Όπως σωστά έχει γραφτεί, το αντίθετο του ρατσιστή δεν είναι ο μη ρατσισμός αλλά ο αντι-ρατσισμός. Και πέρα από επανάληψη λέξεων ή τσιτάτων που πολλούς ενοχλούν («γιατί ενοχλούνται;» πρέπει να διερωτηθούν, η πολιτική αποτυχία δεν θίγει την απαίτηση, θίγει τους πολιτικά αποτυχημένους), η ουσία παραμένει: Είμαστε δικαιωματικά όλοι ίσοι, «κατοικούμε όλοι τον ίδιο πλανήτη» και ο σεβασμός στη ζωή όλων μας είναι το θεμελιώδες στοιχείο του να είσαι άνθρωπος. Και παρότι μέχρι πρόσφατα μεγαλώναμε θεωρώντας το αξιωματική αλήθεια, είναι η ώρα να γυρίσουμε στην αρχή και να επιχειρήσουμε να το αποδείξουμε εκ νέου.
Το Vox δημοσίευσε μια λίστα 11 ταινιών που θέμα τους είναι ο ρατσισμός στην Αμερική. Ο παιδευτικός τους ρόλος είναι σημαντικός, δάσκαλοι κάθε είδους ας τις λογαριάσουν στη φαρέτρα τους γιατί ο «πόλεμος» της Παιδείας πρέπει να κερδηθεί.
«Did you Wonder who Fired the Gun?» (2017) του Τράβις Γουίλκερσον
Το ντοκιμαντέρ ενός λευκού που γυρίζει στην πατρογονική του Αλαμπάμα για να διερευνήσει το πώς ο προπάππους του σκότωσε έναν μαύρο πίσω στο 1946. Η αναγκαία ευαισθησία, ο συγκλονισμός, η συνειδητοποίηση μιας βαθιάς ρίζας του κακού.
«Κάνε το Σωστό» (1989) του Σπάικ Λι
Την έχετε δει πολλοί, δεν την έχετε δει οι περισσότεροι. Δυστυχέστατα προφητική, αλλά βέβαια κι αυτή πληροφορημένη από την επίγνωση μιας φυλετικής βίας εκατονταετιών. «Μυθοπλαστικό» εγχειρίδιο στα χέρια κάθε δασκάλου που καλείται να κάνει σωστά τη δουλειά του.
«Τρέξε!» (2017) του Τζόρνταν Πιλ
Αν και όχι για όλα τα στομάχια, το ντεμπούτο του Τζόρνταν Πιλ έχει ένα μυθπλαστικό νυστέρι που βρίσκει τον μυελό της παθογένειας στην καρδιά μιας φαινομενικά προοδευτικής νοοτροπίας (όχι μόνο στην Αμερική). Στην ιχνηλάτηση του Κακού σήμερα, η ταινία βρίσκει κέντρο που δεν πρέπει να εξωραΐζεται από την περιβολή της μυθοπλασίας.
«Hale County, This Morning, This Evening» (2018), του ΡαΜέλ Ρος
Υποψηφιότητα για Όσκαρ Ντοκιμαντέρ το 2019, μια σκόπιμη, έξοχη, λυρική ματιά πάνω στην καθημερινότητα των μαύρων στην Κομητεία του Χέιλι στην Αλαμπάμα που ξαναγράφει το λεξικό του τί θα πει να είσαι μαύρος και επαναπροσδιορίζει το πώς καταδεικνύεται η ζωή και το βλέμμα των μαύρων στο σινεμά.
«The Hate U Give» (2018) του Τζορτζ Τίλμαν Τζούνιορ
Άλλη μια μυθοπλασία που από τη μια εξοικειώνει κι από την άλλη διαμηνύει προς πάσα κατεύθυνση. Οικογενειακό δράμα, κοινωνική τραγωδία και ιστορία ενηλικίωσης με θέμα τον πυροβολισμό ενός μαύρου που γίνεται εθνικό θέμα.
«Δεν είμαι ο Νέγρος σου» (2016) του Ραούλ Πεκ
Όπως γράφουμε εδώ: «αν ταινίες σαν το «Moonlight» είναι μια φορά αναγκαίες, το «Δεν Είμαι ο Νέγρος Σου» είναι το σχεδόν επιβεβλημένο, σπάνιας ουσίας και πυκνότητας μάθημα Ιστορίας που οφείλουμε όχι μόνο στους εαυτούς μας, αλλά και στις γενιές που θα ακολουθήσουν».
«Αν η Οδός Μπιν Μπορούσε να Μιλήσει» (2018) του Μπάρι Τζένκινς
Όπως και από πάνω, έτσι κι εδώ ο λόγος πρώτα στον Τζέιμς Μπάλντγουϊν για μια ιστορία που βλέπει εκ των έσω την δυσκολία του να είσαι μαύρος (αλλά και την ποίηση, πρόκειται για μια όμορφη ταινία), την εκ γενετής διαπλοκή κοινωνίας, αστυνομίας και ακατάπαυστης έντασης με την οποία προσπαθείς να ζήσεις αυτά που άλλοι έχουν δεδομένα.
«Loving» (2016) του Τζεφ Νίκολς
Διαφυλετικός έρωτας, μια ιστορία-ορόσημο του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ένα έργο που μετατρέπει το πολιτικό σε προσωπικό ή, καλύτερα, καταδεικνύει τους άρρηκτους δεσμούς ανάμεσα στα δύο.
«Quest» (2017) του Τζόναθαν Ολσέφσκι
Χωρίς ίδια γνώμη του υπογράφοντος, ένα ντοκιμαντέρ που γυριζόταν επί δέκα χρόνια, σε στιλ σινεμά-βεριτέ, για μια οικογένεια στην βόρεια Φιλαντέλφια που λειτουργεί στο υπόγειο του σπιτιού της ένα στούντιο ηχογραφήσεων και χτυπιέται από την τραγωδία. Κατά το Vox συλλαμβάνει την ατμόσφαιρα της περασμένης δεκαετίας, την ελπίδα και τον πόνο της, μαζί με την γενική αίσθηση της Αμερικής του Ομπάμα.
«Rat Film» (2016) του Τίο Άντονι
Τί σχέση έχουν τα ποντίκια, καταδιώκτες τους, η ευγονική και ο εκτεταμένος διαχωρισμός των σπιτιών στην Βαλτιμόρη; Το πόση σημασία έχουν οι άνθρωποι για την κεντρική διοίκηση μπορεί να αποκαλυφθεί από πληροφορίες που δεν φανταζόσουν ποτέ ότι μπορεί να συνδεόνται.
«Selma» (2014) της Άβα Ντιβερνέ
Η βασική ταινία «μυθοπλασίας» πάνω στη ζωή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στο απόγειο της δράσης και της δόξας του, την ιστορική περίοδο της Πορείας από την Σέλμα στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα. Πολυσυζητημένο και επιδραστικό σε βαθμό που οι κινηματογραφικές ενστάσεις να υποκλίνονται στην ιστορική σημασία.
