Γιασούζο Μασουμούρα. Στα εγκαίνια μοδάτης γκαλερί, διάσημο φωτομοντέλο πιάνει μυστηριώδη άντρα να χαϊδεύει άγαλμά της. Σύντομα ανακαλύπτει ότι πρόκειται για τυφλό καλλιτέχνη που διατηρεί εκκεντρικό στούντιο διακοσμημένο με ανθρώπινα μέλη (ιμιτασιόν!) και μια αρρωστημένη σχέση εξάρτησης με τη μητέρα του.
Η ματιά των κλασικών επί του ιδίου θέματος δεν υστερεί καθόλου σε ερωτισμό, με τον Τζόζεφ φον Στέρνμπεργκ να ορκίζεται ότι «Ο Διάβολος Είναι Γυναίκα» και τη Ρίτα Χέιγουορθ να κάνει για άλλη μια φορά το θρυλικό στριπτίζ της στην «Τζίλντα». Αν οι δύο παραπάνω τίτλοι είναι ήδη καταγεγραμμένοι στο κινηματογραφικό ιστορικό σας, τότε θα πρέπει οπωσδήποτε να τους συμπληρώσετε με το σχετικά άγνωστο «Πίτερ Ιμπετσον»- ελεγεία εποχής στον εξιδανικευμένο έρωτα με τον Κάρι Γκραντ, φυλακισμένο για έναν τυχαίο φόνο, να συναντά την αγαπημένη του στα όνειρά του! Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του Πανοράματος:
