Η μεγαλύτερη ουρά του φετινού φεστιβάλ σχηματίστηκε έξω από το Palais χθες το βράδυ, πριν από την προβολή της ταινίας του Ντέιβιντ Λιντς Mulholland Drive. Μετά από μια αναμονή που έφτασε σχεδόν την μιάμιση ώρα, μπήκαμε στην αίθουσα και βγήκαμε εντυπωσιασμένοι, προβληματισμένοι και, κυρίως, με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μας για το τι είδαμε στην οθόνη τις δυο ώρες και τα είκοσι έξι λεπτά που προηγήθηκαν.
Mulholland Drive by Ντέιβιντ Λιντς
Το Mulholland Drive μοιάζει με αίνιγμα που δεν έχει λύση. Το φιλμ ξεκινά με την ιστορία μιας γυναίκας, η οποία γλιτώνει από τους υποψήφιους δολοφόνους της χάρη σε ένα αυτοκινητικό. Εχοντας χάσει την μνήμη της, βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα σπίτι στο Λος Αντζελες και μαζί με την ένοικό του θα προσπαθήσουν να βρουν απαντήσεις για το ποια είναι και για το τι της συνέβη. Παράλληλα, ένας ανερχόμενος σκηνοθέτης, ο οποίος ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του τον απατά, δέχεται πιέσεις για να δώσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της καινούργιας του ταινίας σε μια άγνωστη ηθοποιό. Και ενώ η πλοκή πυκνώνει και το φιλμ προετοιμάζει το θεατή για τις “απαντήσεις”, ένας μυστηριώδης κάουμποϊ, ένας σκοτεινός άντρας και κυρίως η παράδοξη φαντασία του σκηνοθέτη, διαλύουν κάθε έννοια λογικής και συνέχειας.
Αινιγματική, απόκοσμη και ταυτόχρονα ερεθιστική, η ταινία δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο παρά να δεχθείς την άναρχη πορεία της ιστορίας ως την μόνη δυνατή. Ένα φιλμ αναμφίβολα εντυπωσιακό, αλλά τόσο δύσκολο στην αποκρυπτογράφησή του από τον θεατή, όσο η Γραμμική γραφή Β από ένα χρυσόψαρο. . .
Va Savoir του Ζακ Ριβέτ
Από την άλλη, το Va Savoir του Ζακ Ριβέτ, το οποίο προβλήθηκε την Πέμπτη το πρωί, δεν ήταν ούτε τόσο αινιγματικό ούτε τόσο ενδιαφέρον. Πρόκειται για την ιστορία μιας ιταλικής θεατρικής ομάδας που ταξιδεύει στο Παρίσι για μια παράσταση και της μόνης Γαλλίδας ηθοποιού που ξανασυναντά εκεί τον πρώην φίλο της, η οποία αποτελεί δείγμα ενός μεστού, πλην ακαδημαϊκού σινεμά. Αν και δεν μπορείς να του προσάψεις σημαντικά ψεγάδια, η ακαμψία και η παντελής έλλειψη φρεσκάδας αρκούν για να αποθαρρύνουν κάθε θετική προδιάθεση.
Ζαν Λικ Γκοντάρ και Τσάι Μινγκ Λιανγκ
Ανάλογα συναισθήματα άφησε και η καινούρια ταινία του Ζαν Λικ Γκοντάρ Eloge D’ Amour, αποδεικνύοντας, ότι το “νέο κύμα” του γαλλικού σινεμά βρίσκεται πολύ μακριά από τον σύγχρονο κινηματογράφο.
Όμως, ακόμη πιο απογοητευτικός, υπήρξε ο αγαπημένος των μεγάλων φεστιβάλ, Τσάι Μινγκ Λιανγκ. Παρά τις φιλόδοξες προθέσεις του να κάνει μερικές εύστοχες παρατηρήσεις πάνω στην φύση του χρόνου, με το What Time Is it There αναλώθηκε σε μια σκηνοθεσία που ήταν επιδεικτικά συγκρατημένη και μια ελλειπτική ιστορία που προσπαθούσε με ασύνδετα στιγμιότυπα και σιωπές να εφεύρει το νόημα εκεί που δεν υπήρχε. Παρ όλα αυτά, κάποιοι υποστηρίζουν, πως το φιλμ έχει αρκετές πιθανότητες να κερδίσει ένα από τα βραβεία. Οι υπόλοιποι ελπίζουμε, ότι η κριτική επιτροπή θα αγνοήσει αυτό το ετοιματζίδικο, βαρετό, κατασκευασμένο για φεστιβαλική χρήση μόνο “προϊόν”.
Τι άλλα νέα;
Διαψεύδοντας τις φήμες που ήθελαν μια ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο να προβάλλεται δίχως πρότερη ανακοίνωση στο φεστιβάλ, ο auteur εγκατέλειψε το γαλλικό θέρετρο για την πατρίδα του. Ελπίζουμε γρήγορα να φύγει και το αφεντικό της Miramax, Χάρβεϊ Γουαινστάιν. Οι δρόμοι της πόλης των Καννών είναι γεμάτοι από κόπρανα σκύλων (όχι ότι αυτό έχει καμία σχέση με τα παραπάνω).
Συνεχίζοντας με τις αναχωρήσεις, η Εμανουέλ Μπεάρ εγκατέλειψε επίσης τις Κάννες (και μάλιστα με περισσή βιασύνη), ακυρώνοντας αρκετές από τις συνεντεύξεις που είχε προγραμματίσει για την ταινία της Κατρίν Κορσινί La Repetition , όπου πρωταγωνιστεί. Φήμες τη θέλουν να εγκαταλείπει την πόλη μόλις …είδε την ταινία
Αντίθετα, ο Αιδεσιμότατος Τζέσε Τζάκσον έφτασε την Τετάρτη στην πόλη, όχι για τα πάρτι ή για να φωτογραφηθεί με τις στάρλετ (φωτογραφήθηκε μόνος του), αλλά για να παραστεί στην προβολή του ντοκιμαντέρ του Ερικ Γουίλιαμς Country Preacher που έχει ως θέμα τον ίδιο. Πάντως, αν κρίνουμε από την προσέλευση των υποψήφιων αγοραστών στην προβολή, δεν είναι πολλοί από τους “αμαρτωλούς” επισκέπτες των Καννών που βιάζονται να σώσουν την ψυχή τους…
Ο Αλεξάντερ Σοκούροφ , του οποίου η ταινία Taurus προβάλλεται την Πέμπτη στο διαγωνιστικό (αν και σύμφωνα με τις φήμες είχε απορριφθεί από το περασμένο φεστιβάλ Βερολίνου), και ο Μάρτιν Σκορτσέζε πρόκειται να συνεργαστούν σ’ ένα φιλόδοξο σχέδιο. Η ταινία που σκοπεύουν να κάνουν, ως σκηνοθέτης ο πρώτος και παραγωγός ο δεύτερος, θα γυριστεί σε μία μόνο λήψη (!) διάρκειας 90 λεπτών, η οποία θα ταξιδεύει στο μουσείο Ερμιτάζ ξεκινώντας από το υπόγειο και καταλήγοντας στην ταράτσα. Ενδιάμεσα δεκάδες ηθοποιοί και χορευτές θα αναπαριστούν σκηνές από την ιστορία του 20ου αιώνα, ενώ η κάμερα θα εστιάζει και στα αριστουργήματα που κρέμονται στους τοίχους του μουσείου. Με άλλα λόγια τα λέμε πάλι του χρόνου. . .
9/5
10/5
11/5
12/5
13, 14/5
15/5
Διαβάστε αναλυτικά το πρόγραμμα του Φεστιβάλ.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
