Ο γερμανικός εξπρεσιονισμός έκανε την εμφάνιση του στη Γερμανία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και μεσουράνησε τη δεκαετία του 1920. Ήταν μέρος του εξπρεσιονιστικού κινήματος που εκδηλώθηκε και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, όχι μόνο στον κινηματογράφο, αλλά και στην αρχιτεκτονική καθώς και τη ζωγραφική. Τα βασικά χαρακτηριστικά του με τρείς λέξεις είναι η παραβολή, η υπερβολή και η γεωμέτρία.
Κλασσικές ταινίες αυτού του ρεύματος είναι «Το Εργαστήρι του Δόκτωρα Καλλιγγάρη» (1920),το «Νοσφεράτου» (1922) το «Φάουστ» (1926) και το «Μετρόπολις» (1927).
Τις βασικές αρχές του γερμανικού εξπρεσιονισμού υιοθέτησε ο Τιμ Μπάρτον κατ' επανάληψη στο μέχρι τώρα έργο του.
Το ιταλικό μπλογκ Cinema Sem Lei δημιούργησε το παρακάτω βίντεο με στιγμιότυπα από ταινίες του Μπάρτον, όπως τα animation «Vincent» (1982) και «Η Νεκρή Νύφη» (2005) και σκηνές από τα «Ο Ψαλιδοχέρης» (1990), «Ο Μπάτμαν Επιστρέφει» (1992) και «Dark Shadows» (2012) σε αντιπαράθεση με πλάνα απο ταινίες του γερμανικού εξπρεσιονισμού.
Ο Τιμ Μπάρτον, όμως, δεν είναι ο μόνος σύγχρονος σκηνοθέτης που έχει επιρρεαστεί από τον Γερμανικό Εξπρεσιονισμό. Το 1998, ο Άλεξ Πρόγιας με την ταινία του «Σκοτεινή Πόλη» απέδειξε με εξαιρετική επιδεξιότητα και τον δικό του αισθητικό προσανατολισμό προς την ίδια κατεύθυνση.
