Ήταν προδιαγεγραμμένο. Δεν το λέμε τώρα που η προφητεία εκπληρώθηκε, το λέμε και το γράφουμε την τελευταία τετραετία που μας χωρίζει από το «No Time To Die», μια επαρκή ταινία και ένα θεμελιωδώς εσφαλμένο (αντι)Μποντ που ουσιαστικά μετέτρεψε σε μια στιγμή έναν αιωνίως 35χρονο πράκτορα σε υπερηρωικό χαρακτήρα IP. (Έμμεσα το περιμένουμε ήδη από την εποχή του αριστουργηματικού «Skyfall»). Αν ο Μποντ πεθαίνει, και ένα franchise που βγάζει λεφτά (περίπου 8 δις δολάρια) δεν μπορεί ποτέ να παυθεί, τότε θα πρέπει να παιχθεί ένα…(μαρβελικό) Endgame και η χολιγουντιανή κβαντική φυσική να πάρει τα ηνία του χρόνου.
Ήταν δυνατόν να παραμείνει ο Μποντ αυτό που ξέραμε οι παλαιότεροι (και γνήσιοι) λάτρεις του. Η απάντηση δεν είναι απαραίτητα αρνητική. Θα χρειαζόταν μια διαφορετική κίνηση μετά το «Spectre», τακτικά μιλώντας, θα χρειαζόταν σιδερένια ηγεσία από την Οικογένεια, στρατηγικά μιλώντας. Όμως η Μπάρμπαρα Μπρόκολι, κόρη του θρυλικού παλαιοπαραγωγού Κάμπι Μπρόκολι που μαζί με τον Χάρι Σάλτζμαν έφτιαξαν τον κινηματογραφικό 007, και (ατυχώς!) ο ετεροθαλής αδελφός της, Μάικλ Γουίλσον (από τον οποίον περιμέναμε σαφώς μια υψηλότερη στάση), παρότι αμφότεροι κράτησαν όσο άντεξαν έναν αδιανόητο σήμερα τρόπο παραγωγής, δεν θέλησαν να πάρουν το πιο μεγάλο ρίσκο της ιστορίας του πράκτορα και να τον κρατήσουν στη ζωή. Αυτό θα περιελάμβανε μια άλλη ταινία αντί του «No Time to Die». Κάνοντάς το συνέταξαν την διαθήκη τους και, μόλις, χθες το "κατάλαβαν" δίνοντας τον έλεγχο του 007 στον Τζεφ Μπέζος και το σινάφι του.
Φυσικά μια τέτοια ιστορία θέλει σελίδες επί σελίδων για να περιγραφεί. Αντικειμενικά βλέποντάς το, η Οικογένεια θα έπρεπε να σταθεί κυματοθραυστικά σε μια εποχή που τίποτα στην κινηματογραφική βιομηχανία δεν συμβαίνει όπως έμαθαν, ήθελαν και, ίσως, προτιμούν. Αυτοί έβλεπαν μεγάλες, αυστηρά κινηματογραφικές παραγωγές, αραιές χρονικά, events κανονικά. Η Amazon μπορεί να κάνει spinoff με την Μάνιπενι και origin story του Μπλόφελντ. Αυτοί ήθελαν χρόνο, λεφτά, λεπτομέρειες, έλεγχο (και τα είχαν όλα), η Amazon θα κάνει δύο τηλεοπτικές σειρές τον χρόνο.
Με την κίνηση αυτή (ο Γουίλσον, 82, τα παρατάει, η Μπρόκολι, 64, εξακολουθεί ως παραγωγός) μια, έστω στα χαρτιά, τελευταία αριστοκρατία που θα μπορούσε να υπάρχει στην έννοια του franchise λερώνει το αίμα της και σταματά εδώ. Ούτε πολυτελή σετς, ούτε μεγάλα σάουντρακ, ούτε stunts γεγονότα. Ούτε κλασικές σεκάνς, ούτε αξέχαστα one liners, ούτε παραμυθένιες τοποθεσίες. Δεν υπάρχει και ο κόσμος να τα υποστηρίξει, αυτά τα πράγματα δεν λένε τίποτα σε οθόνες μονοψήφιων ιντσών και ακουστικάκια. «The movies got smaller», όπως θρυλικά διέβλεπε ο Μπίλι Γουάιλντερ.
Κατά μία έννοια εδώ εσωκλείεται και μια μεγάλη ιστορία καπιταλισμού. Αυτό που ξεκίνησε σαν b movie για τα drive in, άρχισε να μεγαλώνει και σιγά-σιγά, να υποδουλώνεται στον μυστηριώδη κανόνα του καπιταλισμού (και των καρχαριών) που λέει ότι αν δεν μεγαλώνεις πεθαίνεις. Ο Μποντ ήταν στα καλύτερά του όσο παρέμενε b movie στην καρδιά, τεντώνοντας δηλαδή σε mainstream διαστάσεις βασικές αρετές του b (που είναι η δράση, το είδος, η υπαγωγή στους νόμους μικροκουλτούρων). Με την εποχή Κρεγκ -και την είσοδο ενός πραγματικού auteur στο τιμόνι (Σαμ Μέντες) – o Μποντ μεταμορφώθηκε σε κάτι οριακά «μη Μποντ» με μόνη συγκολλητική ουσία έναν δημιουργό που ήξερε άριστα πώς να παίξει με τους νόμους αυτούς. Όμως πλέον, καθώς η εποχή έχει αλλάξει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στην 63χρονη ιστορία της σειράς, αυτό που κάποτε ήθελε απλά λόγο και γροθιά στο τραπέζι σήμερα είναι πρακτικά αδύνατον. Ο λόγος και η γροθιά είχαν ένα τεράστιο κοινό πίσω τους. Σήμερα το κοινό αυτό δεν πάει πια στον κινηματογράφο. Το τέλος ήταν μοιραίο.
Πας ενδιαφερόμενος και για κάποιες πιο τεχνικές προεκτάσεις του θέματος, μπορεί να μεταφερθεί εδώ, στο δημοσιογραφικά ορθό άρθρο του Variety, ενώ εδώ υπάρχουν και οι ευχές και τα συγχαρητήρια του Ντάνιελ Κρεγκ για την κίνηση. Στα λοιπά τα αντίο μας στον 007 τα έχουμε πει από χρόνια, ξέρουμε τι θα βάλουμε να δούμε όταν θέλουμε να βρουμε την υγειά μας.
