Το «Όταν θα Μεγαλώσω», που έκανε την εμφάνισή του στη ΝΕΡΙΤ εδώ και ένα μήνα περίπου, αποτυπώνει, μέσα σε δίλεπτα κλιπάκια εμβόλιμα στο καθημερινό πρόγραμμα της κρατικής τηλεόρασης, τις απαντήσεις μικρών παιδιών από όλη την Ελλάδα στην πιο απλή – και πιο συχνή – ερώτηση των παιδικών μας χρόνων, το αιώνιο «Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις».
Το «Όταν Μεγαλώσω» επιμελείται η Δώρα Μασκλαβούνου, η οποία έχει αναλάβει και την σκηνοθεσία της σειράς εκπομπών μαζί με τον Γρηγόρη Ρέντη, και τη μουσική υπογράφει ο Νίκος Κυπουργός.
Την παραγωγή έχουν αναλάβει ο Κωνσταντίνος Κοντοβράκης και ο Γιώργος Καρναβάς, με τον τελευταίο να δηλώνει πως του «φάνηκε εξαιρετική η προσέγγιση για κάτι τόσο απλό αλλά και σπουδαίο, το να χτιστεί ένα ψηφιδωτό της χώρας μέσα από μικρά παιδιά και των ονείρων αυτών, με την διαδικασία παραγωγής της ΝΕΡΙΤ να είναι ευχάριστη εμπειρία και άψογη από κάθε άποψη».
Επεισόδιο της εκπομπής «Όταν Μεγαλώσω».
Το cinemag.gr μίλησε με την Δώρα Μασκλαβούνου, που σκέφτηκε και υλοποίησε το σχέδιο για λογαριασμό της ΝΕΡΙΤ.
Πόσο εύκολο ήταν να «πείσετε» παιδιά μικρά σε ηλικία να μιλήσουν μπροστά στην κάμερα;
Τα παιδιά θέλουν ό,τι τους ζητάς, να είναι απλό και εύληπτο. Το αντιλαμβάνονται αμέσως κι αν τα πείσεις ότι ενδιαφέρεσαι εσύ πρώτος γι' αυτό που τα απασχολείς, είναι θετικά και γενναιόδωρα.
Υπήρξαν στιγμές που τα παιδιάς σάς εξέπληξαν με τις απαντήσεις και τον αυθορμητισμό τους;
Συνέχεια. Σου λέει ο Αντώνης «θα πάω στη σχολή πυροσβεστών. Θα πάρω το πτυχίο μου και μετά θα έχω δικαίωμα να βοηθάω τους ανθρώπους». Τί εξαιρετική ευγενική στάση! Καθαρή συγκίνηση!
Τα παιδιά εκνευρίζονται με τα σκουπίδια και το θόρυβο, θέλουν οι άνθρωποι που συναντούν να είναι ευγενείς, αγαπούν τους φίλους τους και το δηλώνουν με χαρά, φιλοδοξούν να βοηθήσουν στο μέλλον τις οικογένειές τους, υπερασπίζονται τους γενέθλιους τόπους τους, αν είμασταν κι όλοι εμείς οι ενήλικοι λίγο έτσι, καθαροί κι ανιδιοτελείς, θα σωζόταν ο πλανήτης!
Σκέφτεστε να προχωρήσετε σε ένα ολοκληρωμένο ντοκιμαντέρ βασισμένο στις μικρές αυτές δηλώσεις των παιδιών, σαν κολάζ της σημερινής παιδικής ηλικίας;
Δεν υπάρχει τέτοιο σχέδιο τώρα. Αυτό που γίνεται με τα παιδιά είναι πολύ προσδιορισμένο και καθαρό. Χωρίς δεύτερο πλάνο.
Ίσως κάποια στιγμή φανερωθεί μια σχετική προοπτική. Αλλά είναι θαυμάσιο κι αυτό που υπάρχει, μόνο του. Σε ανύποπτο χρόνο, μέσα στην ημέρα, ένα παιδάκι από μια γωνιά της χώρας, σου συστήνεται και σου μιλάει για τον εαυτό του.
Εμένα μου δίνει μεγάλη χαρά, με ενδιαφέρει.
Μέσα από τα γυρίσματα τόσων επεισοδίων, πιστεύετε οτι τα παιδιά μέχρι 10-12 ετών, κρατούν την αφέλεια του δημοτικού (σχολείου) ή έχουν περάσει σε ένα επίπεδο σκέψης ανώτερο της ηλικιακής τους κατάστασης;
Τα παιδάκια ζούνε έτσι κι αλλιώς πια σ’ ένα κόσμο άπειρων πληροφοριών και πολύ συχνά δυσάρεστων, ζοφερών, επικίνδυνων.
Ασφαλώς ξαφνιάζονται, επηρεάζονται, «δηλητηριάζονται» κιόλας απ' τις αρνητικές προσλαβάνουσες γύρω. Αναγκαστικά δηλαδή ζορίζουν το μυαλό και την ψυχή τους.
Εγώ βλέπω ότι προσπαθούν να συγκεντρωθούν και να απασχοληθούν με ό,τι τα ενδιαφέρει πραγματικά. Είναι ένα βάρος γι' αυτά, μια σύγχηση.
Υπήρξαν διαφορές –μέσω των δηλώσεων των ίδιων- ανάμεσα στη ζωή των παιδιών της επαρχίας σε σχέση με αυτών της πρωτεύουσας;
Τα λόγια των παιδιών, φανερώνουν πολύ το περιβάλλον τους και τις επιρροές τους. Οι ρυθμοί τους, είναι αυτοί του τόπου που ζουν.
Τα παιδιά των πόλεων, είναι πιο απασχολημένα, πολλές δραστηριότητες βιάζουν το χρόνο τους, αναπτύσονται πιο απαιτητικά οι ανταγωνισμοί και οι φιλοδοξίες. Στην ύπαιθρο είναι σαν πιο απλή και καθαρή η διαδικασία.
Υπάρχουν κλίσεις, προτιμήσεις, όνειρα, αλλά υπάρχει και η φύση και η θάλασσα κι ο αέρας και τα παιδιά τα γεύονται αυτά όλα με τον πιο φυσικό τρόπο. Κι όλα παίρνουν το χρόνο τους.
Δείτε εδώ την σελίδα της εκπομπής στο facebook
