Είναι η εποχή των στρογγυλών τραπεζιών του Hollywood Reporter, με άλλα λόγια μια πρώιμη – αν και όχι τόσο πρώιμη – ένδειξη των οσκαρικών πεντάδων σε κάθε κατηγορία της οποίας επίλεκτα μέλη τα λένε στην κάμερα του HR. Για φέτος αυτή είναι η εξάδα, θα ήταν 7άδα αν η Σάντρα Ούλερ της «Ανατομίας μιας Πτώσης» ήταν παρούσα και ίσως 8άδα αν η Νάταλι Πόρτμαν (μυστηριωδώς αντί της Τζούλιαν Μουρ) έφερνε το «May December» στην συζήτηση. Η παρούσα πεντάδα μια φορά, μείον η Μπένινγκ δηλαδή, είναι ένα πολύ καλό στοίχημα για την κατηγορία.
Είναι μια κεφάτη, αναλογικά εξομολογητική και άνετη κουβέντα, με τις κυρίες να είναι όλες τους εκείνο που εκπέμπουν εν γένει ως ηθοποιοί – γεγονός που βέβαια που σε κάνει να θες να «τρέξεις» κάποιες όταν μιλούν και να παρακολουθήσεις με ενδιαφέρον άλλες. Ασφαλώς και η ταινία που υποστηρίζουν βοηθά ή δεν βοηθά καθεμιά τους στο με πόση προσήλωση παρακολουθούνται.
Στα ενδιαφέροντα της κουβέντας είναι η σχεδόν κοινή τους εμπειρία «ζήλειας» ανδρικών ρόλων, στην κοινή τους πεποίθηση ότι το σινεμά οφείλει να δώσει στις γυναικείες ερμηνείες ανάλογο υλικό ώστε αυτό να εξισορροπηθεί μέσα στον χρόνο, η δουλειά κάποιων (Μάλιγκαν, Μπένινγκ) με το υλικό των πραγματικών ανθρώπων που υποδύονται, το ιστορικό βάρος που πέφτει στους ώμους κάθε φορά που η Λίλι Γκλάντστοουν εμφανίζεται, το ότι η μαμά της Γκρέτα Λι αισθάνθηκε ότι η κόρη της την υποδύθηκε (!!), οι απαντήσεις τους στην ερώτηση του πώς θα περιέγραφαν τη δουλειά τους σε ένα 5χρονο παιδί, καθώς και διασκεδάσεις που μπορείς να απολαύσεις σε ερωτήσεις όπως αν ήσουν εποχή της Τείλορ Σουίφτ ποια εποχή θα ήσουν, ή ποιο είναι το πιο σύνηθες emoji που χρησιμοποιείτε στο τηλέφωνο σας.
Ολόκληρη η σχεδόν ωριαία κουβέντα βρίσκεται εδώ:
