Σε ένα φτωχικό χωριό, ένας άνδρας επιστρέφει. Η υποδοχή των κατοίκων προδίδει ότι έλειπε καιρό και δεν είναι ακριβώς καλοδεχούμενος, η μουδιασμένη αντίδραση της γυναίκας του, όμως, οφείλεται σε ένα άλλο, πολύ πιο σοβαρό, ένοχο μυστικό που σύντομα θα φανερωθεί, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα την σκοτεινή πλευρά και των δύο.
Ο Γιώργος Φουρτούνης μεταφέρει στο σινεμά το ομότιτλο διήγημα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη σε μια μικρού μήκους ταινία με λιτή αφήγηση, μεγάλη αυτοπεποίθηση στις σιωπές της και τον αργό ρυθμό της, αλλά τελικά με πολλή τέχνη στον τρόπο με τον οποίο ξεδιπλώνει την ιστορία της και απαιτεί από το κοινό να αποκρυπτογραφήσει τα όσα συμβαίνουν μέσα από τα (φαινομενικά μόνο) ήρεμα πλάνα της. Με αφορμή την προβολή της ταινίας, που κέρδισε το πρώτο βραβείο μυθοπλασίας στο 34ο Φεστιβάλ της Δράμας, στο αυριανό αφιέρωμα του Athens Open Air Film Festival σε βραβευμένες μικρού μήκους ταινίες, μιλήσαμε στον σεναριογράφο και σκηνοθέτη για την δημιουργία και το ύφος της ταινίας, αλλά και τα μελλοντικά του πλάνα.
Γιατί διάλεξες το συγκεκριμένο διήγημα; Είδες κάτι το κινηματογραφικό σε αυτό, ή ήταν κάποια στιγμή ή εικόνα της ιστορίας που σε τράβηξε περισσότερο;
Το διήγημα του Θεοτόκη είναι ένα σπάνιο παράδειγμα αφηγηματικής συμπύκνωσης. Έτσι ήταν μια πρόκληση βασισμένοι σε αυτό το διήγημα να μεταφέρουμε κάτι ανάλογο κινηματογραφικά. Κάτι που μου έκανε εντύπωση ήταν πως αρκετό καιρό μετά από την πρώτη ανάγνωση είχα την αίσθηση πως το διήγημα είχε μόνο μία ατάκα: αυτή του φινάλε.
Ήταν το ίδιο το διήγημα που υπαγόρευσε τις μεγάλες σιωπές, την συγκρατημένη αφήγηση και τους αργούς ρυθμούς; Ήταν ένα ρίσκο αυτές οι τόσο απαιτητικές για έναν σκηνοθέτη επιλογές ή είναι μια ιστορία που μόνο έτσι μπορεί να ειπωθεί, πιστεύεις;
Έχω την αίσθηση πως ναι. Σίγουρα ήταν μια προσωπική οπτική στο διήγημα, αλλά με έναν τρόπο το να μην προδώσεις το ειδικό βάρος του διηγήματος σε μια ταινία μικρού μήκους χρειαζόταν ρίσκα στο ρυθμό, στη διάρκεια των πλάνων ακόμα και στον τρόπο αφήγησης πράγμα μοιραίο μιας και η λογοτεχνία με τον κινηματογράφο έχουν διαφορετικά μέσα.
Μίλησε μας λίγο για τον τόπο που διάλεξες ως φόντο για την ιστορία. Είναι επίτηδες ασαφές το πότε διαδραματίζεται η ιστορία, σωστά;
Το άχρονο περιβάλλον ήταν στο σχέδιο μας από την αρχή. Βέβαια υπάρχει μια μετεμφυλιακή χροιά εξαιτίας της τοποθεσίας (στα Κορέστεια έξω από την Καστοριά), όμως το βασικό μας ζητούμενο ήταν να συνθέσουμε ένα κόσμο απομονωμένο, ερειπωμένο, μια αίσθηση αποκάλυψης κι όχι να κάνουμε μια ταινία μιας συγκεκριμένης περιόδου.
Τα χωριά αυτά δεν τα ήξερα, ούτε η καταγωγή μου είναι από εκείνα τα μέρη. Τα γνώρισα για την ταινία. Είναι ένας μοναδικός χώρος που μόνο από κοντά μπορείς τον νιώσεις ιδανικά. Γνώρισα κι ανθρώπους εκεί που με βοήθησαν με κάθε τρόπο κι ελπίζω κάποια μέρα να τους το ανταποδώσω.
Ποιος ο απολογισμός από την δεύτερη αυτή δουλειά σου; Κάνεις σχέδια για μεγάλου μήκους πρότζεκτ;
Κάποια πράγματα έγιναν καλά και κάποια άλλα θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα. Ύστερα από χρόνια θα μπορώ να είμαι πιο αντικεμενικός. Σίγουρα για μια ανεξάρτητη ταινία από μια χούφτα παιδιά (τότε) η ταινία πήγε πολύ καλά. Το πρόσημο είναι θετικό, νομίζω.
Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που έκανα δικό μου γύρισμα κι αισθάνομαι σκουριασμένος. Υπάρχουν κάποια πράγματα στο μυαλό μου για διάφορα πρότζεκτ στα οποία σίγουρα είναι και μια μεγάλου μήκους. Ελπίζω σύντομα να ξεκινήσουμε και πάλι.
Το «Πίστομα» θα είναι μία από τις βραβευμένες μικρού μήκους ταινίας του φεστιβάλ Δράμας που θα προβάλλει το Athens Open Air Film Festival αύριο Δευτέρα στις 21:00 – μάθετε εδώ περισσότερα για την προβολή.
