Μέχρι το 2011, όπου και το «Δέντρο της Ζωής» του βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών, ο Τέρενς Μάλικ είχε καταφέρει να κάνει 4 ταινίες -και για πολλούς μια αξιοζήλευτη φιλμογραφία- μέσα σε 30 χρόνια, να παραμένει σχεδόν εξαφανισμένος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και μένει επικεντρωμένος στο σινεμά του και στην προετοιμασία ενός κατά πως φαίνεται για τον ίδιο έργο ζωής με το «Δέντρο της Ζωής».
Ο άνθρωπος και η σχέση του με τη φύση ήταν ανέκαθεν αυτό που ενδιέφερε τον 70χρονο πλέον Αμερικανό δημιουργό. Αχνά στα πρώτα του βήματα με μια «ήρεμη» ανάγνωση πάνω στον μύθο του «Μπόνι και Κλάιντ» με το «Badlands», πιο λυρικά αργότερα με το «Days of Heaven», όπου τα χρώματα της φύσης ποτίζουν την ψυχοσύνθεση των ηρώων του, που τους αφήνει να σιγοκαίγονται από πόθο και αγάπη.
Και κάπου εκεί -το 1978- ο Μάλικ τραβάει μια γραμμή, γυρίζει την πλάτη στην κινηματογραφική παραγωγή, και αφήνει στο κενό μια καριέρα που πολλοί περίμεναν να τους δώσει το τρίτο αριστούργημα για να τον στέψουν τον πλέον ελπιδοφόρο Αμερικανό κινηματογραφιστή.
Η επιστροφή του περιμένει 20 ολόκληρα χρόνια και ζωντανεύει μέσα από τα συντρίμμια και την άγρια ομορφιά ενός πολέμου όπου βασανίζει ψυχές και συναισθήματα στην πανέμορφη εικαστικά «Λεπτή Κόκκινη Γραμμή» και λίγο αργότερα αναμοχλεύοντας τις ρίζες ενός έθνους στον «Άγνωστο Κόσμο» ή τις ρίζες της ανθρωπότητας στο «Δέντρο της Ζωής».
Από το vimeo και τη Kogonada, απολαύστε τον κόσμο του Τέρενς Μάλικ.
